Η Πολιόχνη, τα Καμίνια το 1920 – 1930 και η δωρέα ενός ομογενή με το βλέμμα στο μέλλον (βίντεο)

Η πρόσκληση του Συλλόγου «Πολιόχνη» με μαθητές από το χωριό Καμίνια, το 1935, να έχουν επισκεφτεί τις ανασκαφές της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής στον αρχαιολογικό χώρο της Πολιόχνης. Ουκ ολίγοι παρευρισκόμενοι στην εκδήλωση «Τα Καμίνια τη δεκαετία 1920 - 1930» αναγνώρισαν συγγενείς τους σε αυτή τη φωτογραφία που δείχνει τη δυναμική του χωριού στα χρόνια πριν τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.

ΚΑΜΙΝΙΑ. ΛΗΜΝΟΣ. «Σβήνοντας κανείς ένα κομμάτι από το παρελθόν, είναι σαν να σβήνει και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον».

Το απόφθεγμα αυτό του Ελληνα νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη, επικαλέστηκε ο ομογενής, Γιώργος Κωνσταντέλλης, πρόσφατα, ενώπιον συμπατριωτών του από το χωριό Καμίνια της Λήμνου, ανακοινώνοντας μία σημαντική δωρεά: Ενα πολιτιστικό – περιβαλλοντικό κέντρο στα Καμίνια.

«Πρωταρχικός σκοπός», εξήγησε, «οι σημερινές, αλλά και οι επόμενες γενιές του νησιού μας και της Ελλάδας ολόκληρης -ίσως και του εξωτερικού τελικά- να έχουν την ευκαιρία να διδαχθούν τα ιδιαίτερα πολιτιστικά στοιχεία και την μακρά ιστορία, κυρίως του αρχαιολογικού χώρου της Πολιόχνης. Αλλά και της Λήμνου, που χάνεται στα βάθη των αιώνων και λάμπρυνε το Ελληνικό και Παγκόσμιο ‘Γίγνεσθαι’. Εύχομαι να αγκαλιάσετε το από καρδιάς μου εγχείρημα αυτό».

Ο κ. Γιώργος Κωνσταντέλλης. Φωτογραφία: Iris2photography/Rosvanis G. Stratos/Ευγενική παραχώρηση στον «Ε.Κ.» από το Σύλλογο Καμινιωτών Λήμνου η «Πολιόχνη».

Η δωρεά αυτή με αναφορά στο παρελθόν, στην ιστορία, αλλά κυρίως το βλέμμα στο μέλλον, ανέφερε ο κ. Κωνσταντέλλης θα υλοποιηθεί μέσω του Ιδρύματος «Βασίλειος και Ευαγγελία Κωνσταντέλλη», το οποίο θα συσταθεί για να τιμήσει τους γονείς του, Βασίλειο -ο οποίος έφυγε από τη ζωή- και τη μητέρα του Ευαγγελία.

Το χειροκρότημα των παρευρισκομένων -πολλοί εκ των οποίων μετανάστες οι ίδιοι, που επιστρέφουν σε κάθε ευκαιρία στον τόπο τους- ήταν θερμό και η συγκίνησή του Γιώργου Κωνσταντέλλη μεγάλη, παρουσία των τριών του παιδιών, του Βασίλη, της Εύας και του Αλέξανδρου.

Οκτώβριος 1966. Το τελευταίο ταξίδι του πλοίου «Βασίλισσα Φρειδερίκη» από τον Πειραιά με προορισμό το Χάλιφαξ του Καναδά. Ο Γιώργος Κωνσταντέλλης, ντυμένος τσολιάς, με την αδερφή του και τον πατέρα τους, στο πλαίσιο «Ελληνικής Βραδιάς» εν πλω. Το ταξίδι διήρκεσε δύο εβδομάδες. Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο του κ. Γ. Κωνσταντέλλη «Λήμνος – Ιστορική και Πολιτιστική Κληρονομιά», ευγενική παραχώρηση στον «Ε.Κ.».

Ο ίδιος έφυγε μικρό παιδί από τα Καμίνια για τον Καναδά με την οικογένειά του. Μετά από χρόνια, γύρισε όλη σχεδόν την Ευρώπη, ως πετυχημένο ανώτατο στέλεχος πολυεθνικής φαρμακευτικής.

Ηταν στους κορυφαίους 100 από 47.000 εργαζόμενους στην Bristol-Myers Squibb, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος στην Ελλάδα το διάστημα 2003-2010.

Σήμερα, ο κ. Κωνσταντέλλης, είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της δικής του φαρμακευτικής, με έδρα την Αθήνα.

Η δε συγκυρία εξίσου σημαντική, καθώς η ανακοίνωση της δωρεάς έγινε σε μία εκδήλωση που είχε στόχο να θυμίσει το ένδοξο παρελθόν των Καμινίων και να αποτελέσει θρυαλλίδα «ανασυγκρότησης δυνάμεων» για τους Καμ’νιώτες απανταχού.

Από την εκδήλωση «Τα Καμίνια τη δεκαετία 1920 – 1930». Δεξιά, διακρίνεται η μητέρα του κ. Κωνσταντέλλη, Ευαγγελία και ο αδερφός της -θείος του κ. Κωνσταντέλλη- Νικόλας Κονταρίδης. Ο κ. Κονταρίδης, διετέλεσε καθηγητής στο University of Florida. Φοίτησε και τις 6 τάξεις δημοτικού στα Καμίνια, πριν μεταναστεύσει. Φωτογραφία: Iris2photography/Rosvanis G. Stratos/Ευγενική παραχώρηση στον «Ε.Κ.» από το Σύλλογο Καμινιωτών Λήμνου η «Πολιόχνη».

Τη διοργάνωση της εκδήλωσης είχε ο Σύλλογος Καμινιωτών Λήμνου «Η Πολιόχνη» -Γραμματέας του Συλλόγου είναι η κ. Ευαγγελία Λιάπη και πρόεδρος η κ. Μαρία Πλατανιώτη- σε συνεργασία με τον Οργανισμό Εκπαίδευση Δια βίου Μάθησης – Πολιτισμού – Αθλητισμού του Δήμου Λήμνου υπό τον τίτλο «Τα Καμίνια τη δεκαετία 1920 – 1930».

Τότε δηλαδή που η Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή, όπως υπενθύμισε ο κ. Emanuele Papi, Διευθυντής της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών, μιλώντας στα ελληνικά, έφερε στο φως το μεγαλείο της Πολιόχνης, με τον περίφημο θησαυρό της που αποτελείται από περίτεχνα χρυσά κοσμήματα και φυλάσσεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα, το «Βουλευτήριο», τη «Στήλη των Καμινίων» και όχι μόνο.

Χάρη στις επίμονες και επίπονες ανασκαφές της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών, την δεκαετία 1920 – 1930, η Πολιόχνη «αναδείχθηκε σε σύμβολο του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, παγκόσμιας αξίας και ακτινοβολίας και τα Καμίνια μπήκαν στον χάρτη σχεδόν όλη της Ευρώπης, αν όχι του Κόσμου», υπογράμμισε ο κ. Κωνσταντέλλης.

Η εκδήλωση «Τα Καμίνια τη δεκαετία 1920 – 1930» έλαβε χώρα μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά από τον αρχαιολογικο χώρο της Πολιόχνης στον προαύλειο χώρο του σχολείο του χωριού Καμίνια.

Φωτογραφία: Εθνικός Κήρυξ.

Ηταν ένα όμορφο καλοκαιρινό βράδυ Σαββάτου. Το αεράκι δροσερό, μετέφερε μυρωδιές του κάμπου στο μικρό ύψωμα, όπου βρίσκεται το κτίριο, το οποίο λειτουργεί σήμερα ως Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων (ΚΗΦΗ).

Οπως πολλά ακόμη σχολεία ανά την επαρχία στην Ελλάδα, το σχολείο που κάποτε έσφυζε από ζωή, κάποτε έκλεισε, καθώς οι μαθητές ανά τα χρόνια λιγόστευαν, αντίστοιχα με τον πληθυσμό του χωριού.

Πολλοί από αυτούς σε χρόνια δύσκολα για την Ελλάδα έφυγαν, είτε μικρά παιδιά ακόμη με τους γονείς τους, είτε μερικά χρόνια αργότερα μόνοι. Πήραν το «δρόμο της ξενιτιάς». Αλλοι, εντός συνόρων της χώρας, κάποιοι πιο μακριά, μέχρι την Αμερική και την Αυστραλία, την Αφρική ή χώρες ευρωπαϊκές, όπως η Γερμανία, αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον.

