Σχόλιο του A.H. Διαματάρη: Τι βλέπω στο πρόσωπο ενός συνταξιούχου

Από διαδήλωση διαμαρτυρίας συνταξιούχων στην Αθήνα. AP Photo/Petros Giannakouris.

Βλέπω τα πρόσωπά τους σε φωτογραφίες και πιάνεται η ψυχή μου. Ελληνες συνταξιούχοι, μέσα στη βροχή, διαδηλώνουν ενάντια στα νέα σκληρά μέτρα που θα ψήφιζε το βράδυ η Βουλή, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και περικοπές στις συντάξεις.

Τον υπολογίζεις γύρω στα 75 του χρόνια. Κρατά μια ομπρέλα, είναι σχετικά καλά ντυμένος, ασπρομάλλης, με πρησμένα μάτια, μεγάλο, περιποιημένο μουστάκι, να φωνάζει κατά των μέτρων. Εχει ένα παράπονο στο πρόσωπό του, μαζί με μια απορία για το πώς έφτασε μέχρι εδώ.

Κυρίως όμως στο πρόσωπό του είναι ζωγραφισμένη μια αδυναμία, μοιάζει σαν ένα αδύνατο και απροστάτευτο πουλί.

Είναι αυτή η εικόνα του «απροστάτευτου πουλιού» που με συντρίβει. Είναι προφανές ότι δεν «βγαίνει». Ισως να μην του φτάνει η σύνταξή του τώρα να πληρώσει τους λογαριασμούς του, ακόμα και να πάρει τα φάρμακά του.

Τι θα γίνει με τις νέες περικοπές που έρχονται, βάσει του νέου μνημονίου;

Τον φαντάζομαι ως έναν αξιοπρεπή άνθρωπο, που δούλεψε στη ζωή του, που μεγάλωσε οικογένεια και πίστευε ότι τα καλά του χρόνια ήταν μπροστά.

Τώρα που δεν θα είχε υποχρεώσεις.

Και ξαφνικά, πριν εφτά χρόνια ο κόσμος του ήρθε ανάποδα, γύρισαν τα πάνω κάτω.
Στην απόγνωσή του λοιπόν -υποθέτω- παίρνει την ομπρέλα του και βγαίνει μέσα στη βροχή να διαδηλώσει ενάντια στην αδικία που του γίνεται.

Πρέπει κάτι να κάνει. Κάπου να βγάλει την οργή του. Να εκφράσει με τον τρόπο αυτό το παράπονό του. Τον καταλαβαίνω. Θα μπορούσε να ήταν παππούς μου. Παππούς μας.

Ούτως ή άλλως είναι ένας άνθρωπος ηλικιωμένος, ανήμπορος να εργαστεί, ακόμα κι αν υπήρχαν δουλειές.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι δεκάδες χιλιάδες σαν κι αυτόν δεν κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις. Να πουν τον καημό τους. Να εκφράσουν την οργή τους που τους κορόιδεψαν. Που τους έκλεψαν τα χρυσά τους χρόνια. Που κάνουν τα παιδιά τους και υποφέρουν. Που τους στερούν την ελπίδα.

Ισως, τολμώ να υποθέσω, ίσως, γιατί κάπου γνωρίζει ότι κι εκείνος κάπου έφταιξε. Οτι κάτι υποψιαζόταν πως δεν ήταν σωστό. Οτι, σαν νοικοκύρης που ήταν, το έβλεπε πως αυτό δεν μπορούσε να τραβήξει μακριά.

Τώρα, έγινε ό,τι έγινε. Η ερώτηση είναι, τώρα τι θα γίνει; Αυτό είναι το ερώτημα που έπρεπε να μας απασχολεί όλους εδώ και χρόνια, αλλά και τώρα πιο επιτακτικά.

Οι διαδηλώσεις, δεν είναι λύση. Τα μνημόνια, με νέα λιτότητα, δεν αποτελούν λύση. Η κωματώδης κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα πρέπει να τελειώσει.

Πρέπει να τελειώσουν τα ψέματα. Να καταρτισθεί επιτέλους ένα σοβαρό, τολμηρό, εθνικό οικονομικό πρόγραμμα ανόρθωσης, από μια κυβέρνηση που θα κάνει τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται τους πρώτους μήνες που θα ανέλθει στην εξουσία.

Που θα εργαστεί σκληρά και με κατανόηση ο πολίτης. Μόνον έτσι θα μπει σε μια πορεία ανόδου η Ελλάδα. Αλλη λύση παππού-διαδηλωτή δεν υπάρχει. Οσο πιο γρήγορα γίνουν αυτά, τόσο καλύτερα για τα παιδιά και τα εγγόνια σας.

1 Comment

  1. Πολύ ψυχολογικά γραμμένο άρθρο για το δράμα των συνταξιούχων στη φίλτατη γενέτειρα! Έχω στενούς οικογενειακούς δεσμούς με αριθμό δεινοπαθούτων κι αισθάνομαι ιδιαίτερο πόνο για τις ανείπωτες και αδικαιολόγητες ταλαιπωρίες τους!
    Θα μου επιτρέψουν οι αγαπητοί αναγνώστες κι ο συντάκτης να εκμεταλευτώ την ευκαιρία (οξείμωρο σχήμα;) και να πω γιατί η λέξη “συνταξιούχος” μου προκάλεσε κι εμένα πόνο βαθύ κι ανίατη πληγή!
    Είμαι κι εγώ συνταξιούχος, με διαφορετικές συνθήκες, στην Αμερική. Υπηρέτησα την Εκκλησία μας, λίαν ευόρκως, ως ιερέας, επί 48 ολόκληρα χρόνια. Πριν πάρω σύνταξη, απεβίωσε η πρεσβυτέρα μου μετά από πολύχρονο μαρτύριο από καρκίνο. Δύσκολο να καταλάβει κανείς τη ζωή εν χηρεία ιερέως σ’αυτή τη χώρα. Μετά από εναγώνιες κι άυπνες ημέρες, αποφάσισα να συνάψω νέο γάμο και να ζήσω με τιμιότητα την υπόλοιπη ζωή μου. Και ήρθε η Εκκλησία μου να εφαρμόσει νόθους και ψεύτικους “κανόνες” και να μου αφαιρέσει την έμπρακτη ιερωσύνη. Σαν Δαμόκλειο σπαθί, ήρθε απο την Πόλη το φοβερό γiα μένα μαντάτο, “you are no longer a priest!” Έγραψα, διαμαρτυρήθηκα, απάντηση καμμία! Επιφανείς εκκλησιαστικοί ιστορικοί (Βασ. Στεφανίδης, κ.α.) και διαπρεπείς καθηγητές Δογματικής (Ανδρούτσος, Τρεμπέλας, κ.α.) διακηρύττουν πως η ιερωσύνη είναι Μυστήριο ανεξάλειπτο (μπορείς να πάρεις το Βάπτισμα από βαφτισμένο Ορθόδοξο;) κι από το άλλο μέρος οι “ισχύοντες” κανόνες, λεγόμενοι “Αποστολικοί,” είναι νόθοι κι έπρεπε να έχουν μείνει έξω από την Ορθόδοξη Θεολογία τον 21ον αιώνα! Οι κανόνες αυτοί είναι συνονθύλευμα αιρετικών κι αρρωστημένων ανθρώπων του 5ου αιώνα, με διεστραμμένες ιδέες για το γάμο, τη γυναίκα, κ.λ. Κι ερωτώ εγώ τον πατριάρχη μας και τους σεβαστούς συνοδικούς, σε τί ακριβώς συνίσταται η αμαρτία μου, δεν είναι προτιμότερο να ζήσω έγγαμος με τιμιότητα, παρά να καταφύγω σε άλλους τρόπους ζωής, που πολλοί (και κληρικοί) επιδιώκουν; Για όνομα του Θεού, Παναγιώτατε, επιτρέψτε μου να μην πεθάνω με το αφόρητο αυτό στίγμα και να επιστρέψω πάλι στο Θυσιαστήριο!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *