GR US

Ξεπέρασαν τους 100.000 οι θάνατοι στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής από τον κορωνοϊό

Αssociated Press

(AP Photo/Frank Franklin II)

Ο αριθμός ορόσημο στον οποίον αναφέρθηκε και ο «Εθνικός Κήρυξ» προ τριών ημερών ξεπεράστηκε την Τετάρτη φθάνοντας τους 100.442 σύμφωνα με την καταγραφή του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης. Ωστόσο, ο μέσος ημερήσιος αριθμός θανάτων μειώνεται, οι επιχειρήσεις επαναλειτουργούν και οι Αμερικανοί βγαίνουν από το «κλείδωμα» σε ολόκληρη τη χώρα.

Περίπου 1.400 Αμερικανοί πέθαιναν καθημερινά κατά μέσο όρο τον Μάιο, αριθμός μικρότερος από την κορύφωση της πανδημίας τον Απρίλιο, όταν κατά μέσο όρο 2.000 άνθρωποι έχαναν τη ζωή τους κάθε μέρα.

Ο αριθμός των θανάτων στις ΗΠΑ είναι υψηλότερος από τους θανάτους από την εποχική γρίπη που χρονολογείται την περίοδο 1957-1958, όταν 116.000 έχασαν τη ζωή τους.

Σε λιγότερο από 4 μήνες, οι θάνατοι από την ασθένεια Covid-19 υπερβαίνουν τον αριθμό των Αμερικανών που σκοτώθηκαν συνολικά στον πόλεμο της Κορέας, τον πόλεμο του Βιετνάμ και τον πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράκ από το 2003-2011.

Ο κορωνοϊός έχει σκοτώσει περισσότερους ανθρώπους από όσους η επιδημία του AIDS από το 1981 έως το 1989.

Είναι σαν να πέθανε κάθε άνθρωπος στο Εντισον, στη Νέα Υόρκη ή στην Κενόσα (Kenosha) Γουισκόνσιν. Είναι ο μισός πληθυσμός του Σολτ Λέικ Σίτι ή (Salt Lake City) του Γκραντ Ράπιντς (Grand Rapids, Mich). Είναι περίπου 20 φορές ο αριθμός των ανθρώπων που δολοφονήθηκαν στο ίδιο χρονικό διάστημα, περίπου διπλάσιος από τον αριθμό που πεθαίνουν από εγκεφαλικά επεισόδια.

Το σύνολο των κρουσμάτων στη χώρα είναι πάνω από 1,7 εκατομμύρια, ενώ σχεδόν τρεις μήνες μετά την επιδημία, το 14% των Αμερικανών λένε ότι γνωρίζουν κάποιον που υπέκυψε στον ιό.

Αυτοί οι 100.000 δεν είναι ανώνυμοι αριθμοί, ούτε είναι κυρίως διάσημοι. Είναι, συντριπτικά, ηλικιωμένοι - σε ορισμένες πολιτείες, σχεδόν τα δύο τρίτα των νεκρών ήταν 80 ετών και άνω. Είναι δυσανάλογα φτωχοί και μαύροι και Λατίνοι. Μεταξύ των νεότερων θυμάτων, πολλοί έκαναν δουλειά που επέτρεψαν σε άλλους να μείνουν στο σπίτι, μακριά από το άγγιγμα του ιού.

Ως επί το πλείστον, πέθαναν μόνοι τους, αφήνοντας τους γονείς και τα αδέλφια και τους αγαπημένους και τους φίλους τους με τελευταίες αναμνήσεις χωρίς αγκαλιές και ψυθίρους αφοσίωσης, αλλά με μικροσκοπικές εικόνες σε μια οθόνη υπολογιστή, μικροσκοπικές φωνές στο τηλέφωνο, τα χέρια να αφήνουν το αποτύπωμά τους σε ένα παράθυρο.

Οι νεκροί δεν διασκορπίστηκαν ομοιόμορφα σε όλη τη χώρα. Θα χαθούν κυρίως σε περιοχές, όπου ξέσπασαν τεράστιες, τρομακτικές επιδημίες όπως αυτή της Νέας Υόρκης και σε μικρότερες εγκαταστάσεις όπως σε αυτές συσκευασίας κρέατος, σε γειτονιές μεταναστών και σε εγκαταστάσεις για ηλικιωμένους.

Ο θάνατος αυτών των 100.000 ανθρώπων είχε παράξενα μικρό αντίκτυπο στο κοινό σε μια χώρα με μακρά ιστορία να τιμά όσους χάνουν τη ζωή τους και να δεσμεύεται για κοινό σκοπό στη μνήμη τους.

Οι Αμερικανοί έχουν ανταποκριθεί στην πανδημία του κορωνοϊού με ξεσπάσματα ευγνωμοσύνης, όπως για παράδειγμα τις συχνές νυχτερινές ζητωκραυγές για τους εργαζομένους στον τομέα της υγείας.