Σχόλιο του A.H. Διαματάρη: Τι βλέπω στο πρόσωπο ενός συνταξιούχου

AP Photo/Petros Giannakouris.

Βλέπω τα πρόσωπά τους σε φωτογραφίες και πιάνεται η ψυχή μου. Ελληνες συνταξιούχοι, μέσα στη βροχή, διαδηλώνουν ενάντια στα νέα σκληρά μέτρα που θα ψήφιζε το βράδυ η Βουλή, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και περικοπές στις συντάξεις.

Τον υπολογίζεις γύρω στα 75 του χρόνια. Κρατά μια ομπρέλα, είναι σχετικά καλά ντυμένος, ασπρομάλλης, με πρησμένα μάτια, μεγάλο, περιποιημένο μουστάκι, να φωνάζει κατά των μέτρων. Εχει ένα παράπονο στο πρόσωπό του, μαζί με μια απορία για το πώς έφτασε μέχρι εδώ.

Κυρίως όμως στο πρόσωπό του είναι ζωγραφισμένη μια αδυναμία, μοιάζει σαν ένα αδύνατο και απροστάτευτο πουλί.

Είναι αυτή η εικόνα του «απροστάτευτου πουλιού» που με συντρίβει. Είναι προφανές ότι δεν «βγαίνει». Ισως να μην του φτάνει η σύνταξή του τώρα να πληρώσει τους λογαριασμούς του, ακόμα και να πάρει τα φάρμακά του.

Τι θα γίνει με τις νέες περικοπές που έρχονται, βάσει του νέου μνημονίου;

Τον φαντάζομαι ως έναν αξιοπρεπή άνθρωπο, που δούλεψε στη ζωή του, που μεγάλωσε οικογένεια και πίστευε ότι τα καλά του χρόνια ήταν μπροστά.

Τώρα που δεν θα είχε υποχρεώσεις.

Και ξαφνικά, πριν εφτά χρόνια ο κόσμος του ήρθε ανάποδα, γύρισαν τα πάνω κάτω.
Στην απόγνωσή του λοιπόν -υποθέτω- παίρνει την ομπρέλα του και βγαίνει μέσα στη βροχή να διαδηλώσει ενάντια στην αδικία που του γίνεται.

Πρέπει κάτι να κάνει. Κάπου να βγάλει την οργή του. Να εκφράσει με τον τρόπο αυτό το παράπονό του. Τον καταλαβαίνω. Θα μπορούσε να ήταν παππούς μου. Παππούς μας.

Ούτως ή άλλως είναι ένας άνθρωπος ηλικιωμένος, ανήμπορος να εργαστεί, ακόμα κι αν υπήρχαν δουλειές.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι δεκάδες χιλιάδες σαν κι αυτόν δεν κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις. Να πουν τον καημό τους. Να εκφράσουν την οργή τους που τους κορόιδεψαν. Που τους έκλεψαν τα χρυσά τους χρόνια. Που κάνουν τα παιδιά τους και υποφέρουν. Που τους στερούν την ελπίδα.

Ισως, τολμώ να υποθέσω, ίσως, γιατί κάπου γνωρίζει ότι κι εκείνος κάπου έφταιξε. Οτι κάτι υποψιαζόταν πως δεν ήταν σωστό. Οτι, σαν νοικοκύρης που ήταν, το έβλεπε πως αυτό δεν μπορούσε να τραβήξει μακριά.

Τώρα, έγινε ό,τι έγινε. Η ερώτηση είναι, τώρα τι θα γίνει; Αυτό είναι το ερώτημα που έπρεπε να μας απασχολεί όλους εδώ και χρόνια, αλλά και τώρα πιο επιτακτικά.

Οι διαδηλώσεις, δεν είναι λύση. Τα μνημόνια, με νέα λιτότητα, δεν αποτελούν λύση. Η κωματώδης κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα πρέπει να τελειώσει.

Πρέπει να τελειώσουν τα ψέματα. Να καταρτισθεί επιτέλους ένα σοβαρό, τολμηρό, εθνικό οικονομικό πρόγραμμα ανόρθωσης, από μια κυβέρνηση που θα κάνει τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται τους πρώτους μήνες που θα ανέλθει στην εξουσία.

Που θα εργαστεί σκληρά και με κατανόηση ο πολίτης. Μόνον έτσι θα μπει σε μια πορεία ανόδου η Ελλάδα. Αλλη λύση παππού-διαδηλωτή δεν υπάρχει. Οσο πιο γρήγορα γίνουν αυτά, τόσο καλύτερα για τα παιδιά και τα εγγόνια σας.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *