Τι θα έλεγα στον Αλέξη…

Κύριε Διευθυντά,

Αν κάποτε συναντούσα τον Αλέξη -πράγμα απίθανο- με τα δυο μου χέρια θα έπιανα τα δικά του και θα του έλεγα:

«Αλέξη, χρυσό μου παιδί, παρακολουθώ την πορεία σου από τότε που έγινε πρωθυπουργός της αγαπημένης μας Ελλάδας και δεν ξέρεις πόσο σε συμπονώ. Νέο παιδί εσύ, αδούλευτο και άπειρο, φορτώθηκες αυτή την τεράστια ευθύνη να σώσεις τη φτωχή μας πατρίδα από τα λάθη όλων των προηγούμενων.
Κοπίασες και ίδρωσες πολύ με τις δύσκολες συζητήσεις και τις ‘περήφανες’ διαπραγματεύσεις. Δυστυχώς, οι ‘κακοί Ευρωπαίοι’ δεν συγκινήθηκαν καθόλου κι αντί να σου επιτρέψουν να σκίσεις τα μνημόνια, όπως είχες υποσχεθεί στον ελληνικό λαό, φόρτωσαν την άμοιρη Ελλαδίτσα μας με πολλά άλλα που δεν ξεχρεώνονται ούτε τον 22ο αιώνα. Οχι, εσύ δεν φταις σε τίποτα. Αχ, ας όψονται αυτοί οι ‘άκαρδοι Ευρωπαίοι’. Υστερα, σου ήρθαν βροχή τα βάσανα: σκάνδαλα στο εσωτερικό, φωτιές, πλημμύρες που η ευαίσθητη καρδιά σου δεν άντεξε. Οι κακές γλώσσες λένε ότι το ‘σκασες για λίγο στις Μαλδίβες και στάχτη να γίνει. Αν είναι αλήθεια, δεν σ’ αδικώ καθόλου. Η ψυχική γαλήνη σου πάνω απ’ όλα. Αλλιώς πώς θα διοικήσεις ολόκληρο κράτος. Είναι κι αυτός ο Ρουβίκωνας που εμφανίζεται και τα κάνει μαντάρα. Ολοι τά ‘χουν βάλει μαζί σου που δεν δίνεις διαταγή να τους πιάσουν και να τους αμπαρώσουν μέσα.
Μόνο εγώ σε καταλαβαίνω Αλέξη μου. Πώς να κάνεις κάτι τέτοιο; ‘Δικά μας παιδιά είναι κι αυτά’. Εχεις πράγματι μεγάλη καρδιά.
Τι να πω και για τα ταξίδια σου στο εξωτερικό; Πάντα έχοντας κατά νουν το καλό της Ελλάδος μας και πού δεν πήγες. Αμέτρητες φορές σε Ευρώπη, στην Κίνα, στην Αμερική, ακόμη και στην Κούβα που ήταν απόλυτη ανάγκη να συλλυπηθείς τον λαό της για το χαμό του σύντροφου Κάστρο. Εκεί έβγαλες λόγο και ταύτισες τον δικό μας αγώνα του 1821 με τον αγώνα της Κούβας να ελευθερωθούν από τον αμερικανικό ζυγό.
Μπράβο παιδί μου, Αλέξη, γνωρίζεις πολύ καλά την ιστορία της πατρίδος σου. Τελευταία, όμως, με τις Πρέσπες, έδειξες πραγματικά πόσο αγαπάς την άμοιρη Ελλάδα μας. Σκέφτηκες ότι είναι πολύ βαριά η ένδοξη Ιστορία της Μακεδονίας μας και έδωσε λίγο από αυτό το βάρος και στα Σκόπια.
Μάλιστα, όπως ακούω, οι Ευρωπαίοι κατάλαβαν επί τέλους την αξία σου και σου έδωσαν, ή θα σου δώσουν βραβείο. Μπράβο σου και πάλι. Ολα αυτά όμως δεν μπορεί παρά να σε κούρασαν κι από πάνω να έχεις και τον Κυριάκο να σε στενοχωρεί κάθε μέρα.
Γι’ αυτό, καλό μου παιδί, άκουσε κι εμένα που κουβαλώ στην πλάτη μου τα διπλά σου χρόνια.
Είναι ώρα πια να φύγεις. Πολλοί λένε ότι την επόμενη φορά θα είσαι αντιπολίτευση. Θα σε συμβούλευα να μην το κάνεις. Πάλι θα μαλώνεις με τον Κυριάκο και δεν θα ‘ναι καλό για την υγεία σου.
Α, ναι, έχω μια ερώτηση: Για ένα μικρό διάστημα, εκτός από πρωθυπουργός, παρίστανες και τον υπουργό Εξωτερικών. Για πες μου, Αλέξη, έπαιρνες και τους δύο μισθούς; Αν ναι, έχεις κάνει τη μπάζα σου για τα καλά. Γι’ αυτό άντε, πήγαινε στην ευχή του Θεού – πίστεψέ με υπάρχει- και να ‘σαι πάντα καλά. Μην έχεις καμιά αμφιβολία: Μόνο με την παραίτησή σου μπορεί η Ιστορία να γράψει κάτι καλό για σένα».

Ναι, αυτά θα έλεγα στον Αλέξη Τσίπρα αν κάποτε τον συναντούσα.

Ευχαριστώ
Βαρβάρα Κανδή
Αστόρια, ΝΥ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available