Η ζωή μου στα 42 με ένα 16χρονο παιδί, μετά την απώλεια του συζύγου…

(AP Photo/Petros Karadjias, FILE)

Αγαπητή Σταυρούλα,

Είμαι 42 χρόνων και έχω μία κόρη 16 χρόνων. Ζούμε μαζί με την μητέρα μου στο πατρικό μου σπίτι, γιατί ο άντρας μου έχει πεθάνει εδώ και δέκα περίπου χρόνια και η μητέρα μου με βοήθησε πολύ στην ανατροφή του παιδιού μου, γιατί δουλεύω πολλές ώρες.

Ολα αυτά τα χρόνια η σχέση μου με την μητέρα μου ήταν καλή και δεν μπορώ να πω, μου στάθηκε και με στήριξε, όσο κανένας. Δεν ξέρω πώς θα τα έβγαζα πέρα με ένα μικρό παιδί μόνη και με τόσο δύσκολη δουλειά και της το αναγνωρίζω. Ομως τώρα τελευταία μαλώνουμε συνεχώς.

Εδώ και έξι μήνες έχω κάνει μια σχέση με έναν άντρα στην ηλικία μου. Είναι ένας πολύ αξιόλογος άνθρωπος και είμαστε πολύ ερωτευμένοι. Ο άνθρωπος αυτός μου ζήτησε να νοικιάσουμε ένα σπίτι μαζί και από τότε που το είπα στην μητέρα μου, εκείνη έγινε πολύ επιθετική μαζί μου, μου δείχνει συνεχώς ότι είναι αντίθετη με αυτήν τη σχέση και με πιέζει να χωρίσω.

Προσπαθεί με κάθε τρόπο να με πείσει να εγκαταλείψω τον σύντροφό μου, μού λέει ότι είναι εμφανίσιμος και θα κοιτάζει άλλες, ότι με θέλει για να μου πάρει την περιουσία του πατέρα μου, ότι θα κοιτάζει την κόρη μου και ένα σωρό άλλες αηδίες, για να με κάνει να τρομάξω.

Το άσχημο είναι ότι επηρεάζει και την κόρη μου, που επίσης έχει αρνητική στάση απέναντι στον σύντροφό μου, χωρίς να τον έχει γνωρίσει ακόμη και μου λέει πως αν θελήσω να ζήσω μαζί του, εκείνη θα μείνει με την γιαγιά της και δεν θα μου ξαναμιλήσει ποτέ.

Νιώθω ότι μετά από τόσες δυσκολίες και μοναξιά, μού αξίζει λίγη ευτυχία. Γιατί δεν μπορούν να το καταλάβουν; Είμαι σε αδιέξοδο… τι να κάνω;

Λ.

Αγαπητή Λ.,

Για πολλά χρόνια έζησες μόνη, στο πατρικό σου σπίτι με την μητέρα και την κόρη σου. Ολες σας είχατε συνηθίσει σε αυτήν την κατάσταση και νιώθατε καλά μέσα σε αυτήν. Ξαφνικά όμως εσύ αποφάσισες να βάλεις έναν άλλον άνθρωπο στη ζωή σου και η κατάσταση αυτή αλλάζει απότομα. Είναι φυσικό οι δικοί σου άνθρωποι να ανησυχούν και νιώθουν ανασφάλεια την οποία και εκφράζουν.

Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα έπρεπε να προσπαθούν να σε επηρεάσουν αρνητικά και μάλιστα από τη στιγμή που σε βλέπουν ευτυχισμένη. Εχεις κάθε δικαίωμα να επιλέξεις να φτιάξεις τη ζωή σου και να ζήσεις με όποιον σύντροφο εσύ επιθυμείς. Προσπάθησε, επομένως, με ήρεμη συζήτηση να εξηγήσεις στην μητέρα σου, ότι καταλαβαίνεις τις ανησυχίες της, αλλά ότι μόνο εσύ θα αποφασίσεις για τη ζωή σου και με το να σου φέρεται έτσι δεν κάνει καλό ούτε για εσένα ούτε για τη μεταξύ σας σχέση.

Από την άλλη μεριά, έχεις ένα κορίτσι, το οποίο στηρίζεται συναισθηματικά στη σχέση σας και είναι λογικό να ανησυχεί μήπως χάσει ή στην καλύτερη περίπτωση μήπως αναγκαστεί να μοιράζεται την αγάπη σου και το ενδιαφέρον σου με έναν άνθρωπο άγνωστο για εκείνη.

Και επειδή είναι στην εφηβεία που ούτως ή άλλως είναι μία δύσκολη ηλικία, όλη αυτή η κατάσταση την πιέζει πολύ και δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί. Η στάση της δεν σημαίνει ότι δεν θέλει να σε δει ευτυχισμένη, αλλά ότι φοβάται μήπως απομακρυνθείτε, μήπως δεν έχεις πια χρόνο για εκείνη, στη φάση μάλιστα που σε έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Οπως άλλωστε μου γράφεις, δουλεύεις πολύ και ήδη έχεις πολύ περιορισμένο χρόνο.

Θα έπρεπε ίσως να της μιλήσεις με αγάπη και ειλικρίνεια, να της δείξεις πόσο την αγαπάς και πόσο τη νοιάζεσαι, να την καθησυχάσεις ότι κανείς δεν μπορεί να μπει ανάμεσά σας, αλλά ότι και εκείνη θα πρέπει να καταλάβει πως είσαι ένας άνθρωπος που στερήθηκες πολλά στη ζωή σου και έχεις ανάγκη από έναν άντρα να σε αγαπάει και να μοιράζεται στιγμές μαζί σου, ιδιαίτερα τώρα που εκείνη μεγάλωσε και σε λίγο θα έχει τη δική της ζωή.

Θα πρέπει ωστόσο, να λάβεις υπόψη σου και το γεγονός ότι η συμβίωση ενός κοριτσιού στην εφηβεία με έναν ξένο άντρα στο ίδιο σπίτι, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Ιδιαίτερα μάλιστα, από τη στιγμή που το παιδί σου μεγάλωσε χωρίς πατέρα, χωρίς αντρική παρουσία στο σπίτι. Η κόρη σου αυτήν την στιγμή δεν είναι έτοιμη, για να αλλάξει τόσο η ζωή της. Ισως αυτό βλέπει και η μητέρα σου και προσπαθεί να την «προστατεύσει» με λάθος βέβαια τρόπο.

Θα σου πρότεινα επομένως, από τη στιγμή που έχεις μία καλή σχέση με τον σύντροφό σου να μην βιαστείς να συγκατοικήσεις μαζί του, αλλά να περιμένεις να ενηλικιωθεί η κόρη σου και να ακολουθήσει το δικό της δρόμο, να πάει για σπουδές ή για δουλειά. Ούτως ή άλλως έξι μήνες σχέση ίσως είναι λίγος καιρός για να πάρεις μία τόσο σημαντική απόφαση. Και αν στη σχέση σου υπάρχει αγάπη, όπως μου λες, θα υπάρχει και κατανόηση και σεβασμός στις ανάγκες σου.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available