Πoιον ωφελεί η επίθεση στα ΜΜΕ;

(AP Photo/Martin Mejia, FILE)

Η έκφραση «fake news» δεν χρειάζεται πια μετάφραση σε καμιά γλώσσα του Κόσμου. Εχει περάσει στο διεθνές λεξιλόγιο ως η έκφραση της απαξίωσης των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Των ΜΜΕ που δήθεν προβάλλουν όχι απλώς λανθασμένες ειδήσεις, αλλά ακόμα και στημένες.

Ωστόσο, πρέπει επιτέλους να τεθεί το ερώτημα: Ποιος είναι στο τέλος ο ωφελημένος όταν απαξιώνονται εκείνα τα ΜΜΕ που επικρίνουν έναν πολιτικό ηγέτη και επαινούνται αυτά που ανεξέλεγκτα τον λιβανίζουν;

‘Η μήπως κερδισμένος από την απαξίωσή τους είναι ο καταναλωτής των ειδήσεων δηλαδή ο πολίτης;

‘Η μήπως η Ελευθερία του λόγου και του Τύπου; ‘Η μήπως η δημοκρατία;

‘Η μήπως όφελος από την εξουδετέρωση των επικριτικών και την ενίσχυση των προπαγανδιστικών τους ΜΜΕ έχουν οι πολιτικοί ηγέτες που τα κυνηγούν;

Και μπορεί, στα αλήθεια, να υποστηριχθεί ότι ένα επικριτικό ΜΜΕ στην εξουσία ζημιώνει την κοινωνία, ενεργεί ως «εχθρός του λαού» -κατά την έκφραση του προέδρου Τραμπ- ενώ ένα φιλικό ΜΜΕ προς την εξουσία εξυπηρετεί τα συμφέροντά της;

Για να το πούμε διαφορετικά: Γιατί μία εφημερίδα που λιβανίζει από το πρωί μέχρι το βράδυ π.χ. τον Πούτιν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Ρώσων καλύτερα από μία εφημερίδα που του ασκεί κριτική;

Δεν επιθυμώ μ’ αυτά να συγκαλύψω τα προβλήματα που υπάρχουν στα ΜΜΕ. Οπως σε κάθε κλάδο έτσι και στη δημοσιογραφία υπάρχουν τα «κακά μήλα».

Είναι θέμα κουλτούρας σε κάθε οργανισμό αλλά και θέμα χαρακτήρα των ανθρώπων που ασκούν τη δημοσιογραφία.

Το αποτέλεσμα είναι ότι οι λίγοι, οι κακοί χαρακτήρες, οι διεφθαρμένοι, οι ασυνείδητοι, επισκιάζουν και τη δουλειά των άλλων.

Αυτό υπάρχει σχεδόν παντού. Ακόμα και στην Κοινότητά μας. Και είναι γνωστοί σε όλους μας. ‘Η δεν είναι;

Και πάντως, όταν ένας δικηγόρος, γιατρός, μαραγκός, εργολάβος, δάσκαλος ή ένας ιερέας δεν ασκεί έντιμα την αποστολή του, με βάση τους γραπτούς και άγραφους κανόνες δεν σημαίνει ότι το ίδιο κάνουν και όλοι.

Οπως στην περίπτωση των επαγγελμάτων που παρέθεσα πιο πάνω έτσι και στη δημοσιογραφία οι περισσότεροι είναι έντιμοι, σκληρά εργαζόμενοι επαγγελματίες, που κάθε μέρα πασχίζουν για να κάνουν τη δουλειά τους όσο πιο σωστά γίνεται.

Επιτίθεται λοιπόν, για να γίνω πιο συγκεκριμένος, ο πρόεδρος Τραμπ στα MME, κυρίως στα πιο επικριτικά για αυτόν και με μεγάλη επιρροή, όπως οι «New York Times», «Washington Post», CNN, MSNBC για να τα αποδυναμώσει, αφού δεν μπορεί να εξουδετερώσει την επιρροή που ασκούν στο κοινό τους εναντίον του.

Προσπαθεί συνεχώς να δημιουργήσει αμφιβολίες για την εγκυρότητα των αποκαλύψεων στις οποίες προβαίνουν για τον ίδιο και την κυβέρνησή του, χαρακτηρίζοντας τα ως «Fake News».

Αυτός είναι ο στόχος του. Ναι αυτός: Για να προστατεύσει τον εαυτό του.

Η τακτική όμως αυτή, τακτική της εμφύτευσης αμφιβολίας και απαξίωσης των ΜΜΕ που ασκούν κριτική, είναι ο σπόρος που φυτρώνει και μεγαλώνει εκεί που υπάρχουν ένοχοι, και στα αυταρχικά καθεστώτα. Οπως για παράδειγμα στην Τουρκία που έχει περισσότερους δημοσιογράφους στη φυλακή από οποιαδήποτε άλλη χώρα.

Και είναι το παράδειγμα του Τραμπ διπλά αρνητικό γιατί πέρα από τις συνέπειες στην Αμερική, η οποία ούτως ή άλλως θα αντέξει καθότι διαθέτει γερούς θεσμούς, δίνει λαβή στον κάθε Ερντογάν, Πούτιν ή Ορμπαν και σε έναν αριθμό άλλων, που όλο και αυξάνεται, να συγκεντρώνουν την ιδιοκτησία των ΜΜΕ στα χέρια τους και να απειλούν με οικονομικά ή άλλα μέσα τα υπόλοιπα.

Και σε μια εποχή που τα ΜΜΕ είναι οικονομικά εξασθενημένα, πολλά υποκύπτουν ή κλείνουν.

Τα ΜΜΕ λοιπόν δεν είναι ο εχθρός του λαού παρ’ όλες τις ατέλειες που έχουν.

Η τυχόν απουσία ή έστω φίμωσή τους θα έριχνε στο σκοτάδι την κοινωνία.

Ας μην πάμε μακριά. Πάρτε το δικό μας παράδειγμα:

Ποιος θα γνώριζε για την πτώχευση της Αρχιεπισκοπής μας, για να αναφερθώ μόνο σε ένα παράδειγμα, εάν δεν υπήρχε ο «Εθνικός Κήρυκας» ή αν υπήρχε μεν αλλά ήταν υπό τον έλεγχο της Αρχιεπισκοπής;

Η αποστολή των ΜΜΕ, όπως τον φαντάστηκαν και τον καθιέρωσαν οι ιδρυτές αυτής της αμερικανικής δημοκρατίας, είναι ο έλεγχος της εξουσίας.

Και ενώ η κριτική δεν αρέσει σε κανέναν, συχνά ούτε σε αυτούς που την ασκούν, αλλά το κάνουν από καθήκον, στο τέλος ωφελημένος είναι ο πολίτης, ο οποίος έχοντας τη σωστή ενημέρωση μπορεί να βγάλει τα σωστά συμπεράσματα για την ηγεσία που θα επιλέξει να κατευθύνει τις τύχες του.

Η θεωρία των «fake news», και σωστή δεν είναι και δίκαιη δεν είναι και επιζήμια είναι για τον πολίτη και το μέλλον του.

Ο μόνος ωφελημένος είναι αυτός που έχει κάτι να κρύψει.

Στο τέλος, όμως, πιστεύω ότι είναι θέμα χρόνου πριν ο καταναλωτής των ειδήσεων κατανοήσει τι κρύβεται πίσω από την απαξίωση των ΜΜΕ και στραφεί εναντίον αυτών που θέλουν να του αποκρύψουν την αλήθεια. Συμπεριλαμβανομένου και του προέδρου Τραμπ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *