Πρέπει να καταλάβουμε τον Γιάννη μας

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο με τα παιδιά της Super League Athletic Academy και του Hellenic Classical Charter School που αγωνίστηκαν μετά το τέλος του αγώνα Νετς - Μπακς. Φωτογραφία: Super League Athletic Academy.

Δεν φεύγει από το μυαλό μου η εικόνα της Μαριάνθης Πριστούρη να τρέχει… σφαίρα στον Γιάννη Αντετοκούνμπο, να του δίνει τα μπισκοτάκια με το πρόσωπό του κι εκείνος με στοργή, υπομονή και αγάπη να της μιλάει, να τα παίρνει και χαμογελαστός να πηγαίνει προς τους ομογενείς ψάχνοντας με το βλέμμα του να δει τι γίνεται.

Απίστευτη εικόνα τόσο για την μικρή και χαριτωμένη Μαριάνθη όσο και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Πριν πω την γνώμη μου θέλω να θυμίσω σε όλους μας, πως ο Γιάννης είναι μέσα στην πρώτη 5άδα των κορυφαίων μπασκετμπολιστών του… ΝΒΑ έτσι;

Δεν είναι της Α2 Ελλάδας ή της Α1, αλλά του κορυφαίου πρωταθλήματος μπάσκετ στον κόσμο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά στο ταλέντο του έχουν υποκλιθεί ονόματα που έχουν γράψει ιστορία στο μπάσκετ, ενώ πολλοί πιστεύουν ότι φέτος θα αναδειχθεί πολυτιμότερος του πρωταθλήματος. Συνεπώς μιλάμε για έναν πολύ μεγάλο παίχτη.

Κι ενώ άλλοι παίκτες του ΝΒΑ έχουν μία… μύτη μέχρι τον ουρανό, ο Γιάννης σε κάθε αγώνα, σε κάθε Ελληνική Βραδιά, σε κάθε δήλωσή του δείχνει την ίδια ταπεινότητα με την πρώτη φορά. Δείχνει τον ίδιο σεβασμό στον ομογενή, την ίδια εκτίμηση στον Ελληνα, και την ίδια περηφάνια στην γαλανόλευκη με την ημέρα που μπήκε στα ντραφτ και ανέβηκε με την σημαία μας.

Αυτός είναι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Ενας τεράστιος παίκτης του ΝΒΑ που παίρνει στο κατόπι τους ΛεΜπρόν, Κάρι, Χάρντεν, όμως στην ψυχή του είναι ο Γιάννης του Φιλαθλητικού και ο μπόμπιρας που προσπαθούσε να πουλήσει κάτι, στα φανάρια για να βοηθήσει την οικογένειά του. Μπασκετικός γίγαντας στο κορμί και στα επιτεύγματα, αλλά παιδί που αναγνωρίζει το παρελθόν του.
Ο Γιάννης με όσα έχει πετύχει θα μπορούσε να μην μας… ξέρει. Ομως αυτός μένει απλός, ταπεινός, γήινος, δικός μας, άνθρωπος που από την μία σκύβει και μιλάει στην Μαριάνθη και από την άλλη βγάζει τη μπλούζα του και την κάνει δώρο σε ομογενή. Ο Γιάννης είναι ο δικός μας άνθρωπος, ο γιος μας, ο αδελφός μας, ο θείος μας, το καμάρι μας, η περηφάνια μας.

Είναι αυτός που σε κάθε γήπεδο που παίζει και υπάρχουν Ελληνες θα πάει να τους μιλήσει. Να τους χαιρετίσει, να φωτογραφηθεί μαζί τους, να κάνει πλάκα, να μοιραστεί μαζί τους το καμάρι τους και την αγάπη του.

Ο Γιάννης, είτε έχει κερδίσει το ματς, είτε το έχει χάσει, είτε είναι κουρασμένος, είτε νευριασμένος, είτε απογοητευμένος, είτε έχει όρεξη, είτε βαριέται, είτε έχει πονοκέφαλο, είτε είναι άκεφος, είτε είναι τσακωμένος, είτε δεν… γουστάρει θα βγει στους ομογενείς.

