Το δικαίωμα του ανθρώπου και του… υπανθρώπου

New England Patriots' Tom Brady (12) works against the Los Angeles Rams during the first half of the NFL Super Bowl 53 football game Sunday, Feb. 3, 2019, in Atlanta. (AP Photo/Charlie Riedel)

Αλλο ένα Super Bowl έλαβε τέλος με τον Μπράντι και τους «Πατριώτες» του να φοράνε το δακτυλίδι. Εναν τελικό που παρακολούθησαν εκατομμύρια άνθρωποι εντός και εκτός Αμερικής. Ενα παιχνίδι που είναι περισσότερο εκτός των γραμμών παρά εντός. Ομως οι Αμερικανοί έχουν καταφέρει να μετατρέψουν τον αγώνα σε ένα υπερθέαμα που ικανοποιεί το μάτι, αλλά και τον σεβασμό που δείχνει ο κάθε Αμερικανός στον διπλανό του. Αυτό είναι και το «κλειδί» της όλης ιστορίας. Ο σεβασμός!

Ο σεβασμός στον άνθρωπο, στον φίλαθλο, στον παίκτη, στον επιχειρηματία, στον εργαζόμενο, στον δισεκατομμυριούχο, στον φτωχό, στο παιδί, στον ηλικιωμένο, σ’ αυτόν που δίνει μισό δολάριο και σ’ αυτόν που δίνει εκατομμύρια.
Και το βλέπουμε παντού. Σε όλα τα αθλήματα αλλά εμάς -τώρα- μας ενδιαφέρει το Super Bowl. Και αυτό γιατί είναι το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός της Αμερικής. Από κει ξεκινούν όλα και από εκεί επεκτείνονται και στα άλλα αθλήματα, μικρά ή μεγάλα. Εκεί θα δούμε τις κορυφαίες διαφημίσεις, τις καλύτερες, τις πιο προσεγμένες και γι αυτό κάθε δευτερόλεπτο κοστίζει χρυσάφι. Και για να πληρώνουν περίπου 5 εκ. δολάρια τα 30… δευτερόλεπτα οι εταιρείες κάτι σημαίνει έτσι; Σημαίνει ότι το «παιχνίδι» παίζεται σε ένα επίπεδο που στην Ελλάδα ούτε να το φανταστούμε δεν μπορούμε. Οταν εδώ βρίζουμε μανάδες, θείες, αδελφές, θεούς, αγίους και παράλληλα είμαστε ο πιο ρατσιστής λαός δεν μπορούμε να καταλάβουμε τον οπαδό των Ρεμς που βλέπει ακριβώς δίπλα του τον οπαδό των Πάτριοτς να πανηγυρίζει έξαλλα να μην αντιδρά… Στην Ελλάδα αυτό είναι αδιανόητο, εξωπραγματικό. Δίπλα – δίπλα οι δύο οπαδοί; Και ο ένας να πανηγυρίζει έξαλλα ότι «πάτησε» τον άλλο; Ούτε στη φαντασία του πιο αισιόδοξου Ελληνα. Εδώ το αποτέλεσμα θα ήταν… αίμα και πολλοί οπαδοί στα νοσοκομεία. Κάτι σαν τη ζούγκλα. Και η διαφορά ποια είναι; Μία, μοναδική και παντοτινή, ο σεβασμός. Το δικαίωμα που έχει και ο διπλανός μου να κερδίσει. Το δικαίωμα που έχει ο ασθενέστερος να κερδίσει τον Γολιάθ. Ο σεβασμός που υπάρχει στον κάθε άνθρωποι που πληρώνει. Ο σεβασμός που έχει σ’ αυτό που λέμε λειτουργία του κράτους.

Στην Ελλάδα όμως δεν υπάρχουν αυτά. Και δεν μιλάω για τα εκατομμύρια και τις διαφημίσεις, αλλά μιλάω για το θέμα που με «καίει», τον σεβασμό στον άνθρωπο. Εδώ υπάρχει ο νόμος του ισχυρού, της έδρας, αυτός που διοικεί, αυτός που έχει τα συμφέροντα, αυτός που έχει τον λαό, αυτός που ελέγχει, αυτός που είναι το «κεφάλι». Και αυτόν ή αυτούς δεν τους ακουμπάει κανείς. Κανείς! Είτε παρανομούν είτε ενοχλούν την κοινή αίσθηση δεν τους πειράζει κανείς. Και μπορούν και επιβάλλουν τα «θέλω» τους και τις «απαιτήσεις» τους. Με νόμους που είναι γεμάτοι παράθυρα ο φίλαθλος αισθάνεται πως είναι… πορτοφόλι ή ψήφος. Δεν υπάρχει άνθρωπος γι αυτούς, μόνο πιόνια που χρησιμοποιούνται για συγκεκριμένους σκοπούς. Δεν τους δίνουν τίποτα και ως δικαιολογία «φταίει το Κράτος». Εκεί όμως υπάρχει σεβασμός. Υπάρχουν δικαιώματα, υπάρχουν νόμοι. Νόμοι που εφαρμόζονται το ίδιο στον… κουρελή της γειτονιάς αλλά και στον… Στρος Καν. Νόμοι που θα περάσουν κοινή τη θέα χειροπέδες στον… κλεφτάκο της στιγμής αλλά και στον εκατομμυριούχο. Ετσι γίνεται και στα αθλήματα. Εχει δικαίωμα ο οπαδός των Πάτριοτς να πανηγυρίσει έξαλλα δίπλα στον οπαδό των Ρεμς. Γιατί απλά είναι ένα παιχνίδι. Ο οπαδός των Ρεμς βλέπει τον οπαδό των Πάτριοτς με τα ίδια δικαιώματα που ο των Πάτριοτς βλέπει τον οπαδό των Ρεμς. Και αυτοί οι δύο την επόμενη μέρα θα πάρουν το ίδιο τρένο να πάνε στη δουλειά τους.

Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι εκεί σέβονται τον διπλανό τους για να τους σεβαστεί κι εκείνος. Το δικαίωμα στον άνθρωπο.
Ενώ στην Ελλάδα σεβόμαστε τον εαυτούλη μας και δεν θεωρούμε ότι έχει δικαίωμα ο διπλανό μας τον οποίο θεωρούμε κατώτερό μας. Αυτό είναι το δικαίωμα στον υπάνθρωπο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available