Σχόλιο του A.H. Διαματάρη: O ρόλος της Εκκλησίας και οι χαμένες ευκαιρίες

Ανάσταση στην Αγία Σοφία του Λος Αντζελες, 15 Απριλίου, 2017. Φωτογραφία: “Ε.Κ.”

Για μια ακόμα φορά, βοηθούντος και του καλού καιρού, οι εκκλησίες μας γέμισαν την βραδιά της Ανάστασης, αν και τις προηγούμενες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας ο κόσμος ήταν μάλλον λιγότερος από πέρυσι, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του «Εθνικού Κήρυκα».

Συγκεντρώθηκε ξαφνικά στις εκκλησίες μας, σχεδόν από το πουθενά, μια θάλασσα κόσμου, όλων των ηλικιών, με αναμμένες τις λαμπάδες, με ευλάβεια και αφοσίωση, με ανάγκη να νιώσουν τη ζεστασιά της συμμετοχής, να ακούσουν από τα χείλη των ιερέων μας το Χριστός Ανέστη, να πάρουν κουράγιο να συνεχίσουν τη ζωή.

Και ο «Εθνικός Κήρυκας» φέτος μπόρεσε να καλύψει περισσότερες κοινότητες από ποτέ ίσως στην ιστορία του, ακόμα και από το Μόντρεαλ του Καναδά, με δικές του, αποκλειστικά ανταποκρίσεις.

Αποδεικνύεται λοιπόν ξανά και ξανά ότι όντως ο «Εθνικός Κήρυκας» κάνει όλο και περισσότερο σωστά τη δουλειά του, όσο και ότι η Εκκλησία μας αποτελεί την σπονδυλική στήλη της Ομογένειας.

Είναι εκεί που προσευχόμαστε, εκεί όπου συγκεντρωνόμαστε, εκεί που βλέπουμε ο ένας τον άλλον, εκεί που πίνουμε έναν καφέ μαζί μετά το πέρας της Λειτουργίας. Είναι ακόμα εκεί που χτυπά η «καρδιά» της θρησκείας, αλλά και της ξεχωριστής ταυτότητάς μας.

Δυστυχώς, μόνο ένα μικρό ποσοστό ομογενών των ΗΠΑ, για διάφορους λόγους, είναι μέλη στις εκκλησίες.

Το ποσοστό αυτό, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ανέρχεται μόνο στο 10%. Πρόκειται όντως για ένα πολύ μικρό ποσοστό. Κι αυτό βάζει ένα άδικα μεγάλο οικονομικό βάρος στα μέλη των εκκλησιών, ενώ οι υπόλοιποι καρπούνται των υπηρεσιών που προσφέρει η εκκλησία, όταν τις χρειαστούν, χωρίς να συμμετάσχουν παρά ελάχιστες φορές τον χρόνο, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα.

Τι είναι αυτό που κρατά σχεδόν το 90% των ανθρώπων μας μακριά από την Εκκλησία;
Ενώ δεν μπορεί κανείς να περιμένει συμμετοχή 100%, η συμμετοχή του 10%, έστω και 15%, είναι πολύ μικρή.

Υπάρχουν μερικοί που αποδίδουν τη μειωμένη συμμετοχή στη χρήση της… ελληνικής γλώσσας.
Σίγουρα, αν δεν πρέπει να ντρέπονται, αποτελεί προφάσεις εν αμαρτίαις.

Θα έλεγα ότι είναι πολύ πιθανόν να ισχύει το αντίθετο, αφού σήμερα η χρήση της Ελληνικής είναι περιορισμένη, ούτως ή άλλως. Ακόμα και σε κοινότητες που δεν θα έπρεπε. Ομως η μόδα σαρώνει τα πάντα.

Κι ενώ αναμφισβήτητα θα πρέπει να προσφέρουμε την ευκαιρία στα εδώ γεννημένα παιδιά μας, που έχουν αδυναμίες ως προς την ελληνική γλώσσα, να ακούσουν το κήρυγμα και διάφορα σημεία της Λειτουργίας στην πρώτη τους γλώσσα, η εξαφάνιση της Ελληνικής, πέρα από το ότι απομακρύνει τους ελληνογεννημένους, στερεί από την Λειτουργία την ταυτότητά της, την μυσταγωγία, την ουσία της.

Θα έλεγα ότι η συμμετοχή ή όχι του λαού στην Εκκλησία έχει πολύ να κάνει με το επίπεδο των κληρικών μας, το παράδειγμα που δείχνουν, και το επίπεδο της ιεραρχίας μας.

Εχω δει ναούς με μικρή συμμετοχή πιστών που μετά από αλλαγή ιερέα να πλημμυρίζουν κάθε Κυριακή, αλλά έχω δει και το αντίθετο.

Κι έχω δει ναούς να γεμίζουν ασφυκτικά όταν εκκλησιαζόταν σ’ αυτές ένας Αρχιεπίσκοπος και έχω δει και ναούς να προσελκύουν λίγους -σε βαθμό που να αισθάνεσαι άσχημα- πιστούς όταν άλλος Αρχιεπίσκοπος εκκλησιάζεται σ’ αυτές.

Οι ευκαιρίες που δίνονται στην Εκκλησία είναι τεράστιες. Να επιτελέσει την χριστιανική της αποστολή. Να ενώσει, να εμπνεύσει, να καθοδηγήσει τους ανθρώπους μας.

Μα και ακόμα να πρωτοστατήσει, χωρίς ασφαλώς να το επιβάλει, ή να δείχνει δυσαρέσκεια σ’ όσους αντιδρούν στη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας. Οπως κάνουν και άλλες θρησκείες.

