GR US

Πρέπει οπωσδήποτε ο Μαραντόνα να είναι πρότυπο;

Αssociated Press

Φωτογραφία αρχείου: Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα υψώνει το παγκόσμιο Κύπελλο στον ουρανό της Πόλης του Μεξικού, στις 29 Ιουνίου, 1986. (AP Photo/Carlo Fumagalli, File)

Τελικά τα δημοφιλή δημόσια πρόσωπα πρέπει να αποτελούν πρότυπο και με τη ζωή τους; Πρέπει δηλαδή πέρα από τον τομέα στον οποίο διακρίνονται να διάγουν και έναν βίο ενάρετο ώστε και αυτός να αποτελεί πρότυπο για τους νέους; Ισως το σωστό να είναι αυτό. Στη ζωή τα πράγματα όμως δεν μπορεί να γίνονται πάντα όπως τα θέλουμε ή όπως τα απαιτούν οι ηθικοί και οι κοινωνικοί κανόνες.

Δεν μπορεί ας πούμε για τον Μαραντόνα (με αφορμή τον οποίο γραφώ πρωτίστως τη σημερινή στήλη) να έχουμε την απαίτηση να είναι και άγιος εκτός των γηπέδων. Τώρα που δεν ήταν δηλαδή τι κάνουμε; Θα ακυρώσουμε ό,τι έκανε μέσα στο γήπεδο; Θα πούμε ότι το «γκολ του αιώνα» το ’86 κόντρα στην Αγγλία (το δεύτερο, όχι το πρώτο με το χέρι) δεν είναι το «γκολ του αιώνα» και ότι ήταν ένα γκολ της σειράς; ‘H θα πιάνουμε ταλέντα σαν τον Μαραντόνα προτού γίνουν φίρμες και θα τους ζητάμε πρώτα να περάσουν από εξετάσεις ηθικής και κοινωνικώς αποδεκτής συμπεριφοράς (να μην κάνουν π.χ. ναρκωτικά) προτού εμείς αρχίσουμε να τους αποθεώνουμε;

Προφανώς και δεν γίνονται αυτά. Ούτε μπορούμε να προγραμματίζουμε τον εαυτό μας να μας αρέσουν τα τραγούδια του Σφακιανάκη με βάση το αν κυκλοφορεί ο ίδιος με κουμπούρια και ναρκωτικά (προσωπικά βέβαια τα τραγούδια και το στιλ του δεν θα μου άρεσαν ακόμα και αν έπινε μόνο νερό και ήταν κάθε εβδομάδα πρώτη θέση στο Κατηχητικό).

Ο Μαραντόνα, και ο κάθε Μαραντόνα πρέπει να εκθειάζεται (ακόμα και να αποθεώνεται αν αυτό αισθανόμαστε) για το τι κάνει μέσα στο γήπεδο - ή στην πίστα ή στο θεατρικό σανίδι ή στη μεγάλη οθόνη). Από εκεί και πέρα είναι δική του δουλειά το τι κάνει. Το ότι ο άνθρωπος δύσκολα μπορεί να τα ξεχωρίσει μέσα στο μυαλό του αυτά και μπερδεύει το λούστρο των όποιων επιτευγμάτων με τη ζωή των ινδαλμάτων του, αυτό είναι άλλο θέμα.