Σχόλιο του Α.Η. Διαματάρη: Σκέψεις για την ομογενειακή Παιδεία

Από αριστερά διακρίνονται οι Βασίλειος Φιλίππου, Αντώνης Η. Διαματάρης, Μητροπολίτης Νέας Ιερσέης Ευάγγελος, Κωνσταντίνος Κούτρας, π. Απόστολος Πάππας, Σταυρούλα Παναγιωτοπούλου (Εκπαιδευτικός της Χρονιάς), Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος και Αναστάσιος Τσαπτσίνος. Φωτογραφία: Εθνικός Κήρυξ, Κώστας Μπέη.

Για σχεδόν 25 χρόνια, αυτές τις ημέρες, γιορτάζουμε τους Τρεις Ιεράρχες στα γραφεία της εφημερίδας στη Νέα Υόρκη -και προσδιορίζω στη Νέα Υόρκη γιατί ο «Εθνικός Κήρυκας» διαθέτει γραφεία και στο κέντρο της Αθήνας- τιμώντας έναν εκπαιδευτικό μας για την προσφορά του στην ομογενειακή Παιδεία.

Χθες το βράδυ τιμήσαμε την κ. Σταυρούλα Παναγιωτοπούλου, του σχολείου του Toms River στη Νέα Ιερσέη. Ηταν μία από τις πιο συγκινητικές και ουσιαστικές τελετές που κάναμε ποτέ. Κι αυτό γιατί και η κ. Παναγιωτοπούλου είναι ιδιαίτερα άξια της τιμής, αλλά και γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις δίνεται η ευκαιρία στους ομιλητές να ανοίξουν την καρδιά τους, να προωθήσουν το καυτό θέμα της Παιδείας ένα βήμα πιο πέρα.

Το θέμα της ομογενειακής Παιδείας -ας μου επιτραπεί, εν πολλοίς χάρη στο αμέριστο ενδιαφέρον του «Εθνικού Κήρυκα»- έχει καταστεί στις μέρες μας ένα από τα πιο πολυσυζητημένα, σοβαρά θέματα που μας απασχολούν ως Κοινότητα. Είναι ένα θέμα που πια έχει ωριμάσει, που η αναγκαιότητά του αμφισβητείται σε βαθμό πολύ λιγότερο από ποτέ σχεδόν στο παρελθόν.

Γιατί λοιπόν, θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης, αντί να ανοίγουμε σχολεία, αντί να προσθέτουμε δασκάλους και μηχανισμό στα σχολεία μας, τα κλείνουνε; Γιατί γενικά υπάρχει μια απαισιοδοξία στους κύκλους των εκπαιδευτικών;

Αυτό που κατά την γνώμη μου λείπει με δυο λόγια είναι η απόφαση της αρμόδιας Αρχής, της Αρχιεπισκοπής, να αναβαθμίσει τον ρόλο της Παιδείας στις προτεραιότητές της. Να καταστήσει σαφές στους πάντες ότι η Παιδεία αποτελεί ζωτικό, στρατηγικό της στόχο, και για γενικότερους λόγους, αλλά και για την ίδια.

Θα μου πείτε ότι αυτό αποτελεί μια γενική θέση. Οτι χρειάζεται κάτι χειροπιαστό. Συγκεκριμένα, λοιπόν, θα μπορούσε να αναλάβει το αντίστοιχο της «αποστολής στο φεγγάρι» και για να το φέρω στα δικά μας δεδομένα την ανάληψη μιας «αλά Αγιο Νικόλαο» πρωτοβουλίας για να συγκεντρωθεί ένα σεβαστό ποσό μερικών δεκάδων εκατομμυρίων, ειδικά και αποκλειστικά για την Παιδεία, συμπεριλαμβανομένης και της Θεολογικής Σχολής.

Να ανατεθεί η διοίκηση σε επαγγελματίες, αντί για κληρικούς. Να δημιουργηθεί ένα νέο φυτώριο εκπαίδευσης δασκάλων – όλοι τώρα αναγνωρίζουν ότι ήταν λάθος ιστορικής σημασίας το κλείσιμο της Ακαδημίας του Αγίου Βασιλείου. Να επεκταθούν κατά πολύ οι επαφές των εδώ παιδιών μας με τα παιδιά της Ελλάδας και της Κύπρου με ανταλλαγές επισκέψεων και την χρήση των νέων μέσων της τεχνολογίας.

Δυστυχώς, και για έναν αδιευκρίνιστο ακόμα λόγο, ο νυν Αρχιεπίσκοπος, ένας από τους πιο μορφωμένος κληρικούς της Ορθοδοξίας, παρά τις κατά καιρούς δηλώσεις του, δεν θέλησε να αναλάβει αυτόν το ρόλο. Ισως να μην έχει πλήρως συνειδητοποιήσει τη δύναμη του αρχιεπισκοπικού του βήματος.

Για μένα είναι θέμα χρόνου που Ομογένεια-Πατριαρχείο και Ελλάδα θα συνεργαστούν για κάτι το μεγάλο, το εθνικό, το εκκλησιαστικό, την ομογενειακή μας Παιδεία. Εν τω μεταξύ, ας μην υποστείλουμε τη σημαία του αγώνα. Οι καλύτερες μέρες είναι μπροστά μας.

@AHDiamataris

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *