Πρωτοπρεσβύτερος Νικηφόρος Φακίνος: Ο πατέρας, ο σύζυγος, ο ιερέας

Πρωτοπρεσβύτερος Νικηφόρος Φακίνος

Ο ιερατικός προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Μέρικ, π. Νικηφόρος Φακίνος, μιλάει στο «Περιοδικό» για την διττή πατρική ιδιότητά του, αφού, εκτός από τις κόρες του, την 18χρονη Κατερίνα και την 14χρονη Ναταλία, αποτελεί μια «πατρική φιγούρα» για πολλούς νέους ενορίτες της Κοινότητάς του.

Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Ελλάδα, αλλά και κάτοικος της Νέας Υόρκης για 24 ολόκληρα χρόνια, ο π. Νικόλαος υπηρετεί την οικογένειά του παράλληλα με την ιεροσύνη, διατηρώντας τις ισορροπίες και αναλαμβάνοντας να αντιμετωπίσει διάφορες προκλήσεις για τον ίδιο και την οικογένειά του, σε έναν κόσμο που προσφέρει πλέον πολυποίκιλα και ανεξέλεγκτα ερεθίσματα, ικανά να βοηθήσουν, αλλά και να «εκτροχιάσουν», την διάπλαση της προσωπικότητας ενός παιδιού.
Παράλληλα, αναφέρεται στην προσωπική πορεία του, την σχέση του με την Κοινότητα του Μέρικ και τον τρόπο που στάθηκε όρθια, παρά την πυρκαγιά που κατέστρεψε σχεδόν ολοκληρωτικά την «βάση της», τον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, πριν από πέντε χρόνια.

ΤΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ π. ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΦΑΚΙΝΟΥ

1972: Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου στην Αθήνα. Ο πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Φακίνος (απεβ. 1999) και μητέρα του η Αμαλία Φακίνου, που ζει στην Αθήνα. Αδερφή του είναι η δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, Σοφία Πανταζή.
1990: Αποφοίτησε από το Λύκειο Φιλοθέης και μετανάστευσε στις ΗΠΑ για σπουδές.
1994: Αποφοίτησε από το Hellenic College.
1995: Παντρεύτηκε στην Πενσυλβάνια την πρεσβυτέρα Χρυσή Ματθαίου, με καταγωγή από την Κω και γεννημένη στην Αμερική.
1997: Αποφοίτησε από την Σχολή του Τιμίου Σταυρού στην Βοστώνη και μετακόμισε στην Αστόρια και τον Αγιο Δημήτριο, έως το 2002.
2002: Μετακινήθηκε στον Αγ. Δημήτριο Μέρικ.
2001: Γεννιέται η κόρη του Κατερίνα.
2005: Γεννιέται η κόρη του Ναταλία.

Πρωτοπρεσβύτερος Νικηφόρος Φακίνος

Πατέρα Νικηφόρε, κατ’ αρχήν θα ήθελα να πούμε για τα παιδικά χρόνια σας στην Ελλάδα. Πώς ήταν και ποιες οι διαφορές σε σχέση με σήμερα;

Ηταν ανέμελα και πανέμορφα χρόνια. Διατηρώ πολύ όμορφες αναμνήσεις. Μπορεί ως παιδιά τότε να είχαμε λίγα, αλλά ζούσαμε πολλά. Δεν είχαμε τα υλικά αγαθά που έχει η νεολαία σήμερα, όμως είχαμε πολλούς φίλους, ήμασταν κοντά, πολύ κοντά στους παππούδες, τις γιαγιάδες, αλλά και τους γονείς, ενώ ήμασταν και πιο ανεξάρτητοι. Για παράδειγμα, μπορούσαμε να πάρουμε το λεωφορείο και να πάμε στο χωριό μόνοι μας, ήταν ένας πιο ασφαλής κόσμος τότε, ήταν χρόνια οικογενειακής θαλπωρής. Ο πατέρας μου, ο Γιώργος, η μητέρα μου, η Αμαλία, η αδερφή μου η Σοφία κι εγώ είχαμε μια οικογένεια η οποία ήταν γεμάτη με πολλή ζεστασιά και πολλή αγάπη. Αυτό μας έφερε όλους κοντά στον Θεό: αυτή η ζεστασιά που ζήσαμε από παππούδες, γονείς και εμάς ως οικογένεια μεταξύ μας.

