GR US

Από πού και ώς πού «υποχρεωτικός»;

Ευρωκίνηση

Ο πρώην υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός. (EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ)

Μερικές φορές θα πρέπει να ξεσκονίζουμε και λίγο τα ελληνικά μας. Να ανοίγουμε καμία γραμματική, κανένα συντακτικό. Να πιάνουμε στα χέρια μας και κανένα λεξικό. Πόσο «υποχρεωτικός» είναι ας πούμε ο εμβολιασμός για τον οποίο ακούμε και διαβάζουμε τόσο καιρό; Υποχρεωτικός θα ήταν αν για παράδειγμα σε πιάνανε με το ζόρι και σου κάνανε το εμβόλιο ήθελες δεν ήθελες. Εδώ όμως δεν μιλάμε περί αυτού. Αυτό που λέμε είναι ότι αν θέλει ο εργαζόμενος σε συγκεκριμένες δομές να συνεχίσει να έχει τη δουλειά του θα πρέπει αυτοβούλως να εμβολιαστεί. Αν θέλει τη δουλειά του εμβολιάζεται και κανένα πρόβλημα. Αν δεν θέλει, δεν εμβολιάζεται και απλά αλλάζει επάγγελμα. Δεν τον υποχρεώνει κανένας να εμβολιαστεί. Ο εργαζόμενος λαμβάνει ελεύθερα μια απόφαση και απλά υφίσταται τις συνέπειες των πράξεών του. 

Το λάθος όμως εδώ, μεταξύ άλλων, είναι ότι πρώτη η κυβέρνηση χρησιμοποίησε τον όρο «υποχρεωτικός» με αποτέλεσμα ο όρος να καθιερωθεί και βέβαια να στέκεται αφορμή για λανθασμένους συνειρμούς. 

Ξανθός 

Αν υπήρχε ένας λόγος για τον οποίο ο πρώην υπουργός Υγείας Ξανθός έχαιρε μιας κάποιας εκτίμησης και στους άλλους πολιτικούς χώρους (τονίζω το «κάποιας» διότι πλήρους εκτίμησης να χαίρει κάποιος που έχει υπηρετήσει στο τσίρκο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι αδύνατον) ήταν γιατί ήταν μετριοπαθής. Ηταν το αντίβαρο στον ταλιμπανισμό του Πολάκη και στα κάθε είδους παλαβά των συντρόφων του. Ε, οι τελευταίοι φαίνεται ότι μπορούσαν να του το συγχωρήσουν αυτό και γι’ αυτό τον έθεσαν επικεφαλής του αγώνα τους κατά των «υποχρεωτικών εμβολιασμών» με προφανή σκοπό να τον εκθέσουν. Αν ο Ξανθός θέλει να διατηρήσει την όποια αξιοπρέπεια διατηρούσε στην ελληνική κοινωνία θα πρέπει να παραιτηθεί. Εκτός και αν το μόνο που τον νοιάζει είναι η θέση του στο κόμμα.