GR US

Οι αόρατοι νεκροί

Ευρωκίνηση

Συγγνεέις και συνάδελφοι των θυμάτων καταθέτουν λουλούδια στην πλακέτα έξω από το ψώρο που βρισκόταν το υποκατάστημα της Marfin, στην επέτειο των έντεκα χρόνων από τον εμπρησμό, Τετάρτη 5 Μαΐου 2021. (EUROKINISSI/ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ)

Δεν έγιναν και ούτε θα γίνουν για αυτούς πορείες. Δεν θα δείτε τα ονόματά τους γραμμένα σε τοίχους της Αθήνας ή αλλού στην Ελλάδα εν είδει φόρου τιμής και μνήμης. Δεν θα ακούσετε φωνές που θα ζητούν τη «δικαίωσή τους».

Μετά βίας στήθηκε ένα μνημείο στην οδό Σταδίου πέρυσι, δέκα χρόνια μετά το έγκλημα, και αυτό έχει πέσει θύμα βανδάλων. Τα θύματα της Μarfin, οι τρεις υπάλληλοι και το αγέννητο παιδάκι (η Παρασκευή Ζούλια, ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης και η εγκυμονούσα Αγγελική Παπαθανασοπούλου) είναι αόρατοι. Αντιμετωπίζονται έμμεσα, χωρίς να ομολογείται, σαν να έφταιγαν οι ίδιοι για το θάνατό τους.

Το μόνο που δεν ακούγεται από κάποιους είναι «καλά έπαθαν». Αναζητήστε δηλώσεις συμπόνοιας για τους ανθρώπους αυτούς από τους «ηγέτες» της «αριστεράς και της προόδου». Μη χάνετε τον χρόνο σας. Δεν θα βρείτε. Και όσες βρείτε δεν είναι αυθόρμητες. Είναι προσχηματικές. Για τα μάτια του κόσμου, που έγιναν κατόπιν πολιτικής πίεσης. Για να μην μπορεί να πει κανείς ότι η τόση «πρόοδος» κρύβει μια απέραντη μικροψυχία. Το «έγκλημα» των θυμάτων της Marfin είναι ότι δεν μπορεί να μπει μπροστά στον θάνατό τους «λαϊκό» πρόσημο.

«Λαϊκό» βέβαια όπως το εννοούν οι επαγγελματίες προστάτες του λαού. Αυτοί που κόπτονται για εκείνον, τον λαό, αλλά κατά βάσιν δεν δίνουν δεκάρα για αυτόν (δεν δίνουν καν από εκείνες τις παλιές δεκάρες της δραχμής στην οποία ήθελαν να μας ξαναπάνε – για να πλουτίζουν βέβαια οι ίδιοι). Οι υπάλληλοι της Marfin δεν ήταν «μέρος του λαού». Εκείνη την ημέρα εργαζόντουσαν, άρα πήγαιναν ενάντια στα συμφέροντά τους.

Ο θάνατός τους λοιπόν ήταν μια θεία δίκη – αν και το θείο δεν συμπεριλαμβάνεται στην εργαλειοθήκη της Αριστεράς (εκτός και αν είναι προεκλογική περίοδος οπότε βλέπεις και δεδηλωμένα άθεους να εμφανίζονται στις εκκλησίες με λαμπάδες δυο μέτρα). Ευτυχώς όμως υπάρχουν πολλοί που βλέπουν τον κόσμο χωρίς κομματικές και (ψευτο)ιδεολογικές παρωπίδες. Για όλους εμάς τα θύματα της Μarfin δεν έχουν καμιά διαφορά από όλους τους άλλους ανθρώπους που χάνουν τη ζωή τους άδικα στον μάταιο τούτο κόσμο. Θα τους θυμόμαστε για πάντα. Τους συγκεκριμένους δε ίσως και λίγο περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους.