Νιώθω πολύ μόνη, ο άντρας μου πέθανε, τα παιδιά έχουν τη ζωή τους

Αγαπητή Σταυρούλα,

Σου γράφω για να πω σε κάποιον το παράπονό μου. Νιώθω πολύ μόνη. Ο άντρας μου πέθανε πριν από δύο χρόνια και ακόμη δεν μπορώ να συνηθίσω την απουσία του. Ημασταν 45 χρόνια μαζί, ήταν ο άνθρωπός μου, το στήριγμά μου, η ζωή χωρίς αυτόν είναι αβάσταχτη.

Για αυτόν ήρθα πριν από σαράντα χρόνια στην Αμερική, και τώρα είμαι εδώ μόνη στα εξήντα πέντε μου. Τα παιδιά μου έχουν τη ζωή τους, με παίρνουν κάθε τόσο τηλέφωνο αλλά δεν έχουν χρόνο. Μόνο στις γιορτές τα βλέπω λίγο παραπάνω.

Οι μέρες περνάνε δύσκολα και η μόνη μου ευχαρίστηση είναι να βλέπω ελληνικά σίριαλ. Ισως αν δούλευα να μην ένιωθα έτσι, αλλά δεν χρειάστηκε ποτέ στη ζωή μου να εργαστώ.Δεν ξέρω τι να κάνω.

Φανή

Αγαπητή Φανή,

Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο αυτό που σου συμβαίνει και σε ευχαριστώ που μοιράζεσαι το πρόβλημά σου μαζί μας.

Από το γράμμα σου καταλαβαίνω ότι ακόμη και τώρα μετά από δύο χρόνια, βιώνεις έντονα τον θάνατο του αγαπημένου σου, και ότι δεν έχεις βρει ακόμη τρόπο να συνεχίσεις τη ζωή σου χωρίς να νιώθεις τον πόνο της απώλειας να σε κυριεύει. Το πρώτο που θα σε συμβούλευα να κάνεις είναι να ζητήσεις τη βοήθεια ενός ειδικού, που θα μπορέσει να σε βοηθήσει να βγεις από τη δύσκολη αυτή κατάσταση.

Είναι πολύ σημαντικό, για να νιώσεις καλύτερα να προσπαθήσεις να σκέφτεσαι θετικά. Η θετική σκέψη είναι μία συνήθεια που μπορούμε να τη μάθουμε, όταν εξασκούμαστε καθημερινά.

Προσπάθησε κάθε μέρα να σημειώνεις σε ένα χαρτί όσα σε κάνουν να νιώθεις ευγνωμοσύνη. Διώξε από το μυαλό σου τις σκέψεις που σε θλίβουν και αντικατέστησε τες με όμορφες εικόνες. Οταν κυριεύεσαι από αρνητικά συναισθήματα, προσπάθησε να απομακρύνεις το μυαλό σου από αυτά, κάνε την προσευχή σου, πήγαινε μία βόλτα, πάρε τηλέφωνο τα εγγόνια σου, μάθε αναπνοές, για να διώξεις το άγχος και τη στεναχώρια.

Πιστεύω ότι μόλις νιώσεις καλύτερα, θα βρεις τη διάθεση να αρχίσεις ξανά τη ζωή σου. Είσαι ακόμη πολύ νέα, σε μια φάση της ζωής σου που δεν έχεις υποχρεώσεις, έχεις μεγαλώσει τα παιδιά και τα εγγόνια σου και δεν χρειάζεται να δουλεύεις, για να ζήσεις.

Επομένως, έχεις τη δυνατότητα να αφιερώσεις χρόνο στον εαυτό σου και να κάνεις πράγματα που αγαπάς και που ίσως έχεις στερηθεί. Ισως σου αρέσει η τέχνη, οπότε μπορείς να ξεκινήσεις να ασχολείσαι με τη ζωγραφική, τη μουσική ή οτιδήποτε άλλο και να προσπαθήσεις να εκφράσεις μέσα από την τέχνη όλα αυτά τα συναισθήματα που νιώθεις τώρα να σε πνίγουν.

Μπορείς ακόμη, να κάνεις γυμναστική, να μάθεις μία ξένη γλώσσα ή να γραφτείς σε μία χορωδία ή έναν χορευτικό σύλλογο. Η σωματική άσκηση θα σε βοηθήσει να νιώσεις ευεξία και ηρεμία και θα βελτιώσει τη σωματική σου υγεία. Αλλωστε, σε τέτοιους χώρους θα γνωρίσεις και άλλους στην ηλικία σου, που ίσως νιώθουν παρόμοια και θα δημιουργήσεις σιγά σιγά έναν καινούριο κοινωνικό κύκλο.

Σκέψου ακόμη την πιθανότητα, να προσφέρεις εθελοντική εργασία. Υπάρχουν τόσοι τομείς στους οποίους μπορείς να δραστηριοποιηθείς ανάλογα με τα ενδιαφέροντά σου. Πιστεύω ότι μέσα από την προσφορά και την ενασχόληση με αυτούς που έχουν ανάγκη, θα νιώσεις τη χαρά της προσφοράς στον συνάνθρωπο και ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που έχεις στη ζωή σου.

Ισως θα έπρεπε ακόμη, να αρχίσεις να διαβάζεις. Εκτός από αξιόλογα λογοτεχνικά βιβλία κυκλοφορούν και πολλά βιβλία αυτοβελτίωσης και προσωπικής ανάπτυξης που ίσως σε βοηθήσουν να δεις τη ζωή σου μέσα από μια καινούρια οπτική. Ο μεγάλος ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας Χόρχε Μπουκάι στο βιβλίο του «Ο δρόμος των δακρύων» ασχολείται με το θέμα της απώλειας και καλό θα ήταν να το διαβάσεις.

Τέλος, θα σου προτείνω κάτι που μπορεί να είναι λυτρωτικό, και το λέω από προσωπική πείρα. Μπορείς να γράψεις την ιστορία της ζωής σου με τον άντρα σου και να την παραδώσεις στα παιδιά και τα εγγόνια σου, για να σε γνωρίσουν καλύτερα.

Εχεις την ευτυχία να έχεις ζήσει έναν μεγάλο έρωτα και έναν ευτυχισμένο γάμο. Εχεις ζήσει με έναν άνθρωπο που τον αγάπησες και σε αγάπησε βαθιά, έχεις γνωρίσει την αληθινή αγάπη. Μην ξεχνάς πόσο μεγάλο δώρο είναι αυτό. Αυτό το μεγάλο δώρο, δεν το έχεις χάσει ούτε και θα το χάσεις ποτέ.

Οπως λέει ο αγαπημένος μου συγγραφέας: «Αν, όμως, ζει ο άλλος μέσα μας, τότε ο θάνατος είναι μεγάλος ψεύτης και η αρρώστια μεγάλο ψέμα» (Χόρχε Μπουκάι, «Ο δρόμος των δακρύων», εκδόσεις Opera)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available