Στο λοφτ της Ολυμπίας Δουκάκη μαζί με την Σταυρούλα Τόσκα και μια «αλλαγή» διαφορετική

Το επιτελείο της σειράς «Switch» που αποτελείται από αρκετούς Ελληνες ηθοποιούς.

Καθώς ανεβαίνω με ενθουσιασμό το ασανσέρ στον 6ο όροφο αναρωτιέμαι: Και τι θα την πρωτορωτήσω; Η αλήθεια είναι ότι ήθελα καιρό να τη γνωρίσω από κοντά. Η πόρτα ανοίγει και η «φύλακας άγγελός» της, Σταυρούλα, με υποδέχεται με ένα χαμόγελο. Είναι τόσο οικεία και χαμογελαστή που νιώθω σαν στο σπίτι μου. «Πέρασε», μου λέει. «Η Ολυμπία ανυπομονεί να σε γνωρίσει».

Αρχοντική και συνάμα απλή, μέσα στο εντυπωσιακό μωβ φόρεμά της με καλωσορίζει.

Καθόμαστε παρέα και οι τρεις. Με κερνούν νοστιμότατα ελληνικά μπισκότα και μπάρες. Η Ολυμπία με ρωτάει: «Καπνίζεις; Μπορώ να καπνίσω όσο θα είσαι εδώ»; «Ε, ένα τσιγάρο θα το κάνουμε, για την παρέα» της απαντώ και χαμογελά ικανοποιημένη.

Η Σταυρούλα Τόσκα και η Ολυμπία Δουκάκη γνωρίστηκαν πριν εννέα χρόνια. Από εκείνη τη στιγμή η Ολυμπία ήταν μέντορας και φίλη για τη Σταυρούλα. Επειτα έκαναν μαζί το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ «Beneath the olive tree».

Η Σταυρούλα Τόσκα εκτός από εμπνευστής και δημιουργός της σειράς «Switch, the series» είναι και ο φύλακας άγγελος της Ολυμπίας Δουκάκη.

Τον περασμένο Δεκέμβριο η Σταυρούλα δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από την τότε βοηθό της Ολυμπίας, Χέιλι, η οποία της είπε ότι η Ολυμπία ήταν στο νοσοκομείο. «Πήγα να την επισκεφθώ και σκέφτηκα: ‘Αυτό ήταν, τη χάνουμε’. Μίλησα τότε με την οικογένειά της και αφού βγήκε τελικά από το νοσοκομείο είπαμε να έρχομαι μερικές ημέρες και να την προσέχω, να της κάνω παρέα.

Ε, αυτό ήταν, κόλλησα εδώ και με βασανίζει κάθε μέρα. Δεν με ακούει, με κοροϊδεύει όλη την ώρα αλλά παρ’ όλα αυτά την αφήνω να νομίζει ότι την κάνω κοντρόλ», θα πει χαριτολογώντας η Σταυρούλα. Και προσθέτει:

«Μιλούσαμε με την ατζέντη της για την πιθανότητα να κάνουμε μια κωμωδία με όλα αυτά που μας συμβαίνουν εδώ σε αυτό το λοφτ. Εχω ήδη ξεκινήσει να γράφω κάτι και θα βάλω μέσα και τον αδελφό της τον Απόλλο».

Ολυμπία: «Ο αδελφός μου ήταν ο λόγος που έγινα ηθοποιός. Θυμάμαι, ήθελε να γίνει ηθοποιός από τότε που ήταν 6 χρονών. Και με επηρέασε. Οταν ήμουν στο κολέγιο με επέλεξαν με μια ακόμη κοπέλα να κάνουμε την παραγωγή σε ένα έργο. Η τάξη το αποφάσισε. Και μετά από αυτή την παράσταση ανακάλυψα ότι μου άρεσε να κάνω παραγωγές και να γράφω.

Γυρίσματα στο πάρκο Βαν Κόρτλαντ στο Μπρονξ.

Ετσι ξεκίνησα μια εταιρεία στη Βοστώνη. Ηταν δεκαετία του ’50. Κάποια στιγμή όμως οι υπόλοιποι άρχισαν να φεύγουν και να έρχονται στη Νέα Υόρκη. Εφτιαξα ένα θέατρο σε ένα κτίριο που ανήκε στη μαφία. Καθόμουν στο μπαλκόνι και παρατηρούσα τον ιδιοκτήτη να κάνει συναλλαγές με τους ανθρώπους που έκαναν τους ελέγχους στα κτίρια. Εβγαζε πακέτα με λεφτά από τις τσέπες του και τα έδινε χέρι με χέρι ώστε να κάνει αυτά που θέλει χωρίς να τον ενοχλεί κανείς».

-Τι ήταν αυτό που σας έκανε να φύγετε και να έρθετε στη Νέα Υόρκη; Σκέφτεται για αρκετή ώρα…

«Μα ναι, όλοι είχαν φύγει πια. Ολοι έφευγαν από τη Βοστώνη. Δεν υπήρχε κανείς για να κάνω παραστάσεις».

Η Ολυμπία έρχεται στη Νέα Υόρκη. «Θυμάμαι να στέκομαι έξω από τη βιβλιοθήκη στο Μανχάταν και να σκέφτομαι: ‘Και τώρα τι πρόκειται να κάνεις;’».

Μοιραζόταν ένα διαμέρισμα με δύο ακόμη κοπέλες. Ξεκίνησε να δουλεύει στο θέατρο «Φοίνιξ», «στα γραφεία όμως, ως γραμματέας. Ενας φίλος μου, ο Τζον, με βοήθησε να βρω αυτή τη δουλειά».

Με την Ελένη Γιόβα και τον Πίτερ Γιαννακά στα γυρίσματα του «Switch» στο εστιατόριο «Οβελίας» στην Αστόρια.

Μου αναφέρει μια φίλη που είχε, ηθοποιό. Αγαπούσε πολύ την Ολυμπία και την είχε βοηθήσει. Προσπαθώντας να θυμηθεί το όνομά της χωρίς αποτέλεσμα, μου λέει την ιστορία της. Παντρεύτηκε, χώρισε και το έριξε στο ποτό. Εγινε αλκοολική και τελικά «έφυγε». «Αχ, μάνα μου» αναφώνησε αναπολώντας το παρελθόν και τις όμορφες στιγμές που πέρασε με την φίλη της.

«Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι θα γινόμουν γνωστή σαν ‘έθνικ’ ηθοποιός λόγω του ονόματός μου». Η κουβέντα έρχεται στο περιβόητο Οσκαρ β’ γυναικείου ρόλου το 1987 με την ταινία «Moonstruck» (Κάτω από τη λάμψη του φεγγαριού).

-Πώς νιώσατε όταν ακούσατε το όνομα σας;

«Είπα το πήρα, το πήρα, το πήρα. Μπορούσες να το δεις στο πρόσωπο μου. Δεν είχα ιδέα ότι θα το έπαιρνα. Αν και ο παραγωγός της ταινίας πίστευε σε μένα και το θεωρούσε δεδομένο».

Ηταν η εποχή που ο εξάδελφός της Μάικλ Δουκάκης ήταν υποψήφιος για Πρόεδρος των ΗΠΑ. Δύο παιδιά μεταναστών, το ένα πήγε για Πρόεδρος και το άλλο κατέκτησε ένα Οσκαρ.

«Με είχε πάρει τηλέφωνο να με συγχαρεί. Ηταν τόσο ενθουσιασμένος και περήφανος. Αλλά και εγώ για αυτόν που έφτασε τόσο κοντά στο να γίνει Πλανητάρχης».

Η σειρά «Switch» βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα τα οποία βίωσε η Σταυρούλα Τόσκα για τις ανάγκες της σειράς.

Είναι Παρασκευή. Σε λίγη ώρα η Ολυμπία έχει μάθημα.

«Κάθε Παρασκευή κάνει προχωρημένα μαθήματα ηθοποιίας σε επαγγελματίες ηθοποιούς που πηγαίνουν στο λοφτ της. Διδάσκει τη μέθοδο με τις τέσσερις καρέκλες, βασισμένη στα τέσσερα συναισθήματα. «Σκεφτόμαστε μήπως το πάμε παραπέρα, όχι μόνο για ηθοποιούς. Πιστεύω ότι είναι κάτι ενδιαφέρον που δεν αφορά μόνο ηθοποιούς αλλά και όλο τον κόσμο γιατί στο τέλος της ημέρας μιλάμε για την ανθρώπινη φύση, πώς επικοινωνούμε μεταξύ μας, πώς καταλαβαίνουμε τους γύρω μας, πώς αγαπάμε» θα πει η Σταυρούλα.

Η κουβέντα μας έρχεται πάλι στην κωμωδία που σχεδιάζουν να «ανεβάσουν» οι δυο τους και θα βασίζεται σε αυτά που ζουν καθημερινά στο λοφτ (loft).

«Σκεφτόμαστε να κάνουμε αυτή τη σειρά γιατί αυτό που έχω συνειδητοποιήσει όλα αυτά τα χρόνια στην Αμερική είναι ότι εμείς οι Ελληνες αλλά και άλλοι λαοί έχουμε μεγαλώσει διαφορετικά όσον αφορά τον τρόπο που σεβόμαστε τους γονείς μας και τους παππούδες μας.

Σε αυτή τη χώρα, όταν γεράσεις, αυτόματα σε θεωρούν σκουπίδι. Απλά πιάνεις χώρο. Οπότε έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε κάτι και θα το κάνουμε. Η Ολυμπία είναι μια γυναίκα που είναι σεβαστή ως γυναίκα και ως ηθοποιός. Με τον τρόπο αυτό θα στείλουμε κάποια μηνύματα. Θα είναι διασκεδαστικό, θα είναι αστείο αλλά πάντα στέλνοντας το μήνυμα για το πώς φερόμαστε ο ένας στον άλλον» θα πει η Σταυρούλα.

Η Σταυρούλα Τόσκα με τον υποψήφιο για Εμμυ Τζον Λίντστρο και την βραβευμένη με Εμμυ, Κάντι Μακ Κλάι.

Οση ώρα συζητάμε στο καθιστικό της Ολυμπίας με θέα τις πανέμορφες επιβλητικές γλάστρες-δέντρα απέναντί μας, λίγο πιο πέρα ένας εργάτης δουλεύει σιωπηλά.

Λίγο πριν πάω στο ραντεβού μας η Ολυμπία μού εκμυστηρεύεται ότι προσπαθούσε να τον πείσει να του πάρω συνέντευξη. «Ελα Νταν, ήρθε η ώρα. Δύο δευτερόλεπτα», φώναξε. «Σκέψου το σαν δουλειά», επέμενε η Ολυμπία. «Είμαι εντάξει, ευχαριστώ» φώναξε ο Νταν από μέσα.

«Switch»

«Switch» σημαίνει αλλαγή. Αλλαγή στην κουβέντα αλλά και τίτλος μιας σπάνιας ιστορίας.

Ξεκίνησε σαν μια ιδέα για ντοκιμαντέρ και εξελίχθηκε σε σειρά. Η ιδέα ήταν της Σταυρούλας και στο σημείο αυτό η συζήτηση αποκτάει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μια ιστορία βγαλμένη μέσα από τη ζωή που όμως λίγοι γνωρίζουν.

«Πριν μερικά χρόνια είχα πάει για δείπνο με έναν πολύ καλό μου φίλο και άκουσα τη λέξη ‘dominatrix’ για πρώτη φορά. Στην Ελλάδα είναι αυτό που λέμε, η ‘αφέντρα’. Μου είπε λοιπόν ο φίλος μου ότι υπάρχουν πάρα πολλοί άνδρες που πληρώνουν γυναίκες πάρα πολλά λεφτά για να τους φερθούν με ένα συγκεκριμένο τρόπο, για να τους ρίξουν κανένα χαστούκι. Τα άκουγα λοιπόν αυτά και σοκαρίστηκα. Και σκέφτηκα ‘Κοιμάμαι όλη μου τη ζωή; Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο στην κοινωνία μας και να μην το γνωρίζω;’.

Εκείνο το βράδυ γύρισα σπίτι και έκανα έρευνα στο κομπιούτερ όλη τη νύχτα για να δω ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Η έρευνα κράτησε 1,5 χρόνο και πλέον είχα αποφασίσει ότι αυτό θα ήταν το επόμενο ντοκιμαντέρ μου. Αρχισα να διαβάζω βιβλία και να ψάχνω τα πάντα για αυτό το θέμα.

Στιγμιότυπο από τα γυρίσματα με τους ηθοποιούς Τζέσικα Ντι Τζιοβάνι και Στέφανο Στεφάνου.

Ενα από τα πράγματα που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι τα πιο πολλά βίντεο και βιβλία και άρθρα που διάβαζα έμεναν στην επιφάνεια. Είναι τα φρικιά, οι βιτσιόζοι, οι παράξενοι, οι αρρωστημένοι, οι ανώμαλοι. Και όσο διάβαζα έλεγα στον εαυτό μου πώς είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι, οι οικογενειάρχες… να κάνουν τέτοια πράγματα; Τι είναι αυτό που βγαίνει από μέσα τους και μπαίνει σε αυτό το χώρο;

Ετσι, είπα, θα κάνω ένα ντοκιμαντέρ που θα πάει κάτω από την επιφάνεια, θα κάνει μια πιο βαθιά αναζήτηση για να δω τι θα βγει. Αποφάσισα να μιλήσω με ψυχολόγους και γυναίκες που κάνουν αυτή τη δουλειά αλλά και τους πελάτες τους.

Αρχισα να παίρνω τηλέφωνα κοπέλες που έκαναν αυτή τη δουλειά, να μου μιλήσουν στην κάμερα. Καμία δεν ήθελε. Εγώ επέμενα. ‘Θέλω να καταλάβω την ψυχολογία τους, δεν με ενδιαφέρει πόσα χαστούκια ρίχνεις την ημέρα’. Κάποια στιγμή μια γυναίκα μου είπε ‘δεν θα σε αφήσει κανένας, ακόμη και αν σου μιλήσουνε θα θέλουν να καλύψουν το πρόσωπό τους στην κάμερα και δεν θα σου επιτρέψει κανείς να τους ακολουθήσεις στο σπίτι τους, στην οικογένεια τους, στη δουλειά τους, όταν πάνε στο μπουντρούμι’.

Και τότε είπα στον εαυτό μου ότι 1,5 χρόνος έρευνας πήγε χαμένος. Μετά άρχισα να ρωτάω τον εαυτό μου τι είναι αυτό που εμένα με τραβάει τόσο σε αυτόν τον κόσμο; Τι ήταν αυτό μου με ενθουσίαζε τόσο και είχα εμμονή;».

Η Σταυρούλα τότε πήρε τη μεγάλη απόφαση. Να μπει μέσα σε αυτόν τον «κόσμο» και να δει από κοντά τι ακριβώς συμβαίνει.

«Πήγα και βρήκα ένα τέτοιο μπουντρούμι κοντά στο Μπράιαντ παρκ όπου έκαναν προσλήψεις. Η αγγελία έγραφε: ‘Προσλαμβάνουμε νέες κοπέλες, δεν χρειάζεται να έχετε εμπειρία, ελάτε για συνέντευξη, νόμιμη εργασία, όχι πορνεία’. Τους πήρα τηλέφωνο και τους είπα ότι ψάχνω για δουλειά και πως μια φίλη μου έκανε πριν χρόνια αυτή τη δουλειά -είπα ψέματα- και σκέφτηκα ότι είναι κάτι που θα μπορούσα κι εγώ να κάνω.

Η μάνατζερ μου είπε ‘έλα’. Θυμάμαι ήταν Παρασκευή και 13 και το θεωρούσα πολύ κακό σημάδι, ήταν Δεκέμβριος, έβρεχε. Και …φοβόμουνα. Θα πήγαινα εκεί μέσα, θα έλεγα ψέματα. Μέσα σε πέντε λεπτά μου πρόσφερε τη δουλειά. ‘Θα τα πας καλά εδώ, οι πελάτες θα σε αγαπήσουν. Θα είσαι η Ελληνίδα θεά, η αμαζόνα’ μου είπε.

Είναι τρελό. Οταν το σκέφτομαι τώρα, πως μπήκα μέσα με τα ψέματα, με το μαγνητοφωνάκι στην τσέπη… Σκέφτηκα λοιπόν, αν μου δώσουν τη δουλειά θα πάω για εκπαίδευση δυο εβδομάδες, θα κάνω γνωριμίες, θα γράψω ό,τι μπορώ και μετά θα πάω να κάνω κάποιο πρότζεκτ.

Τη Δευτέρα έπιασα δουλειά. Το όνομα που βρήκα για τον εαυτό μου ήταν ‘Αφέντρα Κασσάνδρα’ και από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η μεταμόρφωση. Ηταν τόσο απλό. Από την πρώτη μέρα αρχίζεις την εκπαίδευση και μαθαίνεις πως να χτυπάς το μαστίγιο, πως να χειριστείς την ηλεκτρική καρέκλα κ.λπ. Το κάθε δωμάτιο είχε το δικό του χαρακτήρα».

Η Ολυμπία διακόπτει. «Νομίζω ήρθε η ώρα να καπνίσουμε εκείνο το τσιγάρο που λέγαμε». «Είσαι κακή επιρροή Ολυμπία, έχω να καπνίσω πολύ καιρό» λέει η Σταυρούλα και συνεχίζει: «Η μάνατζερ με έριξε στα βαθιά την πρώτη μέρα της δουλειάς. Με έστειλε να συναντηθώ με πελάτες, κάτι που ήταν κατά των κανόνων. Αυτή πίστευε ότι μπορώ να το χειριστώ. Ηταν ένας Κινέζος, ένας λευκός και ένας μαύρος. Ετσι, πήρα μια εικόνα του τι γίνεται εκεί μέσα, το τι ψάχνει ο κάθε άνθρωπος. Μάλιστα, υπήρχαν και πολλοί Ελληνες πελάτες. Ο σκληρός ο άντρας, η πατριαρχία δεν ίσχυαν πίσω από αυτές τις πόρτες».

-«Είναι σα να παίζεις ένα ρόλο» λέει η Ολυμπία.

-«Θυμάμαι ότι όταν έφυγα από τη δουλειά και βγήκα έξω στο δρόμο, ξαφνικά έβλεπα τον κόσμο με άλλα μάτια. Είχα ξυπνήσει σε μια άλλη πραγματικότητα. Ημουν 34 χρόνων και δεν είχα ιδέα τι γίνεται σε αυτό τον κόσμο, τι ψάχνει ο καθένας, από τι υποφέρει, τι συμβαίνει στο μυαλό μας και στην ψυχή μας, τι κουβαλάμε. Πολύς πόνος στα μπουντρούμια.

Φτωχοί, πλούσιοι, κάθε εθνικότητας και στάτους. Το ίδιο και με τα κορίτσια. Ο καθένας μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά. Εχει να κάνει με τη συμπεριφορά και όχι με το παρουσιαστικό όπως μας έχει ‘περάσει’ το Χόλιγουντ.

Αντεξα εκεί δύο μήνες. Οι ιδιοκτήτες θυμάμαι ήταν ένας Αργεντίνος και ένα ζευγάρι Ελλήνων. Εφευγα από τη δουλειά, πήγαινα σπίτι και έγραφα στο κομπιούτερ τα πάντα, λεπτομέρειες, συναισθήματα.

Ο ιδιοκτήτης μού πρότεινε να γίνω μάνατζερ, όταν εγώ πια ήθελα να φύγω από εκεί. Μετά σκέφτηκα ότι αν γινόμουν θα μάθαινα και από μέσα πώς λειτουργεί το όλο σύστημα και είπα ναι. Η άλλη μάνατζερ το έμαθε και με απέλυσε μια μέρα που αυτός έλειπε γιατί τον εκβίαζε με πληροφορίες των πελατών.

Οτι θα αποκάλυπτε τα ονόματά τους. Είχαμε πελάτες με εξουσία και δημόσια πρόσωπα. Ερχόταν κάποιος στις 2 τη νύχτα και το ίδιο πρωί τον είχα δει στην τηλεόραση.

Ετσι, είπα στον εαυτό μου ‘Σταυρούλα, μάζεψέ τα και φύγε, παρακάθησες’. Ηθελα όμως να το ψάξω κι άλλο. Ετσι, άρχισα να δουλεύω μόνη μου, έγινα εγώ το αφεντικό. Νοίκιαζα ένα χώρο σε ένα άλλο μπουντρούμι το οποίο λεγόταν ‘Παρθενώνας’. Και εκεί ένας από τους ιδιοκτήτες είναι Ελληνας.

