Μετά 43 χρόνια η τουρκική κατοχή στην Κύπρο διαιωνίζεται

Ο ΓΓ του ΟΗΕ Α. Γκουτέρες με τους πρωταγωνιστές της Διάσκεψης για την Κύπρο που δεν είχε αίσιο τέλος. Φωτογραφία: ΑΡ.

Από το ένθετο «Περιοδικό» του Εθνικού Κήρυκα,

του Νεόφυτου Κυριάκου.

Η παταγώδης αποτυχία της Διάσκεψης για την Κύπρο στο Κραν Μοντάνα, έχει επιβεβαιώσει με τον πιο πειστικό τρόπο αυτό που εμείς γνωρίζαμε και φοβόμασταν: Η Τουρκία δεν συναινεί σε καμιά λύση του προβλήματος που η ίδια προκάλεσε με την εισβολή και την κατοχή του βορείου τμήματος της νήσου, εμμένοντας σε εσαεί στρατιωτική παρουσία της στην Κύπρο και συνέχιση του αναχρονιστικού συστήματος των εγγυήσεων του 1960, που της δίνει «δικαίωμα» μονομερούς επέμβασης.

Ενα «δικαίωμα» που χρησιμοποίησε, άλλωστε, πριν από 43 χρόνια για να εισβάλει στην Κύπρο και να τη μοιράσει στα δύο. Μια κατάσταση που συνεχίζεται ντε φάκτο μέχρι σήμερα και διατηρείται με την παρουσία 40.000 στρατιωτών του «Αττίλα» στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της νήσου.

Ετσι, 43 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, οι πιθανότητες για λύση στο Κυπριακό έχουν εξανεμιστεί επικίνδυνα. Επτά Γενικοί Γραμματείς του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, δεκάδες αντιπρόσωποί τους και σωρεία ξένων διαμεσολαβητών, απέτυχαν να πετύχουν έστω και μια μικρή μεταβολή του διχοτομικού στάτους κβο.

Ανέκαθεν, οι ατέρμονες συζητήσεις μεταξύ των εκάστοτε ηγετών της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής κοινότητας, προσέκρουαν στο τείχος της τουρκικής αδιαλλαξίας. Γιατί η Αγκυρα μεθοδικά και οργανωμένα, βάσει σχεδίου, ροκανίζει το χρόνο για να εδραιώνονται τα τετελεσμένα του διαχωρισμού. Τα 43 χρόνια της κατοχής έχουν πολλαπλασιάσει τα ανυπέρβλητα εμπόδια για τη λύση.

Οπως διαφάνηκε και στο Κραν Μοντάνα οι μεγάλες διαφωνίες δεν αφορούν μόνο το κεφάλαιο της ασφάλειας. Και σε άλλες σημαντικές για μας πτυχές, όπως το εδαφικό, η τουρκική πλευρά παραμένει αμετακίνητη. Και τα θέλει όλα δικά της.

Στο εδαφικό/περιουσιακό για παράδειγμα η τουρκική πλευρά, διατυπώνει θέσεις που παραπέμπουν σε επιστροφή μόνο της περίκλειστης πόλης των Βαρωσίων και της νεκρής ζώνης. Σήμερα ούτε καν συζητούν θεμα επιστροφής ολόκληρης της πόλης της Μόρφου που περιλαμβανόταν στο χάρτη του σχεδίου Ανάν το οποίο, υποτίθεται, πως αποδέχθηκαν.

Σχέδιο εκτουρκισμού των κατεχομένων

Περισσότεροι από 40.000 βαριά οπλισμένοι Τούρκοι στρατιώτες έχουν ρίξει άγκυρα στις κατεχόμενες περιοχές, ενώ η κατοχική δύναμη μέχρι και σήμερα στερεί από τους εκτοπισμένους Ελληνοκυπρίους το δικαίωμα να επιστρέψουν στα σπίτια και τις περιουσίες τους.

Από τα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή η τότε τουρκική ηγεσία (Ετσεβίτ – Ντενκτάς) είχε θέσει σαν στόχο τη νομιμοποίηση των διχοτομικών τετελεσμένων και τον σταδιακό εκτουρκισμό με την παράνομη μεταφορά δεκάδων χιλιάδων εποίκων.

Υπενθυμίζεται ότι εννέα χρόνια μετά την εισβολή (το 1983) οι Τούρκοι προχώρησαν στην ανακήρυξη χωριστού τουρκοκυπριακού «κράτους» στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου και έθεσαν σαν στόχο τους πρώτα τη διεθνή αναβάθμιση και σταδιακά την αναγνώριση.

Μέχρι τώρα η ούτω καλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» («ΤΔΒΚ») δεν έχει αναγνωριστεί από κανένα άλλο κράτος, πλην της Τουρκίας, η οποία ασκεί τον ουσιαστικό έλεγχό της. Υπάρχουν και τα ισχυρά ψηφίσματα 541 (1983) και 550 (1984) του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που καταδίκασαν με κατηγορηματικό τρόπο τη μονομερή αυτή ενέργεια, την κήρυξαν άκυρη, ζήτησαν την απόσυρσή της και κάλεσαν όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ να μην αναγνωρίσουν την παράνομη οντότητα.

Η ΕΕ και άλλοι διεθνείς και περιφερειακοί οργανισμοί έχουν υιοθετήσει παρόμοιες θέσεις. Και πράγματι, για όλους τους νομικούς και πολιτικούς λόγους, η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει μόνον την Κυπριακή Δημοκρατία, που δημιουργήθηκε το 1960 και την κυβέρνησή της, ακόμη κι αν η κυβέρνηση δεν μπορεί να ασκήσει εξουσία σε περιοχές, που βρίσκονται υπό την στρατιωτική κατοχή της Τουρκίας.

Τα τελευταία χρόνια ωστόσο η τουρκική παρανομία απολαμβάνει ένα ιδιότυπο «άσυλο». Κομβικό σημείο αποτέλεσε το έτος 2004, με τη διεξαγωγή των δημοψηφισμάτων για το σχέδιο Ανάν. Η τουρκική πλευρά, αφού πρώτα κατάφερε να κερδίσει ένα σχέδιο που ήταν πολύ πιο κοντά στις δικές της θέσεις, αιφνιδίασε με την αποδοχή του στο δημοψήφισμα.

Ηταν μια κίνηση τακτικής και ένας θρίαμβος της τουρκικής διπλωματίας, αφού έγινε, όταν είχαν σιγουρευτεί για την απορριπτκή στάση της ελληνοκυπριακής πλευράς στο ταυτόχρονο δημοψήφισμα που έγινε στις ελεύθερες περιοχές.

Το τουρκικό «ναι» σε συνδυασμό με το ελληνοκυπριακό «όχι», είχε σαν αποτέλεσμα την ουσιαστική αποενοχοποίηση των Τούρκων για την εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή και τη σταδιακή αναβάθμιση του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους. Ναι μεν δεν έχει διεθνώς αναγνωριστεί ακόμη, αλλά όλοι πλέον ανέχονται την παράνομη ύπαρξή του και ουδείς πιέζει την Τουρκία για την κατοχή.

Τώρα, με αφορμή το ναυάγιο στο Κραν Μοντάνα, η Τουρκία επιχειρεί να αποδράσει από τις παραμέτρους του ΟΗΕ, ώστε ανενόχλητη να συνεχίσει την παρανομία. Η μη λύση, βοηθά τους τουρκικούς σχεδιασμούς για θεμελίωση του διαχωρισμού και η Τουρκία ευνοεί ακόμη και τη σταδιακή προσάρτηση των κατεχομένων κάτι που στην πράξη γίνεται και σήμερα, παρά τις κάποιες φωνές διαμαρτυρίας που ακούγονται στην τουρκοκυπριακή κοινότητα.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν ήταν ξεκάθαρος σε πρόσφατες δηλώσεις του, κάνοντας λόγο για ύπαρξη τουρκικού σχεδίου Β’ και σχεδίου Γ’. Το σχέδιο Β’ είναι, σύμφωνα με παρατηρητές, η αναβάθμιση του ψευδοκράτους σε μια «νέα Ταϊβάν» και αν αυτό δεν γίνει κατορθωτό, η μετατροπή του σε 82ο νομό της Τουρκίας.

Η μη λύση, όμως, κρύβει και μεγάλους κινδύνους για μια νέα ανάφλεξη γι’ αυτό ας μην εφησυχάζει ο Ελληνισμός. Στα χρόνια του Ερντογάν, η Τουρκία είναι απρόβλεπτη και όταν εκτοξεύει απειλές με αφορμή το ενεργειακό πρόγραμμα της Κύπρου είναι ορθό να λαμβάνεται υπόψιν από τη Λευκωσία και την Αθήνα. Μόνο με καθολική συστράτευση του Ελληνισμού και υιοθέτηση μιας νέας στρατηγικής θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε τους τουρκικούς σχεδιασμούς…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *