Την χώρα λυπάμαι, όχι τον Κυμπουρόπουλο

Ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος με τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο Μητσοτάκη. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση του κ. Κυμπουρόπουλου στον «Ε.Κ.».

Δεν έχει ανάγκη από την δική μου υποστήριξη ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος. Παρά την βαριά αναπηρία του αμφιβάλλω ότι έχει ανάγκη υποστήριξης οποιουδήποτε. Τόσο ξεκάθαρο με τον εαυτό του τον βλέπω. Σε τόση απόλυτη ειρήνη φαίνεται να βρίσκεται με το είναι του.

Τι άλλωστε μπορώ εγώ, εσείς, ο κάθε ένας μας, να καταλάβει από την κατάστασή του; Ο,τι και να πω, κινδυνεύει να είναι κάτι το επιφανειακό και μόνο.

Ο άνθρωπος αυτός με τον αγώνα και την αξία του έγινε ένα σύμβολο μιας χώρας. Εγινε το σύμβολο των ανθρώπων της χώρας που τιμά αξίες και προσόντα. Αυτών που μπορούν να εκτιμούν την αξιοπρέπεια και τις ικανότητες.

Εγινε ένα άτομο που με το παράδειγμά του αποτελεί πηγή δύναμης και σεβασμού. Για τον καθένα μας. Τι «μάθημα» μπορεί να δώσει στον Κυμπουρόπουλο ο Πολάκης; Δεν έχει το ηθικό «ανάστημα» να τον φτάσει.

Το μόνο που πετυχαίνει ο Πολάκης είναι να προκαλεί θλίψη. Να εμπεδώνει την εικόνα ενός ανθρώπου και μιας εξουσίας φτηνής, ανάξιας, πανικόβλητης.

Ναι, τόσο πανικόβλητης που βρίζει ακόμα και τον Κυμπουρόπουλο. Και τον βρίζει γιατί φοβάται εκείνον κι αυτό που εκπροσωπεί.

Οχι, δεν έχει ανάγκη υπεράσπισης ο Κυμπουρόπουλος. Η χώρα μας έχει ανάγκη να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με το φαινόμενο Πολάκη.

Να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο μαζί του και να αποφασίσει αν της ταιριάζει, αν της αξίζουν, αν την εκπροσωπούν τα φαινόμενα τύπου Πολάκη.

Αν πρέπει να χτιστεί «σχολή τύπου Πολάκη». Οπως προσπαθεί να χτίσει ο Τσίπρας.

Δεν θέλω να πιστέψω ότι ο Πολάκης είναι τόσο τραγικά φτηνός, όσο φαίνεται.

Δεν μπορεί, κάτι καλό θα έχει και αυτός μέσα του. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι μεγάλωσε με τέτοιες αρχές. Εχω πάει πολλές φορές στα Σφακιά. Μόνο σεβασμό και εκτίμηση έχω για τους ανθρώπους που συναντώ εκεί.

Ισως ο Πολάκης να κινείται από λανθασμένη αίσθηση αφοσίωσης στον αγαπητό του φίλο του, τον Τσίπρα.

Σίγουρα κινείται υπό καθεστώς πανικού για την επομένη των εκλογών.

Δεν είναι ο μόνος. Είναι όμως ο χειρότερος.

Λέγεται ότι η πολιτική είναι ένα πολύ άγριο σπορ. Οτι δεν επιζητεί απλά να τραυματίσει τον αντίπαλο, αλλά να τον κατασπαράξει.

Λίγοι έχουν την δύναμη και την σοφία, να στέκονται υπεράνω. Λίγοι έχουν το ψυχικό μεγαλείο να αφήνουν κάτι, ενοχλητικό, άδικο, να περνά αναπάντητο.

Λίγοι μπορούν και κρατούν ένα μέτρο στον λόγο τους. Να συγχωρούν. Οπως έκανε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

Και λίγοι όμως στην πολιτική αντέχουν το πέρασμα του χρόνου. Λίγοι είναι μαραθωνοδρόμοι, όπως ο Κ. Μητσοτάκης.

Οι άλλοι είναι κομήτες. Εμφανίζονται και εξαφανίζονται αφήνοντας πίσω τους μια κακή ανάμνηση, μια πικρή γεύση.

Δεν αδικούν όμως μόνο τον εαυτό τους. Αδικούν και την κοινωνία. Και την πατρίδα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available