Αυτή ήταν η Ιθάκη μου, η ανακάλυψη του εαυτού μου. Κατέληξα να κάνω αυτή τη δουλειά για 5,5 χρόνια. Και τότε αναρωτήθηκα: ‘Θα κάνω αυτή τη δουλειά για πάντα ή θα βγω να πω την ιστορία αυτή στον κόσμο;’ Ετσι μίλησα με την Ολυμπία για να συνεργαστούμε. Εγραψα το ‘Switch’, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα και η Ολυμπία παίζει στη σειρά.

Ολυμπία: «Αυτή η ιστορία πρέπει να βγει προς τα έξω. Και να ειπωθεί με τέτοιο τρόπο που ο κόσμος να μην την απορρίψει. Οπως έκανα κι εγώ. Κατάλαβα περί τίνος πρόκειται Πρέπει η κοινωνία να αναγνωρίσει πράγματα στις γυναίκες».

Το «Switch» αποτελείται από οκτώ επεισόδια μικρού μήκους και είναι 86 λεπτά συνολικά. «Στόχος μου είναι να πάει στο HBO ή στο Hulu και να γίνει κανονική σειρά με επεισόδια μιας ώρας».

Εκτός από την Σταυρούλα και την Ολυμπία, στη σειρά συμμετέχουν και αρκετοί άλλοι Ελληνες όπως ο Στέφανος Στεφάνου και η Ελένη Γιόβα που παίζουν και έχουν κάνει και την παραγωγή, η Βασιλική Τερζάκη, ο Πίτερ Γιαννακάς, ο Βίκτωρ Κοέν, ο Τεό Ζέρβας αλλά και ο Λεωνίδας Ηρακλέους όπου έχει γράψει μουσική για τη σειρά. «Ο Λεωνίδας είναι πολύ ταλαντούχο παιδί και καταπληκτικός μουσικός. Μου έδωσε μεγάλη χαρά και περηφάνια να δουλέψω με τόσους ταλαντούχους Ελληνες» θα πει η Σταυρούλα.

-Πώς αντέδρασαν οι δικοί σου όταν είδαν τη σειρά και με την επιλογή ενός τέτοιου θέματος;

«Η αλήθεια είναι ότι εντυπωσιάστηκαν πάρα πολύ όταν είδαν τη σειρά, δεν είχαν ιδέα. Η μαμά μου βέβαια ακόμη προσπαθεί να καταλάβει πώς μπήκα εγώ σε αυτό το χώρο. Είναι μια γυναίκα 80 χρόνων, άλλων εποχών. Θέλει μία κόρη να παντρευτεί, να κάνει παιδιά, να μένει κοντά της, στη Σίνδο της Θεσσαλονίκης. Δε θέλει η κόρη της να είναι στη Νέα Υόρκη, στην άλλη άκρη του κόσμου. Ηρθα εδώ πριν 18 χρόνια να σπουδάσω υποκριτική και έμεινα. Και βέβαια θέλω να βρω τον σύντροφό μου, να κάνουμε παιδία. Αλλά τρελαίνομαι για τη δουλειά μου και θέλω να υπάρχει ισορροπία με την προσωπική μου ζωή».

Η σειρά είναι διαθέσιμη στο Ιντερνετ και έχει κερδίσει έως τώρα έντεκα βραβεία. Μεταξύ αυτών, δύο από τον οργανισμό New York Women in Film & Television (που είναι ο μεγαλύτερος οργανισμός γυναικών παραγωγών, σεναριογράφων και σκηνοθετών), καλύτερης σειράς και καλύτερης ηθοποιού. Βραβείο «πιλότου» και νέας σειράς από φεστιβάλ του Λος Αντζελες και της Ινδίας, καλύτερης ιστορίας από το φεστιβάλ του Σάντα Φε κ.ά.

Μπορείτε να δείτε τη σειρά στο www.switchtheseries.com

Οι φωτογραφίες είναι μια ευγενική παραχώρηση στον «Ε.Κ» των Eunah Lee & Julian Dilorio

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available