Στην Αγία Παρασκευή Αγρινίου η Νεκρώσιμη Ακολουθία και ο ενταφιασμός του Λεωνίδα Λόη

Η φωτογραφία είναι ευγενική παραχώρηση του κ. Κωνσταντίνου Κατσιπάνου.

Στην ιδιαίτερή του πατρίδα, το χωριό Αγία Παρασκευή Αγρινίου, στον ομώνυμο ναό του χωριού, έγινε την Παρασκευή 30 Νοεμβρίου η Νεκρώσιμη Ακολουθία και ο ενταφιασμός του ομογενή Λεωνίδα Λόη.

Ο Λεωνίδας Λόης απεβίωσε στις 13 Νοεμβρίου, όπως έγραψε σχετικά ο «Εθνικός Κήρυκας», στις εγκαταστάσεις του συγκροτήματος «Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος» της HANAC (Hellenic American Neighborhood Action Committee), στην Αστόρια, όπου βρέθηκε αναίσθητος στις 9 το πρωί, από την γυναίκα που τον βοηθούσε κατ’ οίκον.

Στην Αμερική μετέβη άμεσα από το Αεροδρόμιο Χανίων όπου εργάζεται ο ανιψιός του Κωνσταντίνος Κατσιπάνος, γιος της αδελφής του Θεοδώρας Κατσιπάνου-Λόη, προκειμένου να μεταφέρει τη σορό του στην Ελλάδα διότι αυτή ήταν η τελευταία του επιθυμία.

Ο κ. Κατσιπάνος είπε στον «Εθνικό Κήρυκα» πως «έχω κάνει αίτηση στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης όταν ανοίξουν το διαμέρισμά του να μας αποδώσουν όλα τα βραβεία και τα μετάλλια που υπάρχουν, όπως ο Χρυσός Σταύρος του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρα, το πιστοποιητικό Εθνικής Αντίστασης κ.λπ.».

Συμπλήρωσε πως «κατόπιν αν υπάρχει ενδιαφέρον θέλουμε να τα δωρίσουμε στην Ομοσπονδία της Ομογένειας γιατί πιστεύουμε ότι εκεί θα είναι πιο χρήσιμα ή στο Σύλλογο Ελλήνων Στερεάς Ελλάδας».

Τον επικήδειο λόγο κατά τη Νεκρώσιμη Ακολουθία, εκφώνησε ο εξ αγχιστείας ανιψιός του Θεμιστοκλής Γαμβρούλης, ο οποίος ανάμεσα στα άλλα είπε για τον αείμνηστο θείο του, πως «αφού πέρασε σαν παιδί πολύτεκνης οικογένειας ατραπούς και συμπληγάδες, έζησε την φτώχεια, την στέρηση, ζητιάνεψε το αλεύρι, έζησε τον φρικτό θάνατο της δεκατετράχρονης αδελφής του, την ορφάνια, κινδύνευσε από Γερμανούς, Ιταλούς, αντάρτες, αρρώστιες, έκανε δεκάδες επαγγέλματα ως νεαρός -πολυμήχανος ων- άφηνε πίσω του καριέρα στην Ελληνική Αστυνομία και σε επιχειρήσεις αργότερα και πολυσχιδείς δράσεις σε συλλόγους και άνοιγε τα φτερά του, το 1964, την εποχή της μεγάλης μετανάστευσης, όπως και σήμερα, σε ηλικία 37 ετών για την νέα Ηπειρο. Ανθρωπος δυνατός, που το έλεγε η καρδιά του, ακολουθώντας τους δεκάδες συμπατριώτες του, διψώντας να ανοίξει τους ορίζοντές του και να απλωθεί σ’ ένα νέο κόσμο με απεραντοσύνη και εναλλαγές.

Και τα κατάφερε εξαιρετικά κατά κοινή ομολογία όχι μόνο επαγγελματικά αλλά συνδέοντας όλη τη ζωή του, μισό αιώνα και πλέον, 54 χρόνια στην μακρινή Ηπειρο με τα κοινά των ομογενών. Μια διαδρομή ζωής και δράσης που η αφήγησή της καθηλώνει και συγκλονίζει. Ανθρωπος στιβαρός, στέρεος, ρομαντικός, ανήσυχος, ατίθασος, ανένδοτος, συγκρουσιακός, θυελλώδης, παρορμητικός και ορμητικός, χειμαρρώδης, χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, αλλά με την καρδιά του πλημμυρισμένη από Θεό και Ελλάδα με πνοή, παλμό, σφυγμό και σφρίγος, πίστη αγιορείτη μοναχού, γι’ αυτά τα μεγάλα ιδανικά, με τον ερχομό του στην Αμερική ξεκινά ένα δυναμικό, επίμονο αγώνα που αποσκοπούσε στην αναγέννηση, την ενότητα, την ομόνοια της μεγάλης ελληνικής ομογένειας, με γνώμονα το συμφέρον και την πρόοδο του Ελληνισμού».

Είπε ακόμα ο κ. Γαμβρούλης, πως «αγορεύει με πάθος στα συνέδρια. ‘Εάν δεν γνωρίζεις τον Λόη τον φωνακλά, τότε δεν ξέρεις τίποτα για την Ομογένεια της Νέας Υόρκης’ χαρακτηριστική αυτή η φράση των χιλιάδων ομογενών. Παρελαύνει έφιππος με την φουστανέλα και την χατζάρα στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Πανταχού παρών, γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλής και εμβληματικός με την ηθική, οικονομική και αγωνιστική συμπαράστασή του σε κάθε εθνικοπατριωτικό, θρησκευτικό και φιλανθρωπικό σκοπό. Καύχημα και καμάρι των ομογενών».

Ο επικήδειος 

ΥΣΤΑΤΟ ΧΑΙΡΕ ΣΤΟΝ ΛΕΩΝΙΔΑ ΛΟΗ

«…Ο θάνατος, η ξενιτειά, η πίκρα κι η ορφάνια
τα τέσσερα ζυγίστηκαν, βαρύτερα τα ξένα,
παίρνουν ανύπαντρα παιδιά κι έρχονται γερασμένα …»

Με αυτούς τους στίχους του αθάνατου παραδοσιακού κομματιού, που με τόσο πάθος τραγουδούσες μέχρι τα βαθιά γεράματα, όταν άνοιγε η μακρινή τηλεφωνική γραμμή της Νέας Υόρκης και πλημμύριζε η καρδιά σου νοσταλγία υποδεχόμαστε σήμερα την σεπτή σωρό σου πολυσέβαστε Θείε, που φθάνει δέκα οκτώ μέρες μετά την εκδημία σου, στη γλυκιά Πατρίδα, για να την δεχθεί και να την σκεπάσει ανάλαφρα η γενέθλια Αιτωλοακαρνάνικη γη, μετά την εξόδιο ακολουθία της Αγίας μας Εκκλησίας, όπως βαθιά ποθούσες και λάγγαζε η ψυχή σου, που πέταξε δεκαοκτώ μέρες πριν στης Λύτρωσης το Θείο Πανδοχείο.

Φθάνει με την φροντίδα του ΚΩΣΤΑ ενός από τα εννέα αγαπημένα σου ανήψια, που με το δικό σου γνωστό ιδιόμορφο τρόπο αγαπούσες, που από χρέος και ανάγκη ψυχής, υπερβάλλοντας εαυτό, πέταξε στη μακρινή Ήπειρο για αυτό τον σκοπό. Και είναι μεγάλη ύστατη τιμή αυτό για σένα και για όλους μας. Ο ίμερος του γυρισμού βρίσκει την δικαίωση αυτή την τελευταία στιγμή.

