Παντελής Γιαννόπουλος: Οργάνωση, συμμετοχή και κατάθεση ψυχής

Η Αστόρια κατέκτησε το τρόπαιο στα Junior Boys επικρατώντας του Φλάσινγκ: Πέτρος Θεμελής, Αρης Κρίμιζης, Παύλος Πατεράκης, Πέτρος Χαραλάμπους, Γιώργος Χρυσοχοΐδης, Πέτρος Κασάπης, Εμμανουήλ Μπουτσικάκης, Ιωάννης Κατεχής, Γιώργος Κυριακόπουλος, Χρήστος Χριστοδούλου, Νίκος Δρούγκος, οι νέοι πρωταθλητές με τους προπονητές τους Νίκο Κυριακόπουλο και Παντελή Γιαννόπουλο. Φωτογραφία: GOBL

Αυλαία σε ένα ακόμα πρωτάθλημα μπάσκετ της Αρχιεπισκοπής. Εκατοντάδες παιδιά έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό σ’ αυτόν τον Μαραθώνιο αγώνων σε Παιδικό και Εφηβικό Πρωτάθλημα αγοριών και κοριτσιών.

Από τις 28 Οκτωβρίου μέχρι την περασμένη Κυριακή τα παιδιά έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, όμως αυτό που ξεχώρισε στο 2ο μεγαλύτερο πρωτάθλημα στην Νέα Υόρκη είναι «η οργάνωση και η συμμετοχή», όπως τονίζει ο εκ «ακούραστων εργατών» της Επιτροπής που «τρέχει» το Πρόγραμμα Παντελής Γιαννόπουλος.

Ο επί σειρά ετών προπονητής της Κοινότητας της Αστόριας και της Ενορίας του Αγίου Δημητρίου είναι από τους λίγους που η άποψή του έχει ιδιαίτερα βαρύνουσα σημασία. Χρόνια στα παρκέ, χρόνια δίπλα στα παιδιά, έδωσε τα πάντα για αυτό το πρόγραμμα και βέβαια ακόμα δίνει.

«Το πρωτάθλημα οι διαιτητές το αναγνωρίζουν, πολλοί άνθρωποι το ξέρουν, τα παιδιά μέσα στο γήπεδο έχουν αγάπη μεταξύ τους, υπάρχει οικογενειακό κλίμα. Χωρίζουν μόνο για τον αγώνα και μετά ξανά αγκαλιά και παρέα», τονίζει με περηφάνια και αποκαλύπτει τι λέει στους… παίκτες του από την πολυετή πείρα του στα γήπεδα «όταν φύγετε για το Πανεπιστήμιο θα κάνετε φιλίες, παρέα και σχέσεις με παιδιά από άλλες κοινότητες. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη επιτυχία».

Για αγάπη, αγκαλιά, παρέα, φιλία και οικογένεια που μαζί με την σωστή οργάνωση και την πλούσια συμμετοχή έχουμε το Πρόγραμμα του μπάσκετ, μίλησε ο Παντελής Γιαννόπουλος και είναι λογικό να υπάρχουν τέτοια αισθήματα ανάμεσα στα παιδιά που συμμετέχουν, αφού υπάρχουν άνθρωποι, σαν τον Παντελή που κοσμούν το Πρόγραμμα. Ομως δεν προσφέρει μόνο αυτά το Πρόγραμμα, αλλά και με τις σχέσεις που αναπτύσσονται εδώ και πολλά χρόνια ο ένας βοηθάει τον άλλο να ξεπεράσει προσωπικά, και όχι μόνο, προβλήματα.

Και ο Παντελής Γιαννόπουλος με μία προσωπική κατάθεση ψυχής λέει το δικό του «ευχαριστώ» σε τρεις παίκτες του και δύο προπονητές που τον βοήθησαν τα μέγιστα. To ήθος του Παντελή Γιαννόπουλου σε όλο του το μεγαλείο μέσα από το «ευχαριστώ» που λέει σ’ αυτούς τους ανθρώπους.

Ενα «ευχαριστώ» που βγαίνει από την καρδιά του με μοναδικό τρόπο, αποκαλύπτοντας σε όλους μας πως οι νεαροί άσοι Γιάννης Κατέχης (Yiannis Katechis), Πίτερ Χαραλάμπους (Peter Charalambous), Νίκος Δρούγος (Νiko Drougos) και οι προπονητές Νικ Κυριακόπουλος (Nick Kyriakopoulos) και Αντι Μπουτσικάκης (Andy Boutsikakis) τον «ενέπνευσαν και γι αυτό το γεγονός θα είμαι πάντοτε ευγνώμων».

Παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας, ο Παντελής Γιαννόπουλος: «Ξεκίνησα να προπονώ στον αγαπημένο μου Αγιο Δημήτριο το 1986, όταν ήμουν 20 χρόνων. Εκτοτε, έχω προπονήσει 26 διαφορετικές ομάδες, αποκτώντας θαυμάσιες εμπειρίες, συναντώντας θαυμάσιους ανθρώπους, κάνοντας μακροχρόνιες φιλίες και όντας αρκετά τυχερός ώστε να κερδίσω μερικά παιχνίδια κατά τη διάρκεια της διαδρομής μου.

Μέχρι τώρα, η συγκεκριμένη σεζόν είναι μία από τις πιο ικανοποιητικές και ανταποδοτικές για μένα. Βλέπετε, την περυσινή χρονιά, λόγω προβλημάτων υγείας, έπρεπε να πάρω μια ανάσα από την προπονητική, η οποία είναι και αυτή που πραγματικά αγαπώ. Είχα χάσει τη μάχη του ελέγχου του βάρους μου, ειδικά μετά την εγχείρηση στο γόνατο που έκανα πριν λίγα χρόνια. Ως προπονητής, δεν φαινόταν σωστό να απαιτώ από τα παιδιά να είναι πειθαρχημένα και εγώ να μην μπορώ να κάνω το ίδιο.

Προσπάθησα, ωστόσο, να παρακολουθώ την τελευταία ομάδα μου από μακριά. Συγκεκριμένα, υπήρχαν τρία νεαρά παιδιά, ο Γιάννης Κατέχης (Yiannis Katechis), ο Πίτερ Χαραλάμπους (Peter Charalambous) και ο Νίκος Δρούγος (Νiko Drougos). Δύο χρόνια πριν, τους συμπεριέλαβα στην ομάδα που ήταν κυρίως 14χρονοι και 15χρονοι με μόνο σκοπό να τους ‘εξελίξω’.

Ηταν δύο χρόνια νεότεροι από οποιονδήποτε άλλον και πολύ λιγότερο έμπειροι. Ηταν καλά παιδιά, με διάθεση για μάθηση, αλλά δεν τους είχε δοθεί ποτέ ανάλογη εμπειρία. Τότε, τους είχα υποσχεθεί πως αν εργαστούν σκληρά, δεν θα γίνουν απλώς καλύτεροι αλλά μια μέρα θα είναι οι αρχηγοί των ομάδων τους – σύντομα θα γινόταν αυτοί οι παλαιότεροι που θα άφηναν χώρο για τους νεότερους συμπαίκτες.

Το γεγονός πως έχασα την προηγούμενη χρονιά με έκανε να νιώσω ακόμα χειρότερα όταν άκουσα πως ο Γιάννης, ο Νίκος και ο Πίτερ ήταν απογοητευμένοι από την πρόοδό τους.

Κατά τις αρχές καλοκαιριού, κατάφερα να πείσω έναν παλιό φίλο, τον Νικ Κυριακόπουλο (Nick Kyriakopoulos) -ο οποίος ήταν βοηθός προπονητής μου το 1989- και έναν νέο φίλο, τον Αντι Μπουτσικάκη (Andy Boutsikakis) πως θα έπρεπε να προπονούμε από κοινού. Αν και ήταν και οι δύο πολυάσχολοι και υπήρχαν πολλοί χρονικοί περιορισμοί, υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας να πετύχουμε διαμοιράζοντας τις ευθύνες.

Η πιο σημαντική απόφαση που πήραμε ήταν να ζητήσουμε από τον Γιάννη, τον Νίκο και τον Πίτερ να γίνουν αρχηγοί της ομάδος. Τους ζητήσαμε από το καλοκαίρι να προπονηθούν τόσο σκληρά όσο ποτέ άλλοτε, να εξασκηθούν και να ενώσουν την υπόλοιπη ομάδα, ώστε να γίνουν όλοι καλύτεροι φίλοι και όχι απλά συμπαίκτες.

Οπως μπορείτε να δείτε και από τις φωτογραφίες, οι αρχηγοί έκαναν τη δουλειά τους. Ξεκίνησαν να έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και να νιώθουν καλύτερα με τον εαυτό τους, καταφέρνοντας να γίνουν πραγματικοί ηγέτες.

Κατάφεραν να πείσουν τους φίλους τους να προπονούνται μαζί πολλές φορές μέσα στην εβδομάδα, παρά τη ζέστη που επικρατούσε τον Ιούλιο και τον Αύγουστο στο Αστόρια Παρκ. Μερικές φορές βρισκόμουν μαζί τους στην προπόνηση και ξεκίνησα να εφαρμόζω τη δουλειά μου. Τρέχοντας μερικούς γύρους ή περπατώντας 2 με 3 μίλια την ημέρα, πραγματικά με βοήθησε να αλλάξω και την ζωή μου επίσης, σε σημείο που άρχισα να νιώθω καλύτερα και να εργάζομαι σκληρότερα.

Από την πρώτη ημέρα αυτής της διαδρομής με τα παιδιά έως και τα μέσα της σεζόν τον Ιανουάριο, εμπνεόμουν και ο ίδιος με το να βρίσκομαι ανάμεσα σε αυτά τα νεαρά παιδιά, ανάμεσα στην υπόλοιπη ομάδα και τους άλλους προπονητές, τον Νικ και τον Αντι. Ετσι, κατέστη δυνατό να χάσω κάποιο βάρος, πάνω από 100 λίβρες. Θα είμαι πάντοτε ευγνώμων για το γεγονός πως με ενέπνευσαν.

Για να συνοψίσω εν συντομία τη σεζόν, ήταν θαυμάσιο να βλέπω πώς η θετική σκέψη και η ενέργεια μπορούν να σε αναζωογονήσουν. Ο Πίτερ, του οποίου το προσωνύμιο είναι Ηρακλής, αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίχτης του πρωταθλήματος. Ο μεγάλος Νίκος ήταν το ‘θηρίο’ στην άμυνα και τα ριμπάουντ και ο λεπτοκαμωμένος και ντροπαλός Γιάννης κέρδισε αρκετά παιχνίδια για μας με τα τρίποντα που πετύχαινε.

Ωστόσο, το πιο ωραίο μέρος της ιστορίας δεν είναι πως κερδίσαμε το πρωτάθλημα τζούνιορ (Junior Boys Championship). Το πιο ωραίο μέρος της ιστορίας είναι το πώς αυτά τα τρία παιδιά βοήθησαν στην εκ νέου ενεργοποίηση της κοινότητάς μας και της νεολαίας μας. Είναι αξιοσέβαστοι, με ενθουσιασμό και ευγενικοί νέοι που με την παρουσία τους διαδηλώνουν το ευ αγωνίζεσθαι.

Μπορείς να δεις πότε οι παίχτες γίνονται αρεστοί, επειδή μπορείς να δεις πότε περισσότεροι άνθρωποι πλαισιώνουν τις κερκίδες. Οταν βγαίνουν στο γήπεδο φαίνονται σαν μια μεγάλη παρέα. Ολο και περισσότεροι άνθρωποι έρχονται στα παιχνίδια για να τους δουν. Παιδιά από το πρόγραμμα του Αγίου Δημητρίου, νεότεροι και μεγαλύτεροι έρχονται πλέον σε όλο και περισσότερα παιχνίδια, συμμετέχοντας σε περισσότερες εκδηλώσεις της νεολαίας, χορούς κ.α. (η διανομή φαγητού κατά την Ημέρα των Ευχαριστιών συγκέντρωσε πάνω από 50 παιδιά φέτος).

Κατά τον τελικό που πραγματοποιήθηκε το περασμένο σαββατοκύριακο, φίλοι τους από όλη την Αστόρια -από το Λύκειο προετοιμασίας του Αγίου Ιωάννη, το σχολείο του Αγίου Δημητρίου, το Δημόσιο Σχολείο I.S. 141, την Ακαδημία Αμερικανικών Σπουδών, το Baccalaureate School, το Bryant High School- ήρθαν για να τους ενθαρρύνουν και γέμισαν το γήπεδο. Ολοι πέρασαν πολύ όμορφα, καθώς όλοι τραγουδούσαν, φώναζαν συνθήματα, μια διασκεδαστική και εορταστική ατμόσφαιρα».

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available