Πότε αρχίσατε να διακρίνετε μια στροφή προς την ιεροσύνη;

Αγαπούσα την εκκλησία από μικρή ηλικία και υπηρετούσα στο Ιερό, στην Αγία Αννα Χαλανδρίου. Αργότερα, ήρθε η απόφαση να σπουδάσω Θεολογία. Την χρονιά που ήταν να δώσουμε Πανελλαδικές είχαμε τις μεγάλες απεργίες, που μας έφτασαν μέχρι τον Ιούλιο. Είχαμε την ευλογία να μας κάνει μια ευγενή πρόσκληση ο Μητροπολίτης Βοστώνης κ. Μεθόδιος εκ μέρους του μακαριστού Αρχιεπισκόπου πρώην Αμερικής κυρού Ιακώβου και να αλλάξουμε κατεύθυνση. Ετσι, ήρθα μόνος μου στην Αμερική, προκειμένου να σπουδάσω αυτό που ήθελα από μικρό παιδί.

Είχατε κάποια προσωπική γνωριμία με τον κ. Μεθόδιο;

Οχι, δεν τον είχα γνωρίσει προσωπικά τον κ. Μεθόδιο, αλλά ένας καθηγητής της Σχολής, ο π. Εμμανουήλ, μας είχε γνωρίσει στην Αθήνα. Επίσης, είχε διαβάσει και ορισμένα άρθρα και δοκίμια θεολογικά δικά μου. Παρότι όταν με γνώρισε ήμουν 16-17 ετών, μοιράστηκε μαζί μου την επιθυμία του μακαριστού Ιακώβου να μπολιαστεί η Αμερική με νέο αίμα κληρικών, προκειμένου να προσδώσουμε στην όμορφη αυτή Αρχιεπισκοπή ένα περαιτέρω στοιχείο ελληνικότητας και ορθόδοξης θεολογίας. Το όραμα αυτό μου φάνηκε θεσπέσιο και ήθελα πολύ να ανταποκριθώ σε κάτι τέτοιο, όπως κι έγινε. Επρόκειτο, αναμφίβολα, για μια μεγάλη απόφαση.

Πρωτοπρεσβύτερος Νικηφόρος Φακίνος

Πώς γνωρίσατε την μετέπειτα σύζυγό σας και αποφασίσατε να παντρευτείτε;

Με την πρεσβυτέρα μου γνωρίστηκα στην Βοστώνη. Ηταν φοιτήτρια Ψυχολογίας και έβλεπα ότι ερχόταν συχνά στις ιερές Ακολουθίες και ήταν από πολύ σεβαστή οικογένεια. Οι γονείς της, ο Μιχάλης και η Διονυσία από την Κω, της είχαν προσδώσει χαρίσματα, τα οποία είναι σπάνια για έναν νέο άνθρωπο, όπως επίσης και αυτήν την αγάπη για τον Θεό και τον Ελληνισμό. Μοιραστήκαμε μαζί τα όνειρά μας και φυσικά την αγάπη που έχουμε ο ένας για τον άλλον και παντρευτήκαμε ενόσω ακόμη ήμασταν φοιτητές και οι δυο. Ηταν ένα δύσκολο εγχείρημα, αλλά μας έφερε πιο κοντά, διότι διασκεδάζαμε και διαβάζαμε ταυτόχρονα ενώ, μαζί με όλα αυτά, αμφότεροι βρίσκαμε χρόνο για εθελοντισμό. Σε αυτές τις δραστηριότητες, βοηθούσαμε, για παράδειγμα, σε ενορίες της Μητροπόλεως Βοστώνης, σε οργανισμούς όπως το Philoxenia House, που απευθύνεται σε καρκινοπαθή παιδιά από την Ελλάδα, καθώς και το Massachusetts General Hospital, όπου βοηθούσαμε ασθενείς που έρχονταν από την Ελλάδα για θεραπεία. Παράλληλα, ήμασταν παρόντες σε τέσσερα σχολεία των Μητροπόλεων Βοστώνης, στο Κατηχητικό της Κοινότητας του Σόμερβιλ και στα τέσσερα τμήματα νεότητας αυτής της κοινότητας. Κάναμε, στην ουσία, πολλά από τα πράγματα που κάνουμε και σήμερα, έστω κι αν δεν φόραγα ακόμη ράσο, ως εθελοντές και δάσκαλοι στην Κοινότητα.

