Ρωτήστε τη Σταυρούλα: Σε ποιο βαθμό αποφασίζουν οι Ελληνες γονείς για τη ζωή των παιδιών τους;

(AP Photo /Mahesh Kumar A., FILE)

Αγαπητή Σταυρούλα,

Εδώ και ένα χρόνο βγαίνω φιλικά με μία γυναίκα από την Ελλάδα που είναι 45 ετών.

Νιώθω ότι θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε τη σχέση μας και να παντρευτούμε, όμως εκείνη έχει ενδοιασμούς, πιστεύει ότι οι γονείς της στην Ελλάδα δεν θα επιτρέψουν ποτέ το γάμο της με έναν Αμερικανό που μάλιστα είναι πάνω από εικοσιπέντε χρόνια μεγαλύτερός της.

Να σημειώσω ότι ούτε εκείνη ούτε εγώ έχουμε παιδιά και επομένως δεν υπάρχει κάτι που να μας δεσμεύει, πέρα από την οικογένεια της κυρίας αυτής.

Υπάρχει πράγματι τόσο μεγάλη πολιτιστική διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Αμερική, ώστε εκεί οι γονείς να αποφασίζουν για τη ζωή των παιδιών τους, κάτι που εδώ είναι αδιανόητο;

Είναι δυνατόν οι γονείς να εμποδίζουν το γάμο της ενήλικης κόρης τους; Και είναι για τους Ελληνες τόση σημαντική η διαφορά ηλικίας, όταν ο άντρας είναι εμφανίσιμος, πολύ μορφωμένος και ενδιαφέρων ως προσωπικότητα;

Eυστάθιος

Αγαπητέ Ευστάθιε,

Η ελληνική οικογένεια είναι ένας θεσμός που ευτυχώς παραμένει δυνατός, τόσο στην Ελλάδα, όσο και ανάμεσα στους Ελληνες της Αμερικής.

Οι Ελληνες γονείς είμαστε κοντά στα παιδιά μας, προσπαθούμε να μην τους λείψει τίποτα, τα στηρίζουμε στις σπουδές τους, τα βοηθάμε οικονομικά μέχρι να αποκατασταθούν επαγγελματικά, ίσως και αργότερα, και είμαστε κοντά τους σε οποιαδήποτε δυσκολία συναντήσουν στη ζωή τους.

Ενα εντυπωσιακό παράδειγμα είναι το πώς η ελληνική οικογένεια αντιστάθηκε στην οικονομική κρίση. Οταν οι γονείς έμειναν άνεργοι ο παππούς και η γιαγιά στήριξαν την οικογένεια παρέχοντας ξανά στέγη στα παιδιά τους που επέστρεψαν με τα δικά τους παιδιά ή σπουδάζοντας τα εγγόνια τους. Είναι βαθιά μέσα στη νοοτροπία μας να νιώθουμε μέλη της οικογένειάς μας, να μην απομακρυνόμαστε μεγαλώνοντας αλλά να ενισχύουμε τους συγγενικούς δεσμούς.

Αυτή η αίσθηση της οικογένειας, μας κάνει κάποιες φορές να λειτουργούμε απέναντι στα παιδιά μας με τρόπο που τα καταπιέζει. Οταν είναι μικρά έχουμε την τάση να τα υπερπροστατεύουμε, να μην τα αφήνουμε συχνά να αυτενεργήσουν από φόβο μήπως κινδυνέψουν, μήπως χτυπήσουν.

Μεγαλώνοντας, όταν μπαίνουν στη εφηβεία, θέλουμε να τα ελέγχουμε από την αγωνία μας μήπως παρασυρθούν, μήπως πληγωθούν. Θέλουμε να έχουμε άποψη στις επιλογές τους, να συμμετέχουμε όταν κάνουν το μηχανογραφικό τους για το πανεπιστήμιο, να συζητάμε για τους συντρόφους τους, να οργανώνουμε το γλέντι στο γάμο τους. Μέχρι αυτό το σημείο όμως.

Το γεγονός ότι μία γυναίκα 45 ετών αδυνατεί να καθορίζει τη ζωή της με βάση τις δικές της επιθυμίες και δεν προχωράει στις σχέσεις της, αν οι γονείς έχουν αντίρρηση, δεν έχει να κάνει ούτε με την καταγωγή της ούτε με την κουλτούρα της.

Φαίνεται πως η γυναίκα αυτή δεν έχει καταφέρει να αποκόψει τον ομφάλιο λώρο. Ισως πίσω από τη στάση της αυτή να υπάρχουν άλλα προβλήματα που καλό θα ήταν να τα επιλύσει, πριν αποφασίσει να ενώσει τη ζωή της με έναν άλλον άνθρωπο.

Οσο για εσένα (αν αποφασίσετε τελικά να προχωρήσετε) θα πρέπει να σκεφτείς εάν σε αυτήν τη φάση της ζωής σου, θα ήθελες να συνδεθείς με ένα ώριμο άτομο που θα είναι ισότιμος σύντροφος, ικανός να αναλάβει πρωτοβουλίες όταν θα χρειαστεί, ή αν δε σε ενοχλεί να αναλάβεις το ρόλο του πατέρα στη σχέση σου.

Στη θέση σου θα σκεφτόμουν επίσης, μήπως η στάση της αυτή αποτελεί έκφραση των δικών της αμφιβολιών για την εξέλιξη της σχέσης σας, μήπως η διαφορά ηλικίας είναι σημαντικό πρόβλημα για την ίδια που την εμποδίζει να προχωρήσει σε γάμο μαζί σου και βρίσκει τη δικαιολογία της αντίρρησης των γονιών της.

Σε καμία περίπτωση πάντως η στάση αυτή δεν έχει να κάνει με την κουλτούρα της χώρας καταγωγής της. Οι Ελληνες γονείς, όπως και κάθε σωστός γονιός φαντάζομαι, θέλουν να είναι το παιδί τους χαρούμενο με τις επιλογές του και αυτό είναι που τελικά καθορίζει τη στάση τους απέναντι στο σύντροφό του.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available