Ωδή στην Υπεραγία Θεοτόκο: Ευαγγελίζου γη χαρά μεγάλη, αινείτε ουρανοί Θεού την δόξαν

Φωτογραφία αρχείου: Ευρωκίνηση/Χρήστος Μπόνης.

Οι ύμνοι της Εκκλησίας είναι τα ιερά της «τραγούδια» τα γεμάτα νοήματα και μηνύματα μπροστά στα οποία μένουμε εκστατικοί σήμερα από τον λυρισμό, την Θεολογία, την περιγραφικότητα που κομίζουν.

Εναν τέτοιον ύμνο επέλεξα για να κοσμήσει τούτη την απόπειρα ωδής μου στην Υπεραγία Θεοτόκου. Ιδού: «Ευαγγελίζου γη χαρά μεγάλη, αινείτε ουρανοί Θεού την δόξαν», ναι ευαγγελίζου γη, αγάλου και χόρευε η Εκκλησία γιατί είναι του Ευαγγελισμού η μέρα.

Μέρα γιορτής, μέρα χαράς, ανάστασης ημέρα και σωτηρίας, δηλαδή φανέρωση μυστηρίου μεγάλου και εκστατικού. Του μυστηρίου της οικονομίας του Θεού βασισμένο στην αγάπη και τη φιλανθρωπία Του, σημείο που «ο Υιός του Θεού, Υιός της Παρθένου γίνεται και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται», όπως ψάλει μελωδικά ο υμνωδός στο απολυτίκιο του Εσπερινού του Ευαγγελισμού.

Ενας Αρχάγγελος με ορθάνοιχτα φτερά κόμισε από τον ουρανό στη γη το μεγάλο μαντάτο της ενανθρώπισης του Θεού θεληματικά και από αγάπη, για την αγάπη τη δική μας. Κατεβαίνει Εκείνος για να ανεβούμε εμείς. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να γίνει «θεός» ο άνθρωπος κατά χάριν.

Η γη ευαγγελίζεται χαρά μεγάλη και οι ουρανοί αινούν ατέλεστα Θεού την δόξα. Είναι η πιο μεγάλη, η πιο δυνατή χαρά που ένιωσε ποτέ στα φυλλοκάρδια της η ανθρωπότητα, γιατί είναι η χαρά του λυτρωμού, του παράδεισου το άνοιγμα. Ημασταν πεσμένοι, ματωμένοι, γεμάτοι λαβωματιές και μώλωπες από τα θανατερά κονταροχτυπήματα της αστοχίας κι ήλθε η γέννα του Χριστού βάλσαμο στις πληγές μας.

Ηταν τούτο το βάλσαμο της αγάπης του Θεού, το μεγάλο αντίδοτο στο βάσανο του θανάτου, αυτής της ακραίας τραγικότητας που μας κληροδότησε η πτώση, ο χαμένος μας παράδεισος, δηλαδή η αδυνατότητα μας να συναντιέται το βλέμμα μας αδιάκοπα με το βλέμμα του Θεού κατάματα «ενώπιος ενωπίω».

Αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος που «ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν», γενόμενος «Εμμανουήλ» που πάει να πει ο Θεός ανάμεσα μας. Κι εμείς εκστατικοί «εθεασάμεθα την δόξαν Αυτού». Κι η δόξα Του είναι ατέλεστη, θεϊκή, ανέγγιχτη από τον χωρόχρονο, δίχως αρχίνεμα και δίχως τελειωμό.

Μυστήριο μέγα και παράδοξο αναμφίβολα. Ασύλληπτη η «σύλληψη», αλλά και η γέννησή Του στο περατό μυαλό μας. Ενεός ο υμνογράφος της Εκκλησίας αναφωνεί, «ο τρόπος της κενώσεως άγνωστος, ο τρόπος της συλλήψεως άφραστος. Αγγελος λειτουργεί τω θαύματι, Παρθενική γαστήρ τον Υιόν υποδέχεται. Πατήρ άνωθεν ευδοκεί και το συνάλλαγμα κατά κοινήν πραγματεύεται βούλησιν».

Ολόκληρη η Τριάδα «συμμετέχει» στο μυστήριο της Ενανθρώπισης του Λόγου, ο Υιός όμως μονάχα σαρκούται και συνάμα η ανθρωπότητα αντιπροσωπευόμενη στο πρόσωπο της Θεοτόκου, η οποία ελεύθερα και θεληματικά έδωκε τη συγκατάθεση της με το «γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου» γιατί γνώριζε πως «όπου βούλεται Θεός νικάτε φύσεως τάξις.

Αλλά η ημέρα της 25ης Μαρτίου κρατά στην αγκαλιά της κι έναν άλλον λυτρωμό. Τον λυτρωμό μιας πατρίδας γλυκιάς σαν το όνειρο. Ομορφης σαν τα λούλουδα και τις αηδονολαλιές της Ανοιξης. Μιας πατρίδας, με μορφή και ψυχή μοναδική. Ενα κομμάτι του παράδεισου γεμάτο ήλιο και φως. Σοφία και γνώση.

Ιδανικά και πολιτισμό που έχει σημαδέψει ανεξίτηλα ολόκληρη της Γης την όψη. Μια πατρίδα που λέγεται Ελλάδα, στην οποία δεν υπάρχει σπιθαμή γης, δεν υπάρχει πέτρα που να μην ποτίσθηκε με δάκρυ και με αίμα, μαρτύρων της Πίστης και αγωνιστών του πολύπαθου Γένους.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available