Στο καφενείο του Βασίλειου Κωνσταντέλλη (δεξιά), στην πλατεία των Καμινίων, ίσως το 1955. Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο του κ. Γ. Κωνσταντέλλη «Λήμνος – Ιστορική και Πολιτιστική Κληρονομιά», ευγενική παραχώρηση στον «Ε.Κ.».

Ετσι τα Καμίνια -με τους σχεδόν 600 κατοίκους πριν από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο- από γνωστό, τουλάχιστον πανευρωπαϊκά κεφαλοχώρι χάριν των ανασκαφών της Πολιόχνης και των πολύτιμων ευρημάτων άρχισε να χάνει τη φήμη του στο βάθος της ιστορίας. Αλλά και τους κατοίκους του.

Στην απογραφή του 2011 οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού ήταν λίγοι πάνω από τους 200. Αλλά η βραδιά του Σαββάτου, δεν ανέδειξε μόνο την ιστορία της Πολιόχνης και του χωριού ευρύτερα, αλλά και τη δυναμική που μπορεί να υπάρξει για το μέλλον.

Στον προαύλειο χώρο, τα 300 καθίσματα που είχαν οι διοργανωτές αποδείχθηκαν λίγα για την αθρόα προσέλευση. Πολλοί έμειναν όρθιοι, αλλά κανείς δε διαμαρτυρήθηκε. Ακουσαν με ευλάβεια τους χαιρετισμούς, με ψήγματα ιστορίας και «ρούφηξαν» τα στοιχεία που παρέθεσε ο κ. Papi.

Φωτογραφία: Εθνικός Κήρυξ.

Διασκέδασαν και είπαν… «Πάμε σαν άλλοτε» με το Grupetto και το Μουσικό Εργαστήρι Λήμνου, αλλά και τους παραδοσιακούς χορούς από τον Πολιτιστικό Σύλλογο «Π.Κουντουριώτη» του γειτονικού χωριού Μούδρος.

Οπως είπε, ανάμεσα σε άλλα και ο κ. Κωνσταντέλλης «η αγάπη για το νησί μας και ο άρρηκτος δεσμός με την γη που γεννηθήκαμε εμείς, οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας, είναι η αιτία που συγκεντρωθήκαμε όλοι εμείς εδώ, απόψε».

«Τα Καμίνια τη δεκαετία 1920 – 1930»

Παραδοσιακοί χοροί στο χωριό Καμίνια της Λήμνου στην εκδήλωση «Τα Καμίνια τη δεκαετία 1920 – 1930», η οποία έφερε στο φως σημαντικά στοιχεία του παρελθόντος, αλλά και ελπίδες για το μέλλον, παρουσία πολλών ομογενών από ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία και Ευρώπη…Περισσότερα στο: bit.ly/2Z09L3IEvangelia Liapi(σ.σ. Μας συγχωρείτε, αλλά δυστυχώς το Facebook «σιώπησε» τον ήχο στον πρώτο χορό τον Κεχαγιάδικο, ο ήχος επανέρχεται κανονικά μετά το 4ο λεπτό)

Posted by Εθνικός Κήρυξ / The National Herald on Saturday, August 10, 2019

(σ.σ. Μας συγχωρείτε, αλλά δυστυχώς το Facebook «σιώπησε» τον ήχο στον πρώτο χορό τον Κεχαγιάδικο, ο ήχος επανέρχεται κανονικά μετά το 4ο λεπτό)

«Ως άνθρωπος, νιώθω την ανάγκη να σας εκμυστηρευτώ τα ανείπωτα συναισθήματά μου, όταν πήρα την επίσημη πρόσκληση για απόψε και είδα στην φωτογραφία τον πατέρα μου, Βασίλη Κωνσταντέλλη, σε ηλικία 14 χρονών. Και τώρα στέκομαι εδώ, στο χώρο που έκανα τα πρώτα μου βήματα, στο σχολείο που τέλειωσα την 1η τάξη, πριν φύγω με την οικογένειά μου για τον Καναδά. Ετσι, η σημερινή εκδήλωση, με αγγίζει προσωπικά και οικογενειακά…».

Σε αυτό το σημείο μάλιστα ανακοίνωσε πως με δωρεά του, θα καλύψει και όλα τα έξοδα της εκδήλωσης.

Οσον αφορά στην Πολιόχνη και τα Καμίνια, τόνισε: «Ο τόπος μας έχει τιμητική θέση στην ιστορία. Μια ιστορία που ξεκίνησε χιλιάδες χρόνια πριν. Η συνεισφορά μας στον Ελληνικό Πολιτισμό είναι σημαντική, ανεξίτηλη και αποτελεί σημείο αναφοράς. Καλούμαστε λοιπόν από ιστορικό χρέος, να την κάνουμε κτήμα και των επόμενων  γενεών. Να την μεταλαμπαδεύσουμε, έτσι ώστε να γίνει αρωγός και στοιχείο υπερηφάνειας για τους Λημνιούς Νέους. Γιατί, όπως είπε ο κορυφαίος μας, Γιώργος Σεφέρης: ‘Σβήνοντας κανείς ένα κομμάτι από το παρελθόν, είναι σαν να σβήνει και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον’».

Κοσμήματα από τον θησαυρό της Πολιόχνης. Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο του κ. Γ. Κωνσταντέλλη «Λήμνος – Ιστορική και Πολιτιστική Κληρονομιά», ευγενική παραχώηρηση στον «Ε.Κ.».

«Πρέπει, λοιπόν να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να κρατήσουμε ζωντανή την ιστορική μνήμη μας, να μην αποκοπούμε από τις ρίζες μας», συνέχισε και σημείωσε:

«Εγώ, προσωπικά, πάντα είχα αυτή την άποψη και παρ’ όλο που αρκετά χρόνια της ζωής μου τα έζησα στο εξωτερικό, η σκέψη μου δεν έλειψε ποτέ από το νησί μας. Αλλωστε, όταν είσαι μακριά, στα έντονα συναισθήματα για τον τόπο σου, προστίθεται και η νοσταλγία.

»Η πρώτη μου έμπρακτη προσπάθεια ήταν η αποτύπωση σε 2 τόμους, μέρους της ιστορίας & λαογραφίας του νησιού μας με την συμβολή και την συμμετοχή πολλών αξιόλογων φίλων, ανθρώπων σημαντικού κύρους των γραμμάτων,  στην Ελλάδα και το εξωτερικό…Σαν επόμενο βήμα, προτίθεμαι να δημιουργήσω ένα πολιτιστικό – περιβαλλοντικό κέντρο στο χωριό μας, τα Καμίνια, που θα τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας».

Το βιβλίο του κ. Γιώργου Κωνσταντέλλη «Λήμνος – Ιστορική και Πολιτιστική Κληρονομιά».
Το βιβλίο του κ. Γιώργου Κωνσταντέλλη «Λήμνος – Εκκλησιαστική Κληρονομιά».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1971. Ο Γιώργος Κωνσταντέλλης με τη γιαγιά του, Μαρία Ιμβριωτέλλη-Κονταρίδη, μπροστά στο εκκλησάκι της, των Αγίων Αναργύρων στα Καμίνια. Η γιαγιά του υπήρξε η πηγή έμπνευσης και το πρώτο βαθύτερο κίνητρο για τη δημιουργία των δύο τόμων. Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο του κ. Γ. Κωνσταντέλλη «Λήμνος – Εκκλησιαστική Κληρονομιά», ευγενική παραχώρηση στον «Ε.Κ.».

Λίγα λόγια για τη Λήμνο και την Πολιόχνη

Η Πολιόχνη βρίσκεται κοντά στο χωριό Καμίνια, του ακριτικού νησιού Λήμνος, στο Βορειοανατολικό Αιγαίο και επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο καθώς ολοκληρώνεται εντός του 2020 έργο που αφορά στην «Αποκατάσταση, συντήρηση και ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου», προϋπολογισμού 2.829.900 εκατομμυρίων ευρώ.

Εγινε πιο γνωστή στο επιστημονικό προσκήνιο ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, με την ανακάλυψη της «Στήλης των Καμινίων».

O κ. Emanuele Papi. Iris2photography/Rosvanis G. Stratos/Ευγενική παραχώρηση στον «Ε.Κ.» από το Σύλλογο Καμινιωτών Λήμνου η «Πολιόχνη».

O κ. Emanuele Papi, Διευθυντής της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών, ανέφερε κατά την εκδήλωση: «Οι Ιταλοί γνωρίζουν από πολύ παλιά τη Λήμνο…Μετά την τέταρτη Σταυροφορία που διοργανώθηκε από τον Πάπα για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τους μουσουλμάνους και την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, η Λήμνος παραχωρήθηκε στην εξουσία της οικογένειας των Navigajoso, βενετών πατρικίων με ελληνική καταγωγή, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο κάστρο της Μύρινας και του Κότσινα από το 1207 μέχρι το 1278.

Λίγες δεκαετίες αργότερα και για περισσότερο από έναν αιώνα, από το 1355 έως το 1462, τα νησιά του Βορείου Αιγαίου διοικήθηκαν από μία γενουατική οικογένεια: τους Γατελούζους (Gattilusi).

»Ο γενάρχης του Οίκου, Francesco Gattilusio ήταν πειρατής ευγενούς καταγωγής και βοήθησε το βυζαντινό αυτοκράτορα Παλαιολόγο να επανακτήσει το θρόνο του.

»Έτσι του δόθηκε ως αντάλλαγμα η διοίκηση της Λέσβου, ως πρίγκιπα του νησιού, δίνοντάς του με αυτόν τον τρόπο τη δυνατότητα να πολλαπλασιάσει την περιουσία του με το εμπόριο των μεταλλείων από τη Μαύρη Θάλασσα.

»Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Λήμνος έγινε γνωστή στον υπόλοιπο κόσμο από τους Ιταλούς το 1420, όταν ο Cristoforo Buondelmonti εξέδωσε το Liber Insularum Archipelaghi. Ο Buondelmonti ήταν ένας φλωρεντινός ιερέας που είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα.

Η πετρόχτιστη βρύση του χωριού το 1929. Η φωτογραφία είναι ευγενική χορηγία της Ιταλικής αρχαιολογικής Σχολής στο Σύλλογο Καμινιωτών Λήμνου η «Πολιόχνη».

»Το χίλια τετρακόσια δεκατέσσερα έφυγε για τη Ρόδο, ξεκινώντας έρευνες σε εβδομήντα επτά ελληνικά νησιά, σε αναζήτηση χειρογράφων, ορμώμενος από το πάθος του για τις εξερευνήσεις, τη γεωγραφία και τη χαρτογραφία. Ένα κεφάλαιο στο Νηολόγιό του είναι αφιερωμένο στη Λήμνο.

»Την περιγράφει ως: πεδινό έδαφος με εξαιρετικά λιμάνια, πολλά κατοικημένα χωριά και άφθονη παραγωγή σιταριού. Το βιβλίο έγινε best seller πριν την επινόηση του όρου και έκανε γνωστή, στην Ιταλία και στην Ευρώπη για πρώτη φορά σε ευρύ κοινό, την αρχαία και τη σύγχρονη Ελλάδα.
Το δέκατο έκτο και δέκατο έβδομο αιώνα συνεχίστηκαν να εκδίδονται χάρτες και περιγραφές του νησιού που είχαν κάνει Ιταλοί.

Σχέδιο της Στήλης των Καμινίων. Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο του κ. Γ. Κωνσταντέλλη «Λήμνος – Ιστορική και Πολιτιστική Κληρονομιά».

»Το 1885 τα Καμίνια και η Λήμνος έγιναν γνωστά χάρη σε μία σπουδαία αρχαιολογική ανακάλυψη. Κοντά στα ερείπια του ναού του Αγίου Αλεξάνδρου, ένας χωρικός βρήκε μία στήλη με διαστάσεις ένα μέτρο επί σαράντα εκατοστά με μία μυστηριώδη επιγραφή. Η στήλη μεταφέρθηκε στη Μύρινα στο σπίτι του ευγενούς Ιωάννη Παντελίδη που συγκέντρωνε τα αρχαία ευρήματα του τόπου τα οποία αποτέλεσαν τον πρώτο πυρήνα του Αρχαιολογικού Μουσείου.

»Επειδή οι Γάλλοι σχεδίαζαν να πάρουν τη στήλη με την άδεια των Οθωμανών, ο Παντελίδης έθαψε το εύρημα σε έδαφος της ιδιοκτησίας του. Μετά το θάνατο του πατέρα, το χίλια εννιακόσια ο γιος Οδυσσέας χρειάστηκε να σκάψει οκτώ εκτάρια, δηλαδή 80 στρέμματα, μέχρι να βρει τη στήλη την οποία μετέφερε στην Αλεξάνδρεια.

»Τα χρόνια που ακολούθησαν, πολλοί προσπάθησαν να υφαρπάξουν τη στήλη, ο Αμερικανός μεγιστάνας Rockefeller πρόσφερε δέκα χιλιάδες στερλίνες (λίρες Αγγλίας) σε χρυσό καταφέρνοντας να μεταφέρει τη στήλη στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.

»Η στήλη των Καμινίων ήταν στις αρχές της άφιξης στη Λήμνο της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών το χίλια εννιακόσια είκοσι έξι. Η Σχολή είχε ιδρυθεί ήδη το χίλια εννιακόσια εννέα και μέχρι τότε είχε πραγματοποιήσει ανασκαφές κυρίως στην Κρήτη. Στις αρχές της δεκαετίας του είκοσι, ο διευθυντής Alessandro Della Seta αποφάσισε να διεξάγει ανασκαφές εδώ στη Λήμνο.

»Η στήλη των Καμινίων είχε, όπως προανέφερα, μία επιγραφή με ελληνικό αλφάβητο σε ένα γλωσσικό ιδίωμα παρόμοιο με της Ετρουρίας, μιας περιοχής της κεντρικής Ιταλίας ανάμεσα στη Ρώμη, τη Φλωρεντία και την Περούτζια. Οι αρχαίοι και οι σύγχρονοι ιστορικοί είχαν τρεις θεωρίες για την προέλευση των Ετρούσκων:  Πρώτον, ότι ήταν αυτόχθων πληθυσμός. Δεύτερον, ότι κατέβηκαν από τις Άλπεις και τρίτον ότι μετοίκησαν από την χερσόνησο της Ανατολίας.

Στον αρχαιολογικό χώρο της Πολιόχνης. Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο του κ. Γ. Κωνσταντέλλη «Λήμνος – Ιστορική και Πολιτιστική Κληρονομιά».

»Ο Della Seta, διευθυντής της Σχολής, ήθελε να αποδείξει ότι οι Ετρούσκοι προέρχονταν από τη Λυδία και ότι η Λήμνος ήταν μία στάση της μετάβασής τους. Αυτό το ζήτημα δεν έχει ακόμη αποδειχθεί και παραμένει ανοιχτό.

»Μετά τις ανασκαφές στην Ηφαιστία, ξεκινώντας από το 1930, ο Della Seta αρχίζει τις έρευνες στην Πολιόχνη πιστεύοντας (και ελπίζοντας) ότι επρόκειτο για μία ετρουσκική πόλη. Στην πραγματικότητα η Πολιόχνη αποδείχθηκε ένας σημαντικός οικισμός από το τέσσερις χιλιάδες μέχρι το δύο χιλιάδες προ Χριστού, ένας από τους πιο σημαντικούς τόπους της ευρωπαϊκής και ανατολικής Προϊστορίας.

»Μία μικρογραφία της Πολιόχνης τοποθετήθηκε και στη Βουλή των Αθηνών για να αναπαραστήσει την έναρξη του ευρωπαϊκού πολιτισμού που είδε το φως σε αυτά τα μέρη, όπου κατασκευάστηκε μάλιστα η πρώτη βουλή της ιστορίας.

Ο ανασκαφέας Alessandro Della Seta είναι δίπλα στο σκύλο μαζί με τους Καμινιώτες εργατες. Η φωτογραφία είναι ευγενική χορηγία της Ιταλικής αρχαιολογικής Σχολής στο Σύλλογο Καμινιωτών Λήμνου η «Πολιόχνη».

»Από το χίλια εννιακόσια τριάντα τα Καμίνια και η Πολιόχνη έγιναν για την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή η βάση για τις έρευνες στη Λήμνο: στην Πολιόχνη, το ιερό της Χλόης και στην Ηφαιστία, το σπίτι του Βρόσκοπου αποτελούν για εμάς το δεύτερο σπίτι μας. Οι ανασκαφές, οι έρευνες και οι δημοσιεύσεις μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν χάρη στη βοήθεια των Καμινιωτών που συμμετείχαν στα έργα, για τους οποίους τρέφουμε μεγάλη ευγνωμοσύνη.

»Οι εικόνες της έκθεσης μιλούν για την παρουσία των Καμινιωτών στην Πολιόχνη: μία φωτογραφία της δεκαετίας του τριάντα δείχνει εκατό σκαπανείς στα τείχη της Πολιόχνης και την ίδια περίοδο εξήντα παιδιά με τους δασκάλους τους που φωτογραφήθηκαν στο λεγόμενο Βουλευτήριον (η φωτογραφία βρίσκεται στην πρόσκληση αυτής της εκδήλωσης).

»Οι τρεις δάσκαλοι, Αγγελίδης, Διακογιάννης και Σκαρβέλη έγραψαν μία επιστολή στο διευθυντή Della Seta για να τον ευχαριστήσουν για την επίσκεψη και τις πατρικές συμβουλές. Σήμερα είναι η Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών που επισκέπτεται τα Καμίνια, στο σχολείο που ήταν εκείνων των παιδιών ογδόντα χρόνια πριν. Αυτό είναι το σύμβολο της συνέχειας και του ότι έχουμε ακόμη πολύ μέλλον μπροστά μας».

Η μαθητική φωτογραφία είναι από το 1935 όταν ο Διευθυντής του Σχολείου των Καμινίων διοργάνωσε σχολική εκδρομή στην Πολιόχνη για να ενημερωθούν οι μαθητές για την Ιστορία του τόπου τους. Η φωτογραφία είναι ευγενική χορηγία της Ιταλικής αρχαιολογικής Σχολής στο Σύλλογο Καμινιωτών Λήμνου η «Πολιόχνη».

Σημειώνεται ότι μετά το 1956 και το τέλος των ανασκαφών, η περιοχή της Πολιόχνης για μια ακόμα φορά ερήμωσε και εγκαταλείφθηκε. Το καλοκαίρι του 1973, ο ελληνικός στρατός, λόγω της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο, έσπευσε να εξοπλίσει αμυντικά την περιοχή, που έμεινε δεσμευμένη ώς το 1982.

Το 1986 ο Antonino Di Vita διευθυντής τότε της ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής στην Αθήνα κατήρτισε ένα πρόγραμμα το οποίο επικεντρωνόταν στην αναστύλωση και αποκατάσταση των ζημιών. Το 1987 άρχισαν και νέες ανασκαφές, οι οποίες ανατέθηκαν στον καθηγητή Santo Tine.

Στις 17 Σεπτεμβρίου του 1994, 70 προσωπικότητες του Πολιτισμού, της Τέχνης, των Γραμμάτων από όλο τον Κόσμο συναντήθηκαν στο αρχαίο Βουλευτήριο και συνυπέγραψαν την περίφημη «Διακήρυξη της Πολιόχνης» η οποία μεταξύ άλλων αναφέρει: «Εδώ, ξεπρόβαλλαν οι πρώτες τάσεις για τη δημιουργία των πόλεων, από όπου θα αναδειχθούν αργότερα η πολιτική σκέψη, η φιλοσοφία, το θέατρο ως τέχνη, η Δημοκρατία!».

Το ΔΣ του Συλλόγου Καμινιωτών Λήμνου «Η Πολιόχνη»με τον Πρόεδρο της Κοινότητας Καμινιών. Δίπλα στην κ. Ευαγγελία Λιάπη, αριστερά, διακρίνεται η ανηψιά της, Νίκη Λιάπη (Nikki Liapis) ομογενής από το Delaware. O παπpούς της Γιώργος Μπότος, είναι εκ των συνδρομητών του «Ε.Κ.» για περισσότερα από 50 χρόνια. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση κ. Ευαγγελία Λιάπη.
Ο ομογενής Αργύρης Λιάπης με την κόρη του Χριστίνα. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση κ. Ευαγγελία Λιάπη.
Η ομογενής Μαρίνα Μπότου Λιάπη με την Ευτυχία Κοκκινογούλη στην εκδήλωση. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση κ. Ευαγγελία Λιάπη.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available