GR US

Οι εικόνες της βιαιότητας ενάντια στους Αφροαμερικανούς προκαλούν φυλετικό τραύμα

Αssociated Press

Η Ουάντα Τζόνσον, μητέρα του δολοφονημένου Οσκαρ Γκραντ, ξεσπάσει σε κλάματα σε συνέντευξη Τύπου στο Λος Αντζελες, στις 8 Ιουλίου, 2010. (AP Photo/Jae C. Hong, File)

ΟΚΛΑΝΤ. ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ. Από τότε που αστυνομικοί πυροβόλησαν και σκότωσαν τον γιο της, πριν από 11 χρόνια στο Οκλαντ της Καλιφόρνιας, η Ουάντα Τζόνσον συνεχίζει να βλέπει βίντεο που απεικονίζουν παρόμοιες εικόνες αντιπαράθεσης ανάμεσα σε Αφροαμερικανούς και την Αστυνομία.

Κάθε βίντεο που βλέπει την κάνει να αναβιώνει το τραύμα της απώλειας του γιου της, Οσκαρ Γκραντ, αναφέρει το «Associated Press» στο σχετικό δημοσίευμα. Πιο πρόσφατα, δεν μπόρεσε να αποφύγει να δει το βίντεο με τον ξαπλωμένο Τζορτζ Φλόιντ να υποφέρει από την πίεση που δεχόταν στο λαιμό από το πόδι αστυνομικού και να φωνάζει πως δεν μπορεί να αναπνεύσει.

«Αρχισα να τρέμω. Ημουν ξύπνια για δύο ημέρες, απλώς έκλαιγα», δήλωσε στο «AP». Το γεγονός ότι απλώς είδα το βίντεο μου άνοιξε τέτοια πληγή μέσα μου, η οποία δεν έχει κλείσει εντελώς», συνέχισε.

Η απώλεια της κ. Τζόνσον και τα συναισθήματά της δεν είναι μεμονωμένα, καθώς πολλά μέλη της αφροαμερικανικής κοινότητας υποφέρουν με παρόμοιο τρόπο.

Οι ψυχολόγοι το αποκαλούν φυλετικό τραύμα και πρόκειται για τη δυστυχία που βιώνεται λόγω της συσσώρευσης φυλετικών διακρίσεων, φυλετικής βίας ή θεσμικού ρατσισμού. Αν και μπορεί να επηρεάσει οποιονδήποτε είναι θύμα επαναλαμβανομένων προκαταλήψεων, τη δεδομένη στιγμή, η προσοχή στρέφεται στην αφροαμερικανική κοινότητα.

Η ειρωνεία είναι ότι το εργαλείο που βοηθά στην διάδοση σε περισσότερους ανθρώπους των περιστατικών ρατσιστικής βίας που βιώνουν οι Αφροαμερικανοί και άλλοι μειονοτικοί, είναι το ίδιο που τροφοδοτεί και το τραύμα τους.

Αssociated Press

Κατά τη διάρκεια νεανικής διαδήλωσης στο Λος Αντζελες ενάντια στις ρατσιστικές προκαταλήψεις, 20 Ιουνίου 2020. (AP Photo/Marcio Jose Sanchez, File)

Η διάδοση του βίντεο με το περιστατικό που οδήγησε στον θάνατο τον Τζορτζ Φλόιντ υπήρξε σημαντικός καταλύτης για τις διαμαρτυρίες που απαιτούσαν την καταδίκη του ρατσισμού και στις οποίες συμμετείχαν άνθρωποι όλων των φυλών, πολλοί εκ των οποίων δεν είχαν συμμετάσχει ποτέ ξανά σε τέτοιους ακτιβισμούς.

Και, τις τελευταίες εβδομάδες, η συζήτηση σε πανεθνικό επίπεδο έχει μεταστραφεί δραματικά: Ο όρος «Black Lives Matter» (Οι ζωές των μαύρων είναι σημαντικές) έχει υιοθετηθεί ευρέως, μνημεία της Συνομοσπονδίας έχουν αποκαθηλωθεί και οι φωνές για μεταρρυθμίσεις στη Δικαιοσύνη έχουν οδηγήσει στην ψήφιση νέων νόμων.

«Είναι πραγματικά ενοχλητικό ότι χρειάζεται να συμβεί κάτι τέτοιο για να αρχίσουν πολλοί άνθρωποι σε αυτή τη χώρα να νοιάζονται», ανέφερε η 20χρονη Αλάσια Ντεστίν-Ντεφρίς. «Χρειάζεται να καταγραφεί κάτι που βλάπτει ενεργά κάποιον από εμάς που είμαστε Μαύροι και έπειτα η διάδοσή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η Ντεστίν-Ντεφρίς, η οποία θυμάται να είναι η μοναδική Αφροαμερικανή σε πολλές στιγμές κατά τις οποίες μεγάλωνε στο Ρόουντ Αϊλαντ, σημειώνει ότι τέτοιες εικόνες χρησιμοποιούνταν με μεγάλη αποτελεσματικότητα και στο παρελθόν.

Εμαθε στο σχολείο για τον Εμετ Τιλ (Emmett Till), έναν 14χρονο Αφροαμερικανό, ο οποίος απήχθη, χτυπήθηκε και δολοφονήθηκε το 1955 επειδή τον κατηγόρησαν ότι σφύριξε σε μια λευκή γυναίκα στο Μισισίπι. Στην τάξη της επιδείχθηκαν εικόνες από το βάναυσα χτυπημένο πρόσωπο του Τιλ - εικόνες που εν μέρει βοήθησαν στην εξάπλωση του κινήματος των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Τα συμπτώματα του φυλετικού τραύματος μπορεί να περιλαμβάνουν το άγχος και την κατάθλιψη και να είναι παρόμοια με εκείνα της διαταραχής του μετατραυματικού στρες.

Αυτό που μπορεί να ενεργοποιήσει κάτι τέτοιο είναι μία λεκτική προσβολή στο δρόμο ή η κακή συμπεριφορά έναντι κάποιου λόγω της φυλής ή της θρησκείας του. Η αφθονία τέτοιων εικόνων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σημαίνει πως δύσκολα μπορεί κάποιος να αποφύγει να τις δει.

«Εάν είσαι σε μια κατάσταση κατά την οποία ο κίνδυνος είναι πανταχού παρών, είτε είσαι παρατηρητής πουλιών στο Σέντραλ Παρκ και σου επιτίθενται, είτε σε παίρνει ο ύπνος στο αυτοκίνητό σου σε κάποιο πάρκινγκ… υπάρχει αυτή η συνεχής φυσική παρουσία του κινδύνου και η ψυχολογική πίεση πως ο κίνδυνος παραμονεύει στη γωνία», δήλωσε η Δρ Αλθα Στιούαρτ (Altha Stewart), πρώην πρόεδρος της «American Psychiatric Association» και πλέον πρύτανης του Science Health Center του University of Tennessee.

Αυτό «το διαρκές λούσιμο των οργάνων μας» με ορμόνες του στρες μπορεί να οδηγήσει σε μια κατάσταση «σχεδόν δυσλειτουργίας», τόνισε.