GR US

Κίκκα Ουζουνίδου, η συγγραφέας που νίκησε την ψυχογενή βουλιμία

Εθνικός Κήρυξ

Η συγγραφέας του βιβλίου "Ανορεκτικά Όνειρα" από τις εκδόσεις Οσελότος

Η Κίκκα Ουζουνίδου είναι ένα πολύ δυνατό νέο κορίτσι που στο βιβλίο της «Ανορεκτικά Ονειρα» από τις Εκδόσεις Οσελότος, μοιράστηκε μαζί μας με τον δικό της ειλικρινή και συγκινητικό τρόπο την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής της, την περίοδο που πάλευε με το τέρας της ψυχογενούς βουλιμίας. Όπως γράφει η ίδια στο οπισθόφυλλο του βιβλίου της, για εφτά χρόνια ταλαιπωρήθηκε από τον ύπουλο αυτό εχθρό μέχρι που έμεινε 32 κιλά. Και τότε, λίγο πριν το τέλος αποφάσισε να αγωνιστεί για να κερδίσει πίσω τη ζωή της.

Η Κίκκα μοιράστηκε την αυτοβιογραφία της μαζί μας από αγάπη, από τη βαθιά επιθυμία να βοηθήσει ανθρώπους που βρίσκονται σε αδιέξοδο εξαιτίας της ίδιας πάθησης αλλά και όσους βαδίζουν μόνοι και απελπισμένοι το δικό τους δύσκολο και μοναχικό δρόμο.

«Σήμερα είμαι εδώ για σένα!», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Για σένα που ψάχνεις απεγνωσμένα να βγεις από αυτό το μαρτύριο! Είμαι εδώ, να σε πιάσω από το χέρι και να σου δείξω τον δρόμο για την απέναντι όχθη! Nα περπατήσω μαζί σου, στο πλάι σου και να σε νιώσω... Μπόρεσα, μπορούμε, ΜΠΟΡΕΙΣ!» Εμείς την ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη που ακολουθεί.

Κίκκα, το βιβλίο σας «Ανορεκτικά όνειρα» είναι η αυτοβιογραφία σας, η ιστορία της ζωής σας. Πώς πήρατε την απόφαση να την μοιραστείτε μαζί μας;

Οταν ήμουν μέσα στο πρόβλημα της ανορεξίας και πάλευα απεγνωσμένα να βγω από αυτό, είχα δώσει όρκο πως αν τα κατάφερνα, θα προσπαθούσα να κάνω κάτι για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα. Ετσι αποφάσισα, μέσα από τον γραπτό λόγο, να δημοσιοποιήσω την ζωή μου και να δείξω, να αποδείξω, πως όταν ο άνθρωπος έχει μέσα του θέληση, μπορεί να μετακινήσει βουνά!

Εθνικός Κήρυξ

φωτο 4 Η Κίκκα Ουζουνίδου με τη μικρή φίλη Ειρηάννα που βοήθησε στην παρουσίαση του βίβλιου.

Στο βιβλίο σας περιγράφετε τον αγώνα σας με μία σοβαρή διατροφική διαταραχή. Ποιοι παράγοντες μπορούν να οδηγήσουν ένα νεαρό άτομο σε τέτοιου είδους παθήσεις;

Οι διατροφικές διαταραχές είναι μορφή εκδίκησης προς τον εαυτό μας. Θεωρώ πως είναι τυχαίο και θέμα συγκυριών πού θα ξεσπάσει ο καθένας μας. Αλλος στο αλκοόλ, άλλος στα ναρκωτικά, άλλος στη βία, εγώ στις διατροφικές διαταραχές. Η βάση όμως είναι πάντα η ίδια. Πάντα τα συναισθήματα κενά. Η κακή σχέση με τον εαυτό μας, η οποία τις περισσότερες φορές, έχει τις ρίζες της στα θεμέλια της οικογένειας. Παιδιά που δεν πήραν την προσοχή που έπρεπε, που μεγάλωσαν μέσα σε άσχημες οικογενειακές καταστάσεις, που βίωσαν αυστηρότητα, τιμωρία και κριτική, είναι πολύ πιθανόν να ξεσπάσουν με κάποιον παρόμοιο τρόπο.

Πότε συνειδητοποιήσατε ότι η ζωή σας κινδυνεύει και τι ήταν αυτό που σας ώθησε να αγωνιστείτε να νικήσετε τη νευρική ανορεξία και να κερδίσετε πίσω τη ζωή σας;

Μια μέρα, όταν είχα γίνει ήδη 32 κιλά, έπεσε στα χέρια μου μια παιδική μου φωτογραφία. Σοκαρίστηκα, γιατί αντίκρισα ένα παιδάκι που το κακοποιούσα. Το μαστίγωνα κάθε μέρα με τεράστια βαρβαρότητα και με πελώριο μίσος. Ένιωσα πως αφαίρεσα σε αυτό το παιδάκι, το δικαίωμα να έχει όνειρα και ελπίδες. Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και αυτό που με σόκαρε δεν ήταν τα κιλά, αλλά η βαριά απελπισία στο βλέμμα μου. Ενιωσα πως έπρεπε να παλέψω, να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία στο παιδάκι της φωτογραφίας. Και από τότε ξεκίνησε ένας δύσκολος αγώνας, με πολλές ήττες μέχρι τη λύτρωση.

Εθνικός Κήρυξ

Από την παρουσίαση του βιβλίου της Κίκκας Ουζουνίδου "Ανορεκτικά Όνειρα"

Πόσο δύσκολος ήταν ο αγώνας σας με την ψυχογενή βουλιμία και ποιο είναι το πιο δύσκολο εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεράσετε για να νικήσετε;

Ηταν σαν να είχα ένα τεράστιο βουνό μπροστά μου, που έπρεπε να ανέβω ξυπόλητη και χωρίς δυνάμεις. Οσο κοιτούσα το βουνό, γλιστρούσα αμέσως και γύριζα ξανά στην αρχή και περισσότερο τσακισμένη από απογοήτευση. Σταμάτησα να κοιτάω το βουνό και κοίταξα το πρόβλημα μέρα-μέρα! Κοιτούσα την κάθε μέρα σαν έναν μικρό στόχο, που έπρεπε να πετύχω. Δεν κέρδιζα πάντα, όμως μετρούσα τις φορές που κέρδιζα και όχι εκείνες, που το τέρας με έκανε να χάνω. Το πιο δύσκολο εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεράσω, ήταν ο χρόνος της μοναξιάς μου. Ο χρόνος που έμενα εγώ και ο εαυτός μου. Για αυτό και προσπαθούσα να γεμίζω τις μέρες μου, τις ώρες μου, με πράγματα που θα με έκαναν να ξεχαστώ.

Σε ένα πολύ συγκινητικό κείμενο με τον τίτλο «μαμά» στη σελίδα σας, διαβάζουμε «…μαμά δε θέλω να μου λείπεις, γιατί η απουσία σου με γεμίζει άγχος… Δε θέλω να μου λες πως φταίω γιατί η ενοχή είναι βαρύ συναίσθημα!». Πόση ευθύνη έχουν οι γονείς που τα παιδιά τους πάσχουν από νευρική ανορεξία;

Μετά από 2 χρόνια κυκλοφορίας του βιβλίου και μετά από επαφή με χιλιάδες ανθρώπους, θα σας πω πως όπως και στην δική μου περίπτωση, έτσι και σε όλες τις άλλες, το πρόβλημα ξεκινάει από την ίδια την οικογένεια. Είναι παιδιά που δεν πήραν αγάπη, που μεγάλωσαν με εντάσεις, που δεν είδαν στους γονείς τους σεβασμό, που τους ασκήθηκε βία και κριτική, παιδιά που τους έθεσαν υψηλούς στόχους, παιδιά που αναγκάστηκαν να ζήσουν τα όνειρα των γονιών τους, παιδιά που δεν διδάχτηκαν να αγαπούν τον εαυτό τους.

«Αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου, πάντα θα κυνηγάς ανθρώπους που ούτε αυτοί θα σε αγαπούν!» Τι σημαίνει για εσάς να αγαπάτε τον εαυτό σας;

Εθνικός Κήρυξ

Το βιβλίο της Κίκκας Ουζουνίδου "Ανορεκτικά όνειρα"

Αγαπώ τον εαυτό μου σημαίνει τον φροντίζω και προσπαθώ να τον κάνω χαρούμενο με πράγματα που αγαπώ. Σημαίνει πως επιλέγω ανθρώπους από τους οποίους λαμβάνω επίσης αγάπη και όχι απαξίωση.

Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας κάποια από τα σχόλια αναγνωστών που σας συγκίνησαν περισσότερο;

Εχω ένα μεγάλο τετράδιο και εκεί μέσα γράφω τα μηνύματα που μου στέλνουν οι αναγνώστες του βιβλίου. Νιώθω, πως με αυτόν τον τρόπο, δείχνω τον σεβασμό μου σε αυτούς τους ανθρώπους, για το χρόνο που μου αφιέρωσαν ώστε να μου γράψουν. Κάποια από αυτά γράφουν:

«Μετά το βιβλίο νιώθω πως έγινα καλύτερη μάνα αλλά και καλύτερη κόρη»

«Το βιβλίο θα το διαβάσω στους μαθητές μου! Οι μαθητές μου είναι οι κρατούμενοι στις φυλακές του Αυλώνα»

«Σε θεωρώ πλέον δικό μου άνθρωπο! Στο ντεπόζιτο της αγάπης να ξέρεις πως έχεις πολλά λίτρα από μένα»

Εθνικός Κήρυξ

Η Κίκκα με φίλη της στην παρουσίαση του βιβλίου της. Photo credit: Ευγενική παραχώρηση της κ. Ουζουνίδου

«Είσαι η δική μου ηρωίδα που μέσα από την αυτοβιογραφία σου ήρθε από το πουθενά η δική μου Ανάσταση»

«Εργάζομαι σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας καθημερινά και είχα καταρρεύσει σωματικά και ψυχικά. Διαβάζοντας το βιβλίο σου πήρα δύναμη! Σ' ευχαριστώ!»

Τι συμβουλή θα δίνατε σε ένα νεαρό κορίτσι που αγωνίζεται να γλυτώσει από τη νευρική ανορεξία ή την ψυχογενή βουλιμία;

Εθνικός Κήρυξ

Η συγγραφέας με την αδερφή της Αναστασία.

Θέλω να σου πω, πως η ομορφιά είναι μέσα μας και η εσωτερική ομορφιά δεν έχει ημερομηνία λήξης. Θέλω να σου πω ακόμα πως, ένας όμορφος άνθρωπος, με έναν λιγότερο όμορφο άνθρωπο, έχουν τους ίδιους προβληματισμούς. Τους ίδιους φόβους. Τις ίδιες ανασφάλειες. Τα ίδια κενά. Τα ίδια θέλω.

Μην κυνηγάς με μανία να γίνεις ένα αποδεκτό πρότυπο γιατί είναι ένας φαύλος κύκλος που δεν κλείνει ποτέ. Να φροντίζεις περισσότερο την ομορφιά της ψυχής σου και τότε θα έχεις ανάγκη από λιγότερο μακιγιάζ. Να προσπαθείς μέσα στη μέρα σου να κάνεις μια μικρή καλή πράξη, γιατί αυτό θα διώξει όλους σου τους φόβους και τις ανασφάλειές σου και θα σε κάνει να λάμπεις και να αγαπήσεις από την αρχή τον εαυτό σου.

Μην κυνηγάς τα πρότυπα και να θυμάσαι πως από όλους μας και κάτι λείπει.

Κανείς, μα κανείς πάνω στη Γη δεν τα έχει όλα.

Μην κυνηγάς τα πρότυπα. Να κυνηγάς την εσωτερική σου ομορφιά.

Να βάζεις μικρούς στόχους κάθε μέρα και να μετράς τις νίκες και όχι τις ήττες!