Πόσο δύσκολη ήταν η απόφαση να χειροτονηθείτε; Πώς το αντιμετώπισε η σύζυγός σας;

Λέγεται «κλήση» και θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι πρόσκληση-πρόκληση από τον Θεό. Είναι μια κλήση που αν την δεχτεί ένας άνθρωπος, είναι δύσκολο να την αρνηθεί. Με την πρεσβυτέρα μου, όταν ήμασταν έτοιμοι για την χειροτονία μου, είχαμε αυτήν την συζήτηση. Λέγαμε ότι με 7 χρόνια σπουδές για μένα θα μπορούσαμε να βρούμε οποιαδήποτε εργασία/επάγγελμα επιθυμεί ένας λαϊκός άνθρωπος. Παρόλα αυτά, σε κανέναν άλλο χώρο δεν θα είχαμε αυτήν την χαρά και αυτήν την πληρότητα ενέργειας. Δεν θα άλλαζα αυτό που είμαι και αυτό που κάνω ακόμη και για όλα τα χρήματα του κόσμου ή την οποιαδήποτε δουλειά. Αναμφίβολα, βέβαια, θα πρέπει κάποιος να έχει την υποστήριξη της συζύγου του, πριν κάνει το επόμενο βήμα. Γι’ αυτό η σύζυγος λέγεται «πρεσβυτέρα», διότι είναι συνοδοιπόρος σε αυτό το ταξίδι της σωτηρίας. Αλλωστε, θα πρέπει να ξέρουμε ότι ο κόσμος, πριν ακούσει τα κηρύγματα και τις θεοσοφίες των κληρικών, έχει ως παράδειγμα το πώς είναι ο κληρικός και η οικογένειά του. Χρησιμοποιείται ως παράδειγμα ζωής, ιδίως για τα νέα ζευγάρια.

Πρωτοπρεσβύτερος Νικηφόρος Φακίνος

Εχετε δυο κόρες, 18 και 14 ετών αντίστοιχα. Επιδεικνύουν το ίδιο ενδιαφέρον για την Εκκλησία και τον Ελληνισμό;

Ενας επιπλέον λόγος που καθιστά εμάς τους Ελληνες στην Αμερική τόσο επιτυχημένους στα θέματα της εκπαίδευσης, καθώς είμαστε η νούμερο 1 μειονότητα στον ακαδημαϊκό και τον οικονομικό τομέα, είναι ότι είμαστε εργατικότατοι και φιλότιμοι, ενώ επιθυμούμε την ανάδειξή μας μέσα από σκληρή δουλειά, σε αυτήν την ευγενή άμιλλα ηθών και ιδεών. Το μόνο που μπορώ να δώσω στις κόρες μου, αλλά και τα παιδιά που έρχονται στην εκκλησία, ως πατέρας και πνευματικός πατέρας αντίστοιχα, είναι αγάπη, καθώς και το παράδειγμα, που κάθε πατέρας σε αυτόν τον Κόσμο επιδιώκει να δώσει. Με αυτά τα δυο συστατικά τα παιδιά πετυχαίνουν.
Είμαστε χαρούμενοι, διότι η πρεσβυτέρα κι εγώ δώσαμε ελευθερία στα παιδιά μας. Δεν τα πιέσαμε να πάνε στην εκκλησία και να ακούσουν το κήρυγμα χωρίς την θέλησή τους, γιατί δεν θα πετύχαινε. Εχουν την ευκαιρία να κάνουν ελεύθερες και ώριμες επιλογές. Οι δυο κόρες μας εμπλέκονται με τον εθελοντισμό και την εκκλησία. Η κόρη μας, η Κατερίνα, είναι η πρόεδρος της GOYA της Κοινότητας, ενώ η Ναταλία μας κέρδισε τον διαγωνισμό ομιλητικής ανάμεσα σε παιδιά από το Λονγκ Αϊλαντ, που έβγαζαν ομιλίες σε θεολογικά ζητήματα. Κατόπιν αυτού, εκπροσώπησε, μαζί με ένα άλλο κοριτσάκι, τις ενορίες στο Λονγκ Αϊλαντ, όπου μαζί με τα άλλα παιδιά της ενορίας επισκέπτονται νοσοκομεία, γηροκομεία, αναξιοπαθείς, τους διάφορους ανθρώπους που χρειάζονται φαγητό, από το Μανχάταν μέχρι το Λονγκ Αϊλαντ.
Επίσης, βοήθησαν τα παιδιά που χρειάζονται ρουχισμό και παιχνίδια, ενώ φέτος ο οργανισμός της νεολαίας που βοηθάει παιδιά με λευχαιμία βοήθησε το 405ο παιδάκι.
Αυτά τα αγοράκια και κοριτσάκια έχουν καταφέρει να μαζέψουν περισσότερες από 700.000 δολάρια για μικρούς φίλους που πάσχουν από την επάρατη νόσο και έρχονται από Κύπρο, Ελλάδα και Αμερική για να κάνουν τις θεραπείες τους. Χαίρομαι που τα κορίτσια μας, 18 και 14 ετών, τα κάνουν όλα όσα σας περιέγραψα, πάντα με ένα χαμόγελο και διάθεση αυτοπροσφοράς. Η Κατερίνα, ακόμη και σε μια μέρα που έχει ελεύθερο χρόνο, όπως είναι η μέρα που κάνουμε αυτήν την συνέντευξη, βρίσκεται στην εκκλησία για να προσφέρει τις υπηρεσίες της στον Θεό και τον συνάνθρωπο.

