Τι μας διδάσκει η Βενεζουέλα;

(AP Photo/Fernando Llano)

Στα πρόθυρα εμφυλίου η Βενεζουέλα και η προεδρική καρέκλα του Μαδούρο τρίζει για πρώτη φορά τόσο σοβαρά.

Οπως διαβάζετε τις τελευταίες ημέρες, η Ουάσιγκτον για πρώτη φορά παρενέβη ανοικτά αναγνωρίζοντας ως μεταβατικό πρόεδρο τον νυν πρόεδρο της Βουλής και εκλεκτό της αντιπολίτευσης Χουάν Γκουάιδο, ενώ οι περισσότερες χώρες της Λατινική Αμερικής και οι 28 της Ευρώπης καταγγέλλουν το καθεστώς Μαδούρο καλώντας τον να παραδώσει την εξουσία με ειρηνικό τρόπο.

Δεν θα το κάνει βεβαίως ο Μαδούρο γιατί η πρώην γενική εισαγγελέας της χώρας, Λουίζα Ορτέγα Ντίας, έχει υποσχεθεί να «ξετινάξει» τις ενέργειές του ως προέδρου.

Λυπηρά τα όσα συμβαίνουν και πιο λυπηρό μία τόσο πλούσια χώρα να οδηγηθεί σε εμφύλιο πόλεμο από το πείσμα και τη δικτατορική φιλοδοξία του Προέδρου της που με πολιτικά τεχνάσματα και καταστολές υφαρπάζει εδώ και μερικά χρόνια την ψήφο του λαού τον οποίο έσπρωξε προς την απόλυτη φτώχεια.

Από το 2013 το ΑΕΠ της χώρας έπεσε κατά 50%. Αλλά ο Μαδούρο με την επίκληση του σοσιαλισμού συνεχίζει να δολοφονεί τον λαό του.

Επομένως τι μας διδάσκει η τραγωδία της Βενεζουέλας;

Το αναφέρουμε επειδή -δυστυχώς- διαπιστώνουμε κάποιες ομοιότητες με την ελληνική κυβέρνηση, και μάλιστα σε αυξανόμενα περιστατικά.

Είναι γνωστές οι σχέσεις των δύο κυβερνήσεων και μάλιστα η Αθήνα σε κάνα δυο περιπτώσεις δε στάθηκε αλληλέγγυα με τις Βρυξέλλες στην καταδίκη του καθεστώτος Μαδούρο. Ακόμη και η τωρινή της σιωπή είναι ένοχη.

Για να μην υπογραμμίσουμε, ότι με διεθνές ένταλμα σύλληψης που εξέδωσε η κυβέρνηση Τσίπρα βρίσκεται στη φυλακή της Κολομβίας ο Ελληνο-Βενεζουελάνος Αντώνης Βαθιώτης, στέλεχος της αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα.

Η ελληνική κυβέρνηση, πράττοντας αντιλαϊκά, σε πολλές περιπτώσεις επικαλείται το αριστερό της προφίλ. Βεβαίως δεν έχει τα πετρέλαια του Μαδούρο να πάρει με το μέρος της τον Ερντογάν, αλλά είναι κυρίως στο εσωτερικό που θυμίζει Μαδούρο:

Επικαλείται το κοινωνικό κράτος για να θερίσει όλο το κράτος. Θυμάται τη δημοκρατία και την Αριστερά μόνο όταν την συμφέρει. Κι από το υποτιθέμενο θύμα στις διαδηλώσεις μεταβλήθηκε σε αδίστακτο θύτη, προκειμένου να διαλύει μαζικά συλλαλητήρια.

Εκανε δημοψήφισμα για την Ευρώπη με ψευδές ερώτημα αλλά δεν δέχεται δημοψήφισμα για εθνικό θέμα. Συνεχή τα ψέματα και η απόπειρα χαλιναγώγησης των ΜΜΕ, ευτυχώς χωρίς επιτυχία, ακριβώς επειδή υπάρχει μία δυνατή και υποψιασμένη αντιπολίτευση αλλά και ευρωπαϊκές θεμελιώδεις αρχές. Ευτυχώς!

Επομένως τι μας διδάσκει η τραγωδία της Βενεζουέλας;

Μας διδάσκει να αποφεύγουμε τον λαϊκισμό, γνήσιος εκφραστής των οποίων είναι και ο Μαδούρο και ο Τσίπρας και ο Ορμπαν και άλλοι πολλοί.

Γιατί ξεκινάνε με αυτή τη μορφή πολιτικής ιδεολογίας να αντιπαραβάλλουν τα συμφέροντα και τις επιθυμίες της μάζας του λαού ενάντια στις ελίτ, για να καταλήγουν μικροί ή μεγάλοι δικτατορίσκοι.

Από τη στόχευση των επιθυμιών και των αναγκών του απλού λαού καταλήγουν εκμεταλλευτές και δυνάστες.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available