GR US

Ατομική ευθύνη προτού να είναι πολύ αργά

Ευρωκίνηση

(EUROKINISSI/ ΙΣΜΙΝΗ ΚΑΡΛΗ)

Μετά την επιτυχή διαχείριση (με μεγάλο πάντως οικονομικό κόστος) του πρώτου κύματος της πανδημίας από την Ελλάδα, η εντύπωση που δόθηκε είναι ότι ο ιός δεν είναι και τόσο φονικός όσο λέγεται. Και αυτό έως ένα βαθμό είναι λογικό αφού την ίδια ώρα που άλλες χώρες που πλανήτη υπέφεραν τα πάνδεινα από τον κορωνοϊό, η Ελλάδα είχε την πολυτέλεια να βλέπει τις Μονάδες Εντατικές Θεραπείας να είναι σχεδόν άδειες, τα κρούσματα να κυμαίνονται σε χαμηλά επίπεδα, το ίδιο και ο αριθμός των νεκρών.

Αυτή η εικόνα όμως έφερε μοιραία τη χαλάρωση. Η οικονομία σιγά σιγά άνοιξε (δεν γινόταν άλλωστε και αλλιώς) αλλά οι πολίτες άρχισαν να συμπεριφέρονται σαν το κακό να είχε περάσει. Παρά τις συστάσεις και τις προτροπές από την πολιτεία να επιδειχθεί ατομική ευθύνη, η χαλαρότητα ήταν ορατή διά γυμνού οφθαλμού: η χρήση μάσκας ήταν περιστασιακή ενώ οι συναθροίσεις και οι συνωστισμοί δεν αποφεύγονταν. Φτάσαμε μάλιστα στο σημείο να υπάρχουν μικρο-κινήματα είτε αρνητών της χρήσης της μάσκας, είτε αρνητών του ίδιου του ιού, οπαδών δηλαδή θεωριών συνωμοσίας, βάσει των οποίων ο ιός δεν υπάρχει, αλλά όλος αυτός ο εφιάλτης που ζει η ανθρωπότητα εδώ και μερικούς μήνες είναι τεχνητός από κάποιους αόρατους ηγέτες που κινούν τα νήματα.

Δυστυχώς, όμως, ο ιός είναι μια πραγματικότητα και η αναζωπύρωσή του στην Ελλάδα οφείλεται ακριβώς σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι εμπεδώθηκε στον πληθυσμό η άποψη ότι ο κίνδυνος πέρασε.

Πλέον η κυβέρνηση στην πολυπληθέστερη περιφέρεια της χώρας, την Αττική, αναγκάζεται να λάβει επιπλέον μέτρα, χωρίς να αποκλείει το ενδεχόμενο επιβολής ακόμα και της καραντίνας.

Ισως και η θερινή ραστώνη να συνέβαλε στη γενικότερη χαλαρότητα της αντιμετώπισης της πανδημίας. Πλέον όμως η κατάσταση έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Οι ειδικοί κάνουν προειδοποιήσεις σε όλους τους τόνους, ενώ η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να επιβάλει γενικευμένη καραντίνα -δεν το αντέχει η Οικονομία- για να προλάβει το κακό. Επιβάλλεται λοιπόν να επιδειχθεί η πολυθρύλητη «ατομική ευθύνη» προτού να είναι πολύ αργά.