Τα παιδιά σας γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη Νέα Υόρκη του σήμερα. Μια πόλη με δυτικά πρότυπα, γρήγορους ρυθμούς και πολλές εικόνες. Πλέον, υπάρχουν πολλά ερεθίσματα και η διάπλαση της προσωπικότητας ενός παιδιού δεν επηρεάζεται μόνο από το οικογενειακό περιβάλλον. Πώς το προσεγγίσατε αυτό, ως πατέρας;

Πρωτοπρεσβύτερος Νικηφόρος Φακίνος

Ο ρόλος του πατέρα είναι πολυδιάστατος. Κατ’ αρχήν, είναι αδύνατον να δημιουργήσουμε μια φούσκα προστασίας και να βάλουμε το παιδί μέσα. Μια τέτοια προσέγγιση θα ήταν επικίνδυνη. Οντως, τα παιδιά σήμερα δέχονται την πίεση να ωριμάσουν νωρίτερα απ’ ό,τι εμείς την δεκαετία του ’70 ή παλαιότερα. Αυτό όμως αποτελεί και μια πρόκληση για τον γονέα, προκειμένου να ενημερώνει το παιδί, να έχει ανοικτή επικοινωνία μαζί του, αλλά και να ακολουθεί την διδαχή του Μεγάλου Βασιλείου, που επικρίνει τους γονείς που προσπαθούν με την αυστηρότητα και την τιμωρία να ελέγξουν τα παιδιά. Αλλωστε, κάποια μέρα, ούτε το ένα, ούτε το άλλο θα λειτουργεί πια. Τα παιδιά χρειάζονται θετικά πρότυπα και αυτός είναι ο κυριότερος ρόλος της εκκλησίας.
νεολαία στην κοινότητά μας, από το Κατηχητικό που λειτουργεί πάνω από 67 παιδιά, ελληνικά σχολεία και τμήματα νεότητας, επιχειρεί να αλλάξει τα δεδομένα και να δοκιμάσει το λεγόμενο «positive peer pressure». Δηλαδή, παρότι η κοινωνία θα προσπαθήσει να εξοκείλει τα παιδιά μας από τις ορθές αποφάσεις και τις σωστές επιλογές, εάν αυτά έχουν ένα δυναμικό σύνολο φίλων, τότε θα πάρουν από κοινού τις σωστές αποφάσεις, γνωρίζοντας ότι έχουν δίπλα τους πολλούς ανθρώπους που θα τα βοηθήσουν και θα τους δώσουν ακόμη μεγαλύτερη ώθηση.
Επί παραδείγματι, την περασμένη Κυριακή, που είχαμε την αποφοίτηση των παιδιών από το Κατηχητικό, διάβασα για κάθε απόφοιτο τα ακαδημαϊκά, αθλητικά και φιλανθρωπικά επιτεύγματά τους. Ηταν μια διαδικασία που προσέθεσε μισή ώρα στην Ιερή Ακολουθία, στο τέλος της. Αλλά έχει έναν πολύ σημαντικό σκοπό: Να δώσουμε, με μια τέτοια δραστηριότητα, την απαραίτητη θετική ώθηση ώστε αυτά τα παιδιά να συνεχίσουν με παρόμοια επιτεύγματα τόσο στο Κολέγιο, όσο και την καριέρα τους. Επίσης, για τα μικρά παιδιά, τους νεότερους μαθητές, να δουν ότι μια μέρα και εκείνοι θα στέκονται μπροστά στο Ιερό και ο ιερέας θα παρουσιάσει τις διάφορες δραστηριότητες και τις επιτυχίες τους, μπροστά σε γονείς, συγγενείς και φίλους. Εχω παρατηρήσει, μετά από 17 χρόνια που ακολουθούμε αυτήν την συνταγή επιτυχίας, κατακόρυφη άνοδο στις επιδόσεις των μαθητών και τεράστιες επιτυχίες στην προσωπική ζωή τους.

Διατελέσατε ιερέας για αρκετά χρόνια στον Αγιο Δημήτριο Αστόριας, αλλά εδώ και 17 χρόνια βρίσκεστε στον Αγιο Δημήτριο Μέρικ. Ποια είναι η διαφορά του ρόλου ενός κληρικού εδώ στη Νέα Υόρκη, όταν βρίσκεται σε μια πιο «ελληνοποιημένη» περιοχή, όπως η Αστόρια, με μια συνοικία του Λονγκ Αϊλαντ, όπου υπάρχουν πλέον πολλοί αμερικανογεννημένοι ομογενείς;

Υπάρχουν διαφορές. Η Αστόρια σε κάθε κληρικό που υπηρετεί εκεί θα έπρεπε να δίνει ένα… πτυχίο μετά την Θεολογική Σχολή, το «πτυχίο Αστόριας». Το λέω αυτό διότι μέσα σε ένα διάστημα 5 ετών, που είχα την τιμή να υπηρετήσω στην Αστόρια, έκανα περισσότερους γάμους, βαφτίσεις και κηδείες απ’ ό,τι άλλοι ιερείς κάνουν σε ολόκληρη ζωή σε μικρότερες ενορίες. Η Αστόρια έχει ένα εξαιρετικό Ημερήσιο και Απογευματινό Σχολείο, τα οποία συνάδουν ώστε η νεολαία στην περιοχή να διατηρεί τα εθνικά ιδανικά του γένους και κατόπιν να γίνουν «αγγελιοφόροι» αυτών των ιδανικών, όπου κι αν κατοικήσουν, προκειμένου να τα μεταλαμπαδεύουν σε επιχειρήσεις, οικογένειες και εργασίες, όπου κι αν κατοικούν, όπου κι αν τους φέρει ο Θεός στην ζωή τους.
Η Αστόρια είναι ένα στολίδι για την Αρχιεπισκοπή και ο κόσμος εκεί, επειδή ακριβώς υπάρχουν περισσότεροι ελληνόφωνοι από κάθε άλλο μέρος στην Αμερική, αγαπάει την εκκλησία και οτιδήποτε έχει να κάνει με τον πολιτισμό, τα μέρη και την καταγωγή μας. Κοινότητες όπως είναι ο Αγιος Δημήτριος στο Μέρικ του Λονγκ Αϊλαντ, αποτελούν το απαύγασμα αυτών των μεγάλων ενοριών που ξεκίνησαν νωρίτερα από εμάς στην Αμερική. Θα είναι τα κλαδιά που βγαίνουν από έναν κορμό και ομορφαίνουν το δέντρο. Εμείς, κατά κόρον ως ενορία έχουμε λιγότερο κόσμο, κάπου 400 οικογένειες, αλλά έχουμε τεράστια προσέλευση αναλογικά με τον πληθυσμό της Κοινότητας. Κάθε Κυριακή στις Ακολουθίες οι προκλήσεις του ιερέα εδώ δεν διαφέρουν από οποιαδήποτε μεγάλη ενορία, αφού, εκτός των άλλων, βλέπουμε εκατοντάδες παιδάκια, πολλή νεολαία στον ναό, αλλά και Ελληνες από την Ελλάδα, που μόλις έχουν έρθει. Επίσης, έχουμε δασκάλες στο ελληνικό σχολείο μας, που είναι καθηγήτριες Πανεπιστημίου και από Ελλάδα και στην Αμερική, νέες οικογένειες που διαμένουν στην Αμερική και εργάζονται σε νοσοκομεία και ερευνητικά κέντρα. Επίσης υπάρχουν νέοι άνθρωποι που έχουν έρθει για μια νέα αρχή με τις οικογένειές τους, όπως ακόμα και ομογενείς δεύτερης και τρίτης γενεάς. Αυτό το «πάντρεμα» μας δίνει στο Μέρικ μια νέα δυναμική.

Πρωτοπρεσβύτερος Νικηφόρος Φακίνος

Γι’ αυτό και η Κοινότητα προοδεύει με αυτούς τους ρυθμούς, με αποτέλεσμα να χτίσουμε καινούργιο σχολείο και κοινοτικό κέντρο, να αποπερατώσουμε το Ναό μας τόσο γρήγορα, αλλά και να ξεκινήσουμε τα προγράμματα της νεότητας, που είναι ένας πυρήνας δράσης για τους συντελεστές της ενορίας μας. Ο ιερέας, όπως είναι φυσικό, έχει περισσότερες ευθύνες, αλλά ο Θεός με έχει ευλογήσει να έχω ην βοήθεια του π. Παναγιώτη Παπανικολάου, ο οποίος βοηθάει τα μέγιστα. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε και το δυναμικότατο Διοικητικό Συμβούλιο της Κοινότητάς μας, την Φιλόπτωχο και άλλους κοινοτικούς οργανισμούς.

Τι θυμάστε από την πυρκαγιά που κατέστρεψε, ουσιαστικά, τον Ιερό Ναό όπως τον γνωρίζαμε παλαιότερα; Πώς το αντιμετώπισε η Κοινότητα;

Εκείνη η πυρκαγιά ήταν μια στιγμή η οποία, για όποιον την έζησε, ήταν πολύ σκληρή. Βλέπαμε τον όμορφο ναό μας να περιτυλίγεται στις φλόγες, παιδάκια έκλαιγαν, μεγάλοι άνθρωποι δάκρυζαν με αναφιλητά. Αλλωστε, μόλις είχαμε τελειώσει την ανακαίνιση του ναού -είχαν περάσει μόλις δυο εβδομάδες- και, δυστυχώς, η πυρκαγιά αυτή έκανε τεράστια ζημιά στους κόπους, τις δωρεές και τον ιδρώτα των ανθρώπων αυτών, που είχαν συμβάλει τα μέγιστα για να ανακαινίσουμε την εκκλησία. Ομως, από την άλλη πλευρά, συσπείρωσε το εκκλησίασμα σε τεράστιο βαθμό. Μην ξεχνάτε ότι εμείς, αμέσως μετά την πυρκαγιά, δεν ακυρώσαμε καμία Ακολουθία, ούτε σταματήσαμε κάποιο πρόγραμμα του ελληνικού σχολείου, της νεολαίας ή των ενηλίκων. Επιμείναμε και μέχρι τον Δεκέμβριο τελούσαμε τις Ακολουθίες μας κάτω από μια τέντα.

Πρωτοπρεσβύτερος Νικηφόρος Φακίνος

Επίσης, επισπεύσαμε τα καινούργια αρχιτεκτονικά σχέδια και τις πολεοδομικές άδειες, έστω κι αν επρόκειτο για έναν τεράστιο χώρο, εκτάσεως 20.000 τετραγωνικών. Από την στιγμή που ξεκίνησαν οι εργασίες για τον νέο ναό, ολοκληρώθηκαν σε μόλις οκτώ μήνες, πολύ πριν από το καθορισμένο χρονοδιάγραμμα και με το μισό κόστος από αυτό που είχαμε προϋπολογίσει. Αυτό επετεύχθη χάρη στην εργασία πολυτάλαντων ανθρώπων, τις προσφορές των πιστών, αλλά και το γεγονός ότι έχουμε ένα Κοινοτικό Συμβούλιο και μια Φιλόπτωχο με μέσο όρο ηλικίας 40 ετών που, αν και συμβουλεύονται τους μεγαλύτερους, είναι άνθρωποι με σπουδές και τεχνογνωσία, που έχουν πολλά να προσφέρουν στα κοινά. Ο ναός αποπερατώθηκε και πλέον είναι όλα καινούργια, με τα τελευταία μέσα ασφάλειας ούτως ώστε να μην επαναληφθούν ανάλογα συμβάντα στο μέλλον. Είναι ένας καλλιπρεπέστατος σταυροειδής μετά τρούλου βυζαντινός ναός, με κορυφαίες καλλιτεχνικές επιλογές, από τους πολυελαίους, τα παράθυρα, τις εικόνες τα ψηφιδωτά, το τέμπλο και όλα τα ξυλόγλυπτα. Είναι κάτι που έγινε εν Χριστώ, το καμαρώνουμε και το χαιρόμαστε, ιδίως όταν θυμόμαστε ότι πριν λίγα χρόνια ήμασταν κάτω από μια τέντα και αργότερα σε ένα υπόγειο. Αυτές οι δύσκολες ημέρες, αντί να μειώσουν την προσέλευση του κόσμου, την αύξησαν, όπως επίσης αύξησαν την αγάπη και την προσφορά τους προς την εκκλησία.

Ποιο είναι το μήνυμά σας προς την Ομογένεια;

Κατ’ αρχήν, θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον «Εθνικό Κήρυκα». Με συντριβή καρδίας δέχτηκα την επικοινωνία σας για την συνέντευξη αυτή, αλλά θα ήθελα να πω ότι υπάρχουν πολλοί πατέρες που αξίζουν κατά πολύ περισσότερο από μένα αυτόν τον τίτλο που ευαγώς και με αγάπη προσδώσατε: Πατέρες, οι οποίοι μάχονται στον αγώνα της ζωής, άνθρωποι που δίνουν την ζωή τους σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, στην Αστυνομία, την Πυροσβεστική, ακρίτες κληρικοί που κρατάνε ναούς σε περιοχές της Ορθοδοξίας με λιγοστό πληθυσμό, εργαζόμενοι που φεύγουν τα χαράματα και γυρνάνε τα μεσάνυχτα για να φέρουν τα προς το ζην στην οικογένειά τους. Γι’ αυτούς όλους τους πατέρες οφείλουμε την ημέρα του πατέρα ένα μεγάλο ευχαριστώ, τον σεβασμό μας, την εκτίμηση και φυσικά την υποστήριξή μας, και ως εκκλησία και ως πρόσωπα ατομικά.
Εγώ έχασα τον πατέρα μου αρκετά νέο. Αλλά έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από εκείνον, βλέποντας ποδόσφαιρο μαζί του, ψαρεύοντας, βλέποντάς τον να χορεύει ναξιώτικο μπάλο. Είναι αναμνήσεις που μου φέρνουν συγκίνηση και γι’ αυτό θα ήθελα να ζητήσω από όλους τους πατεράδες να μην χάνουν τον ελεύθερο χρόνο τους και να τον αφιερώνουν στα παιδιά τους, την σύζυγό τους και σε ευαγείς σκοπούς. Να χαίρονται το δώρο της ζωής που τους έδωσε ο Θεός, που είναι το δώρο της πατρότητας, ένα ύψιστο και παμμέγιστο δώρο, καθώς δεν υπάρχει μεγαλύτερο ευτύχημα από το να γίνεσαι «δημιουργός τω Δημιουργώ» και να κρατάς τα ιερά σκεύη της χάριτος του Θεού, τα παιδιά. Να τα βλέπεις από μικρή ηλικία μέχρι να τα δεις να προοδεύουν, να τα καμαρώνεις και να χαίρεσαι. Η Ομογένεια έχει πετύχει πάρα πολλά και τιμώντας τον θεσμό της οικογένειας και της Εκκλησίας θα πετύχει πολλά περισσότερα.
Κλείνοντας, απευθύνω παράκληση και πρόσκληση προκειμένου ο θεοσεβής λαός να προσέλθει στην τελετή της ενθρονίσεως του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Ελπιδοφόρου, το Σάββατο 22 Ιουνίου, στις 11:00 π.μ., στον Ιερό Αρχιεπισκοπικό Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος στη Νέα Υόρκη, όπου θα έχω την τιμή να είμαι τελετάρχης της Ακολουθίας.

Πρωτοπρεσβύτερος Νικηφόρος Φακίνος
Πρωτοπρεσβύτερος Νικηφόρος Φακίνος
Πρωτοπρεσβύτερος Νικηφόρος Φακίνος
Πρωτοπρεσβύτερος Νικηφόρος Φακίνος

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available