Ο γιος μου γίνεται άδικος μαζί μας, συγκρούεται με τον πατριό του…

Αγαπητή Σταυρούλα,

Είμαι 48 χρονών και ζω στην Αμερική εδώ και δέκα περίπου χρόνια. Ηρθα μαζί με τον άντρα μου και τον γιο μου που είναι παιδί από προηγούμενο γάμο, όταν ήταν πέντε χρονών. Ο πρώτος μου άντρας σκοτώθηκε, όταν ο γιος μου ήταν μωρό. Συνηθίσαμε τη ζωή εδώ γρήγορα, ο γιος μου προσαρμόστηκε πιο εύκολα από όλους μας και για χρόνια η ζωή μας κυλούσε ήρεμα.

Ομως εδώ κι ένα χρόνο περίπου, ο γιος μου έχει αλλάξει συμπεριφορά, τον ενοχλούν όλα, θυμώνει με το παραμικρό και μας βάζει τις φωνές, πολλές φορές γίνεται προκλητικός, δε θέλει πια να βγει έξω μαζί μας. Καταλαβαίνω ότι έχει μπει στην εφηβεία και δικαιολογώ τη συμπεριφορά του και κάνω υπομονή.

Δεν είναι κακό παιδί, δεν μας έχει δημιουργήσει ποτέ προβλήματα με παρέες, ούτε πίνει, ούτε καπνίζει και είναι καλός μαθητής. Ομως γίνεται πολύ άδικος μαζί μας και τώρα τελευταία συγκρούεται με τον πατριό του, που τον έχει μεγαλώσει σα δικό του παιδί.

Ο άντρας μου δεν έχει άλλα παιδιά και έδωσε όλη την αγάπη του στο δικό μου παιδί και τον στεναχωρεί πολύ η συμπεριφορά του γιου μου. Δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί ο γιος μου τού πάει τόσο κόντρα. Εγώ δεν ξέρω τι να κάνω, όταν μαλώνουν. Νιώθω ότι πρέπει να πάρω θέση, αλλά δε θέλω να πάω με το μέρος κανενός.

Μ.Κ.

Αγαπητή Μ,

Είναι χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς των εφήβων οι εκρήξεις και ο θυμός και μπορεί να έχουν πολλές και διαφορετικές αιτίες με κυρίαρχη τις αλλαγές που συμβαίνουν στις ορμόνες και το σώμα τους.

Ο τρόπος σκέψης τους είναι συχνά λανθασμένος, μιας και ο εγκέφαλός τους δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί πλήρως, για αυτό συχνά φέρονται με τρόπο παράλογο και ριψοκίνδυνο και φαίνονται να μην μπορούν να κατανοήσουν πλήρως τις συνέπειες των πράξεών τους ή να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Επιπλέον, τα συναισθήματά τους είναι τόσο μπερδεμένα και έντονα που συχνά δεν μπορούν να τα ελέγξουν. Νιώθουν ότι μεγάλωσαν και παλεύουν να βρουν την ταυτότητά τους και να ανεξαρτητοποιηθούν. Στην προσπάθειά τους αυτή, «γκρεμίζουν» ό,τι νομίζουν ότι τους κρατάει δεμένους στην παιδική ηλικία, δηλαδή εμάς, τους γονείς.

Βέβαια, το κάθε παιδί είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα και αν υπάρχουν αλλαγές στη συμπεριφορά του γιου σου που σε ανησυχούν ή που ξεπερνούν τα όρια, καλό θα ήταν να ζητήσεις τη γνώμη ενός ειδικού.

Μου γράφεις ότι είναι παιδί που δε σας έχει δημιουργήσει προβλήματα με παρέες και ότι είναι καλός μαθητής, που σημαίνει ότι δεν έχει ξεφύγει από τις αρχές που έχει πάρει και ότι έχει όνειρα και στόχους για τη ζωή του. Αυτό είναι πολύ θετικό και φανερώνει ωριμότητα.

Οσο για τη σχέση του με τον πατριό του και σύζυγό σου, από το γράμμα σου δεν έχω καταλάβει πώς έχει διαμορφωθεί όλα αυτά τα χρόνια, αλλά φαίνεται πως υπήρχαν ισορροπίες. Ισως, λοιπόν, τώρα που ο γιος σου μπήκε στην εφηβεία να συγκρούεται με τον πατριό του, όπως θα συγκρούονταν πιθανότατα και με τον φυσικό του πατέρα, αν ζούσε.

Η εφηβεία είναι η φάση που ο γιος προσπαθεί να υπάρξει ως αυτόνομο άτομο, χωρίς να στηρίζεται στον πατέρα. Αν ο πατέρας δεν του δώσει εμπιστοσύνη ή τον δει ανταγωνιστικά και προσπαθήσει να του επιβάλλει το κύρος του, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Ο ρόλος του πατέρα στη φάση αυτή είναι να αφήνει σταδιακά περισσότερο χώρο στον γιο του, να του επιτρέπει να παίρνει αποφάσεις για τη ζωή του και να σέβεται τις απόψεις του.

Επομένως, η στάση του συζύγου σου θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από αγάπη και σεβασμό για τον νεαρό άντρα που τόσα χρόνια μεγαλώνει. Κι όταν ο έφηβος οργίζεται και φωνάζει, εκείνος δε θα πρέπει να πέφτει στο ίδιο επίπεδο της βίαιης συμπεριφοράς ή της συνέχισης του καβγά με φωνές και λόγια που μπορεί να μετανιώσει.

Σε αυτήν την περίπτωση η καλύτερη συμπεριφορά του ενήλικα είναι να αφήσει τον έφηβο να ηρεμήσει, να του δίνει την ευκαιρία να σκεφτεί λογικά. «Αρνούμαι να συζητήσω μαζί σου, όσο μου μιλάς με αυτόν τον τρόπο. Μόλις ηρεμήσεις και αποφασίσεις να μου φερθείς με σεβασμό, είμαι στη διάθεσή σου να κουβεντιάσουμε και να λύσουμε τη διαφωνία», είναι ίσως μία απάντηση που θα μπορούσε να σταματήσει έναν καβγά με έναν θυμωμένο έφηβο.

Σε καμία περίπτωση δεν ισχυριζόμαστε ότι δεν πρέπει οι γονείς να βάζουν όρια στη συμπεριφορά και τα «θέλω» του εφήβου. Τα όρια και οι κανόνες είναι σημαντικά και ο έφηβος τα χρειάζεται, για να νιώθει ασφαλής.

Οσο για τη δική σου στάση, δεν νομίζω ότι θα ήταν καλό για κανέναν να πάρεις θέση υπέρ του γιου ή του συζύγου την ώρα του καβγά, πόσο μάλιστα αν η σχέση τους είναι ανταγωνιστική. Θα ήταν ίσως προτιμότερο να συζητήσεις με τον καθένα χωριστά για το πού έχει ο καθένας δίκιο ή άδικο και να υποστηρίξεις τη γνώμη σου με επιχειρήματα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available