Το τραγούδι του χειμώνα

(AP Photo/Kevin Hagen, FILE).

Ο χειμώνας φέτος μάς ξέχασε στη Νέα Υόρκη. Δεν τελείωσε, βέβαια. Εχουμε ακόμα καιρό μπροστά μας. Ομως δεν τον έχουμε νιώσει για τα καλά ακόμα.

Με μια σημαντική εξαίρεση: Την περασμένη Δευτέρα.

Τότε που η θερμοκρασία έπεσε απότομα. Κατακόρυφα. Που από τους 40 βαθμούς έπεσε στους …8.

Τότε πραγματικά κρύωνα. Περίμενα λίγο στη στάση του Κουίνσμπορο να πάρω το τρένο για την Αστόρια. Το κρύο ήταν αφόρητο.

Πολλοί -κυρίως οι επιστήμονες- αποδίδουν τις μεγάλες μεταβολές του καιρού, το πολύ κρύο και την πολλή ζέστη, στο καταστροφικό χέρι του ανθρώπου στη φύση. Στη μόλυνση του περιβάλλοντος.

Αλλοι πάλι προτιμούν να μην γνωρίζουν την «ενοχλητική αλήθεια» (uncomfortable truth), όπως υποστηρίζει ο πρώην αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση Κλίντον, Γκορ. Δικαίωμά τους.

Ομως, ας αφήσουμε το θέμα αυτό για συζήτηση μια άλλη φορά. Οντως είναι κάπως ενοχλητικό.

Σήμερα ας ακούσουμε το τραγούδι του χειμώνα. Της εποχής αυτής και τον χειμώνα της ζωής.

Ναι, η κάθε εποχή έχει το δικό της τραγούδι. Τη δική της γεύση, το δικό της χαμόγελο, τον δικό της χαρακτήρα. Αρκεί να σταματήσουμε λίγο το ξέφρενο τρέξιμό μας και να κοιτάξουμε τριγύρω μας.

Οπως κάναμε τότε που μεγαλώναμε αμέριμνοι και ανυποψίαστα αθώοι, στα χωριά μας, στην Ελλάδα.

Οι περισσότεροι προτιμάμε το καλοκαίρι. Είναι εξακριβωμένο. Μας ξελογιάζει. Ελαφρύνει τις σκοτούρες μας.

Το καλοκαίρι ζούμε το τώρα. Αφήνουμε τα σπουδαία για αύριο.

Αντίθετα ο χειμώνας είναι βαρύς. Μας φορτώνει με βάρη.

Ο χειμώνας επιταχύνει τον βηματισμό μας. Σκληραίνει την αποφασιστικότητά μας. Κάνει πιο αισθητή τη βαρβαρότητα της ζωής.

Μας αναζωογονεί, όμως. Είναι ο προάγγελος της Ανοιξης, της ζωής.

Και αφού φέραμε την κουβέντα μέχρι εδώ, ας κάνουμε κάτι για τον εαυτό μας. Για την ψυχική μας ισορροπία. Για την υγεία μας.

Ας σταματήσουμε ό,τι κάνουμε, μόνο για ένα λεπτό, κι ας ακούσουμε το τραγούδι του χειμώνα. Ας το φανταστούμε. Ας μεταφερθούμε, έτσι νοερά, στα βουνά του Βερμόντ, του Μέιν, του Νιου Χαμσάιρ. Της Ηπείρου. Στα Λευκά Ορη. Σε όποια βουνά προτιμάτε.

Καθίστε, νοερά, μπροστά σε ένα παράθυρο. Αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο να δει το χιόνι που πέφτει. Ακολουθήστε μια από τις τρελές – τρελές, παιχνιδιάρικες χιονοστιβάδες. Θαυμάστε πώς αυτοί οι μικροί, οι ελάχιστοι κόκκοι, στοιβάζονται ο ένας πάνω στο άλλον και πώς αλλάζει η φύση μέσα σε λίγη ώρα.

Δείτε τα δέντρα να κουνιούνται. Να λυγίζουν. Ακούστε τους ψίθυρους του αέρα. Μην αμφιβάλλετε ότι έχει κι αυτός, ο αέρας, τη δική του αποστολή.

Δεν είναι μικρό το έργο που προσφέρει.

Και μετά, αφού τα κάνατε αυτά, το καταλάβατε, που θα έλεγε και ο Καβάφης. Αυτό ήταν η προετοιμασία.

Τώρα ακολουθούν τα δύσκολα. Τώρα, σκεφτείτε. Σκεφτείτε τι είμαστε. Σκεφτείτε για πόσο είμαστε. Σκεφτείτε τι κάνουμε. Και τι δεν κάνουμε.

Σκεφτείτε αν λέμε ένα ευχαριστώ εκεί που πρέπει. Κι ένα σ’ αγαπώ, εκεί που πρέπει.

Στο τέλος, μην ξεγελιόμαστε, το αναπόφευκτο τέλος, μετά τα τόσα καλοκαίρια, τις άνοιξες, τα φθινόπωρα και τους χειμώνες, έρχεται. Σκεφτείτε τι μένει.

Και τότε συνεχίστε να ζείτε.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available