Ας μην ξελογιαζόμαστε. Χωρίς αυτή δεν μπορεί να εκπληρώσει την αποστολή της. Είναι ουτοπία να πιστεύει κανείς ότι θα ηγηθεί όλων των Ορθοδόξων, ότι θα δημιουργήσει μια Εκκλησία όλων των εθνών.

Αλλά είπαμε: Είναι θέμα ηγεσίας. Οπως όλα τα πράγματα.

2 Comments

  1. Xpistos anesti!
    Congratulations for your words.
    As usual, once again the National Herald has made ecclesiastical facts and realities known through this editorial of Mr. Antonis Diamataris.
    While some are indifferent and many others fight to maintain the status quo: (good or bad) and (conduct business as usual), the time has come to conduct an objective probe to discover who we are, what we are, where we are, where we want to be and what we have to do to survive, grow and prosper as a Greek Orthodox Church in the 21st century.
    Relative to uniting all the Orthodox jurisdictions, I don’t see this as realizable because to a great extent our ecclesiastical communities are ethnic realities.
    Our Individual ethnic culture, language, traditions and styles were established by our immigrant ancestors who established most of our communities and these values continue to exist despite reformations that were required to serve our people who are transitioning from an immigrant reality to an indigenous personality.
    Our objective probe can be a most significant factor enabling us to find our real vision of yesterday, today and tomorrow.

  2. Χριστός Ανέστη!

    Ο ρόλος της Εκκλησίας στο σημερινό κόσμο είναι όντως δύσκολος και πολύπλοκος. Με πείρα 48 ετών στο Ιερό, έχω πολλές ιδέες και παρατηρήσεις, θα μοιραστώ μερικές.
    Αμφιταλαντευόμαστε ανάμεσα σε Παράδοση και παραδόσεις, δύσκολο να διακρίνουμε ουσία και βαθιά ριζωμένες αδιαφορίες, που χρειάζονται δυναμικές λύσεις και δυναμικά χέρια να βρούμε λύσεις. Εξηγούμαι:
    οι ακολουθίες μας (Λειτουργία, Μυστήρια, κ.λ.) είναι μακρές και η γλώσσα τους όχι σύγχρονη σε πολλά σημεία. Ας πάρουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα, που μόλις περάσαμε, τί ταλαιπωρ’ια για τον παπά και τους λιγοστούς, που παρακολουθούν χωρίς να καταλαβαίνουν καλά-καλά τί γίνεται ( ας αφήσω τη Μεγάλη Πέμπτη, αν ήξαιραν οι Εβραίοι τί τους “ψέλνουμε,” θα μας είχαν πάει στα δικαστήρια για ρατσισμό!} Είναι καιρός να αναθεωρήσουμε λίγο το Ευχολόγιο. Στο Βάπτισμα (και στο “Σαραντισμό”) λέμε πράματα για τη γυναίκα να τραβάς τα μαλλιά σου!
    Το “Γλωσσικό” μας θέμα, αν και δύσκολο, δεν είναι ανυπέρβλητο, με κατάλληλη “κατήχηση” από τον παπά και χρήση “μισά-μισά,” ο κοσμάκης ικανοποιείται.
    Το ζήτημα προετοιμασίας νέων κληρικών, θέμα της Θεολογικής Σχολής, είναι ζωτικό και “νευραλγικό,” δεν μπορώ να πω πολλά, μόνο πως οι απόφοιτοι “βγαίνουν” όχι καλά εξωπλισμένοι!
    Από την άλλη πλευρά, “φταίει” και ο τύπος! Το γεγοννός ότι μας έμεινε μόνον ο Εθνικός Κήρυκας δεν είναι καλό σημείο, ο συναγωνισμός (ανταγωνισμός?) είναι πάντοτε στήριγμα της δημοκρατίας. Αλλά και ο Κήρυκας, παρά την αξιέπαινη δουλειά του Καλμούκου, δεν κάνει αρκετά για την ομογένεια. Για παράδειγμα, ο “σεισμός” που κλονίζει Σικάγο-Μιλγουώκι κι αποτελεί καθημερινό “κουτσομπολιό” στον Ελληνο-Αμερικανικό πληθυσμό χρόνια τώρα, δεν έχει αντιμετωπιστεί με τη δέουσα προσοχή από τον τύπο.
    Τέλος, δεν μπορώ να παραλείψω και τη δική μου περίπτωση, δείγμα μυωπικής και μεσαιωνικής χείρισης εκκλησιαστικής δικαιοσύνης. Επί 48 χρόνια υπηρέτησα με αμείωτη αγάπη και υπερηφάνεια την Εκκλησία, με βρήκαν δύσκολα χρόνια μετά τον επώδυνο θάνατο της “πρεσβυτέρας” μου κι αποφάσισα να συνάψω νέο γάμο. Κι έπεσε σαν Δαμόκλειος σπάθη η απόφαση της Εκκλλησίας να με “πετάξει” έξω από την ιερωσύνη, παραβαίνοντας δόγμα “ανεξαλείπτου χαρακτήρος” της ιερωσύνης, για να θυμηθώ τον αείμνηστο Χρήστο Ανδρούτσο, κορυφαίο δάσκαλο της Ορθοδοξίας. Η απόφαση της Συνόδου στο Φανάρι, στηριζόμενη σε νόθους και αιρετικούς “κανόνες,” είναι για μένα εγκληματική! Πότε θα με ακούσει η Πόλη;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *