Τη θέση μου να ανταλλάξω

Οταν το ολόγιομο φεγγάρι βλέπω
την κάθε νύχτα, τη λάμψη, τη θωριά,
την ομορφιά να χάνει,
να σβήνει να χάνεται,
μέσα στο πυκνό σκοτάδι
αθέλητα ζηλεύω.

Δεν καταλαβαίνει δεν πονάει.
Τους νομούς της τροχιάς του άσκεφτα
μηχανικά, πιστό ακολουθά.
Τίποτε δεν το ξενίζει,
Ο χρόνος δεν το προσπερνά.
Σε λίγο και πάλι με φως του
θα φωτίσει την νυχτιά.

Πάνω στο χώμα που πατώ,
με τον καιρό στερεύει η αντοχή.
Η φθορά του χρόνου
Χαρακώματα ολόγυρα χαράζει.
Στο μέλλον όταν κοιτώ
οροθετημένη η πορεία, κοντινή
ανεπανάληπτη, σύντομη, μικρή.

Στον νου ερωτηματικά άλυτα,
πολύπλοκα, τυραννικά.
Υποφέρει το κορμί, βασανίζεται η ψυχή.
Της γνώσης η μιζέρια τοίχους ανεβάζει.
Η καρδιά τα χτυποκάρδια
σταματά να τα μετρά,
τον χρόνο ούτε η αγάπη
δεν τον ξεγελά πια.

Γνωστή του φεγγαριού η πορεία,
ταμένη παντού να σκορπίζει
φως, ελπίδα, παρηγοριά, χαρά.
Φεγγάρι μου θα ήθελα τη θέση μου
μαζί σου να ανταλλάξω
κι ύστερα να κουρνιάσω
στου ουρανού την αγκαλιά.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available