Θυμωμένη με την πεθερά και απογοητευμένη με τον άντρα μου

Αγαπητή Σταυρούλα,

Νιώθω πολύ θυμωμένη με την πεθερά μου και απογοητευμένη με τον άντρα μου. Είμαστε έξι μήνες παντρεμένοι και νομίζω ότι εκείνη αρνείται να καταλάβει ότι ο γιος της έχει πλέον άλλη οικογένεια. Του τηλεφωνεί σχεδόν καθημερινά και απαιτεί να την επισκέπτεται κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά του, που είναι δίπλα στο σπίτι της.

Εκείνος της κάνει όλα τα χατίρια και πολλές φορές αργεί να γυρίσει στο σπίτι μας, γιατί κάνει παρέα στην μαμά του που είναι μόνη. Εχω την ατυχία ο άντρας μου να είναι μοναχοπαίδι. Νιώθω πως εκείνη έχει την πρώτη θέση στη ζωή του και θυμώνω μαζί του κάθε φορά που με αφήνει μόνη εμένα, για να κάνει παρέα σε εκείνη.

Μένη

Αγαπητή Μένη,

Από το γράμμα σου καταλαβαίνω ότι σε στεναχωρεί η σχέση του άντρα σου με την μητέρα του. Πράγματι, η σχέση μητέρας γιου μπορεί συχνά να γίνει δυσλειτουργική, ιδιαίτερα αν η μητέρα δεν έχει σύζυγο ή άλλα παιδιά. Ωστόσο, είναι μία σχέση που μπορεί να φανερώσει πολλά για τον χαρακτήρα του άντρα που έχεις παντρευτεί.

Ενας γιος που πονάει και σέβεται την μάνα του δεν μπορεί παρά να σέβεται και να νοιάζεται και για την γυναίκα του και για την δική του οικογένεια. Ο γάμος σας είναι σχετικά πρόσφατος και η πεθερά σου ίσως νιώθει φόβο ότι θα μείνει πια τελείως μόνη και κάνει ό,τι μπορεί να κρατήσει επαφή με το μοναχοπαίδι της.

Θα μπορούσε όμως, αντί να νιώθει ότι «χάνει» το παιδί της να νιώσει ότι απέκτησε άλλο ένα, εσένα. Αυτό εξαρτάται πολύ κι από την δική σου διάθεση. Νομίζω πως, αν την πλησιάσεις, αν πηγαίνεις μαζί με τον άντρα σου να την βλέπεις κάποιες φορές, αν νιώσει αγάπη και αποδοχή ως μάνα του άντρα σου, θα βελτιωθούν τα πράγματα και για τις δυο σας.

Σε κάθε περίπτωση, ιδιαίτερα αν δεν έχεις διάθεση να προσεγγίσεις την πεθερά σου, μίλησε στον άντρα σου και εξήγησέ του πώς αισθάνεσαι, χωρίς καβγάδες και χωρίς να νιώσει ότι βλέπεις ανταγωνιστικά την μητέρα του. Προσπαθήστε με αγάπη και κατανόηση να βρείτε μαζί μια λύση που να σας ικανοποιεί.

Αγαπητή Σταυρούλα,

Είμαι τριάντα πέντε χρόνων και εδώ και τέσσερεις μήνες βγαίνω με τον Κ. που είναι χωρισμένος με τρία παιδιά. Ταιριάζουμε πολύ σε όλα, νιώθω πραγματικά πως έχω βρει το άλλο μου μισό.

Μόνο που δεν θέλει άλλα παιδιά. Εγώ όμως, θέλω να κάνω δική μου οικογένεια και νομίζω ότι θα πρέπει να βιαστώ. Τι να κάνω; Να χωρίσω τον άντρα που έχω ερωτευτεί ή να τον πιέσω να κάνουμε παιδί;

Αννα

Αγαπητή Αννα,

Από το γράμμα σου υποθέτω ότι και ο Κ. έχει για εσένα τα ίδια αισθήματα που τρέφεις εσύ γι’ αυτόν. Παρ’ όλα αυτά, νομίζω ότι είναι νωρίς να σκέφτεσαι για παιδί, είσαι μόνο τέσσερις μήνες μαζί με τον Κ. και η σχέση σας δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει.

Καταλαβαίνω, επομένως, ότι σε αυτήν τη φάση ο Κ. δεν έχει σκεφτεί να κάνει άλλα παιδιά, από τη στιγμή που έχει ήδη τρία. Δεν μπορείς όμως, να ξέρεις πώς θα νιώσει αν περάσει ο καιρός και σιγουρευτείτε και οι δύο ότι είστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Ισως τότε να το σκεφτεί αλλιώς και να θέλει ο ίδιος ένα παιδί μαζί σου τόσο πολύ όσο και εσύ.

Ωστόσο, κανείς δεν είναι σε θέση να σε συμβουλεύσει τι πρέπει να κάνεις. Αυτό είναι κάτι που θα το βρεις μέσα σου, ανάλογα με τις προτεραιότητες της ζωής σου. Υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να μείνουν με αυτόν που αγαπούν πραγματικά, ακόμη κι αν δεν έχουν παιδιά μαζί του.

Από την άλλη, για κάποιους ανθρώπους είναι τόσο σημαντικό να κάνουν ένα παιδί, ώστε μπορεί να το επιχειρήσουν ακόμη κι όταν οι συνθήκες δεν είναι οι πιο ιδανικές, ακόμη και μέσα από έναν συμβατικό γάμο. Θα πρέπει να ψάξεις μέσα σου να βρεις τι πραγματικά θέλεις.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available