Θα πει στους κουρασμένους Μπακς -που δεν θέλουν ούτε λεπτό να περιμένουν μετά τον κάθε αγώνα- «περιμένετε να μιλήσω στα αδέλφια μου, στους γονείς μου, στην οικογένειά μου» και βγαίνει εκεί έξω που τον περιμένουν εκατοντάδες ομογενείς. Μάλιστα -επειδή το γνωρίζουμε- πολλές φορές έχει καθυστερήσει το πούλμαν των Μπακς εξαιτίας του Γιάννη, αλλά εκείνος δεν κάνει πίσω ούτε σπιθαμή. Είναι εκεί για μας, για σας, για όλους μας.

Γιατί; Γιατί ο Γιάννης είναι ένας από μας, μόνο που είναι από τους ελάχιστους που αναγνωρίζουν την πάλη, τον μόχθο, την κούραση, αλλά και την χαρά, την περηφάνια και την αγάπη που νιώθουμε όλοι εμείς για τον Γιάννη και την οικογένειά του.

Ομως… Εμείς οι Ελληνες έχουμε την τάση να… πνίγουμε τον άλλο. Και τον Γιάννη δεν πρέπει να τον πνίξουμε. Πρέπει να τον προστατεύσουμε για να τον έχουμε. Οι υποχρεώσεις του τόσο απέναντι στην ομάδα, όσο και απέναντι στους αντιπάλους του είναι τεράστιες.

Δεν είναι το παιδάκι των ντραφτς, αλλά ο εκ των κορυφαίων του ΝΒΑ που ηγείται μίας ομάδας, των Μπακς, που διψούν για διακρίσεις και νίκες. Κι εμείς, που αγαπάμε και σκεφτόμαστε τον Γιάννη οφείλουμε να σκεφτούμε ότι παρά το δύσκολο και επίπονο πρόγραμμά του είναι εκεί, για μας, και μόνο για μας. Γι αυτό, λοιπόν, καλό είναι να μην γκρινιάζουμε επειδή δεν βγήκε όσο θέλαμε, ή δεν φωτογραφήθηκε όσο θέλαμε, ή δεν μίλησε όσο θέλαμε, ή δεν… χόρεψε, δεν τραγούδησε.

Τον Γιάννη πρέπει να τον προστατεύσουμε. Πρέπει να του δείχνουμε ότι είμαστε εκεί για έναν και μόνο λόγο: Να τον στηρίξουμε στην προσπάθεια που κάνει, να καρφώσει την ελληνική σημαία στην κορυφή του ΝΒΑ. Χάρη στον Γιάννη όλος ο κόσμος λέει το ελληνικό του όνομα. Ολος ο κόσμος λέει «Giannis, Greek;» και μέσα από τον Γιάννη ακούγεται η Ελλάδα. Και το σημαντικότερο; Δεν ακούγεται για την χρεοκοπία της, ή για τα χρήματα που έκλεψε, ή για τα καμένα, ή για επεισόδια στο γήπεδο, αλλά ακούγεται από έναν αθλητή – υπόδειγμα.

Από όλο τον κόσμο πάνε στο ΝΒΑ για να δουν τον Greek Freak, τον Ελληνα Γιάννη. Και αυτό τον αθλητή πρέπει και θέλουμε να τον στηρίξουμε. Να του δείξουμε ότι «Γιάννη, αναγνωρίζουμε τι κάνεις για την Ελλάδα μας και εμείς θα είμαστε εδώ να φωνάζουμε για σένα, για να σε στηρίζουμε».

Αυτό πρέπει να περνάμε στον Γιάννη. Αυτό πρέπει να του δίνουμε σε κάθε αγώνα. Οτι είμαστε εκεί στην προσπάθειά του και δεν είναι μόνος. Και όχι να θεωρούμε ότι είναι «υποχρεωμένος» να βγάζει, φωτογραφίες, αυτόγραφα, δηλώσεις. Εχει αποδείξει και αποδεικνύει συνέχεια ότι έχει… τσίπα και φιλότιμο. Και ότι είναι πάντα εκεί για όλους μας και έρχεται σε όλους μας. Αλλά κι εμείς πρέπει να προσέχουμε για να… έχουμε.
Στηρίζουμε τον Γιάννη όπως θέλει και όπως πρέπει, όχι όπως θέλουμε για μας…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available