Ο LEO THE CREEK, o ΛΕΩΝΙΔΑΣ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ, ο Λεωνίδας της Ρούμελης, ο Καραϊσκάκης της 5ης λεωφόρου της Νέας Υόρκης, ο Λόης ο φωνακλάς, ο φουστανελάς, ο ευπατρίδης της μεγάλης Ελληνικής παροικίας της ομογένειας της Αμερικής και του Καναδά, ο υπερπατριώτης, ο αθεράπευτα νοσταλγός της πατρώας Ελληνικής γης, δεν υπάρχει πια.

Ο γιος της κυρά Θυμιούλας της Κώτσαινας που πρωτοπάτησε ξυπόλητος τις πλαγιές του Αρδίνη, εκεί ψηλά στα Κράβαρα, στων ελατιών τον κόρφο με την άγρια ομορφιά, τον θρυλικό Αι Δημήτρη που δεν είδε ποτέ τούρκου σκιά, στοιχεία που έκαναν αδάμαστη την ψυχή του, αφού πέρασε σαν παιδί πολύτεκνης οικογένειας ατραπούς και συμπληγάδες, έζησε την φτώχια, την στέρηση, ζητιάνεψε το αλεύρι, έζησε τον φρικτό θάνατο της δεκατετράχρονης αδελφής του, την ορφάνια, κινδύνευσε από Γερμανούς, Ιταλούς, αντάρτες, αρρώστιες, έκανε δεκάδες επαγγέλματα ως νεαρός-πολυμήχανος ων- άφηνε πίσω του καριέρα στην Ελληνική αστυνομία και σε επιχειρήσεις αργότερα και πολυσχιδείς δράσεις σε συλλόγους και άνοιγε τα φτερά του, το 1964, την εποχή της μεγάλης μετανάστευσης ,όπως και σήμερα, σε ηλικία 37 ετών για την νέα Ήπειρο, άνθρωπος δυνατός, που το έλεγε η καρδιά του, ακολουθώντας τους δεκάδες συμπατριώτες του, διψώντας να ανοίξει τους ορίζοντές του και να απλωθεί σ ένα νέο κόσμο με απεραντοσύνη και εναλλαγές.

Και τα κατάφερε εξαιρετικά κατά κοινή ομολογία όχι μόνο επαγγελματικά αλλά συνδέοντας όλη τη ζωή του, μισό αιώνα και πλέον, 54 χρόνια στην μακρινή Ήπειρο με τα κοινά των ομογενών. Μια διαδρομή ζωής και δράσης που η αφήγησή της καθηλώνει και συγκλονίζει.

Άνθρωπος στιβαρός, στέρεος, ρομαντικός, ανήσυχος, ατίθασος, ανένδοτος, συγκρουσιακός, θυελλώδης, παρορμητικός και ορμητικός, χειμαρρώδης, χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, αλλά με την καρδιά του πλημμυρισμένη από Θεό και Ελλάδα με πνοή, παλμό, σφυγμό και σφρίγος, πίστη αγιορείτη μοναχού, γι αυτά τα μεγάλα ιδανικά, με τον ερχομό του στην Αμερική ξεκινά ένα δυναμικό, επίμονο αγώνα που αποσκοπούσε στην αναγέννηση, την ενότητα, την ομόνοια της μεγάλης Ελληνικής ομογένειας, με γνώμονα το συμφέρον και την πρόοδο του Ελληνισμού.

Γίνεται ανταποκριτής, δημοσιογράφος, εκδίδει εφημερίδα, περιοδεύει συνεχώς σε ΗΠΑ και Καναδά ενθουσιάζει, ξεσηκώνει τους συμπατριώτες του. Ριζώνει εκεί, προχωρεί, πρωτοστατεί, σχεδιάζει, ανασυστήνει την αδελφότητα του χωριού του Άγιος Δημήτριος, αναδιοργανώνει την Ομοσπονδία Στερεάς Ελλάδος Αμερικής και Καναδά. Από έντεκα σωματεία αποτελουμένη κατ αρχάς να αριθμεί σήμερα εξήντα και πλέον. Διοργανώνει συνέδρια στην Νέα Υόρκη και την Ελλάδα των Αποδήμων Στερεολλαδιτών. Τραγουδά, χορεύει, παίζει κλαρίνο, φλογέρα, συμμετέχει σε θεατρικές παραστάσεις.

Αγορεύει με πάθος στα συνέδρια [εάν δεν γνωρίζεις τον Λόη τον φωνακλά, τότε δεν ξέρεις τίποτα για την ομογένεια της Νέας Υόρκη] χαρακτηριστική η φράση των χιλιάδων ομογενών. Παρελαύνει έφιππος με την φουστανέλα και την χατζάρα στην 5η λεωφόρο της Νέας Υόρκης στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Πανταχού παρών, γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλής και εμβληματικός με την ηθική, οικονομική και αγωνιστική συμπαράστασή του σε κάθε εθνικοπατριωτικό, θρησκευτικό και φιλανθρωπικό σκοπό. Καύχημα και καμάρι των ομογενών.
Αναδεικνύεται κυβερνήτης και ύπατος πρόεδρος της Ομοσπονδίας Στερεάς Ελλάδος και επτά φορές γραμματέας της. Γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Ελληνικών σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης.

Τέσσερες φορές οργανωτής και γενικός γραμματέας των εθνικών παρελάσεων Ν. Υόρκης. Αντιπρόεδρος του Παναμερικάνικου Συμβουλίου Ελλήνων βορείου και νοτίου Αμερικής. Πρόεδρος της επιτροπής διασώσεως καρδιοπαθών παίδων αφικνούμενων για εγχείρηση στην Αμερική . Μέγας Ευεργέτης του Πνευματικού Κέντρου Ρουμελιωτών Ελλάδος και πολλών άλλων Ελληνορθόδοξων εκκλησιών και φιλανθρωπικών ιδρυμάτων στην Αμερική και την Αλάσκα.

Συναντά συνεχώς όλες τις μεγάλες προσωπικότητες της Ελλάδος και της Αμερικής, πρωτοστατεί σε όλα τα μεγάλα εθνικά προσκλητήρια και συλλαλητήρια για το Κυπριακό, το Μακεδονικό, το θέμα της γλώσσας στην Ορθόδοξη εκκλησία της Αμερικής. Τιμάται με δεκάδες αριστεία και μετάλλια μεταξύ αυτών και με τον Χρυσού Σταυρό του Οικουμενικού Πατριαρχείου από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα. Η ψυχή και η μεγάλη φωνή όλων των συνεδρίων. Και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Δεν αποκτά οικογένεια, οικογένειά του η μεγάλη Ελληνική παροικία.
Ανεκτίμητε Θείε

Σε λίγο εμείς οι λίγοι οι συγγενείς και φίλοι, που κανείς μας πραγματικά δεν ξέρει τι προσέφερες στον Ελληνισμό, σχηματίζοντας μια μικρή πομπή, μια σεπτή λιτανεία, ένα μικρό επιτάφιο θα σε οδηγήσουμε, όπως επιθυμούσες, δίπλα στ αδέλφια σου, που θα έχετε σίγουρα τόσα πολλά να πείτε μετά από τόσα χρόνια αποχωρισμού.

Έχεις την τύχη και την τιμή στο τελευταίο ταξίδι να σε συνοδεύει και ο εκλεκτός συμπολίτης μας Γρηγόρης Βαρυτιμίδης αυτόκλητος εκπρόσωπος της Ελληνικής ομογένειας της Ν. Υόρκης, που σε γνώρισε από κοντά από τα πρώτα χρόνια της δράσης σου και ο οποίος μου ζήτησε να καταθέσω την διαπίστωση ότι «εάν έσχιζαν τα σπλάχνα σου μέσα από αυτά θα έβγαινε Ελλάδα και μόνο Ελλάδα». Αναπαύσου εν ειρήνη στην πατρώα γη. Καλό παράδεισο ΜΕΓΑΛΕ ΕΛΛΗΝΑ.

Αγια Παρασκευη Αγρινίου
30-11-2018

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *