GR US

Υποκρισία

Ευρωκίνηση

Στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην οδό Κουμουνδούρου. (EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ)

Η περίπτωση της απεργίας πείνας του καταδικασμένου για τρομοκρατία, Δημήτρη Κουφοντίνα, αναδεικνύει, εκτός όλων των άλλων, την υποκρισία αλλά και τον οπορτουνισμό, και μάλιστα σε όλο τους το μεγαλείο, συγκεκριμένων πολιτικών χώρων και κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η επίκληση από την αντιπολίτευση, των δικαιωμάτων του καταδικασμένου τρομοκράτη, τα οποία δήθεν καταπατούνται, είναι προσχηματική. Από τους τόσους χιλιάδες κρατούμενους που υπάρχουν στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να σταθεί με ζέση στο πλευρό του Δημήτρη Κουφοντίνα. Φτάσαμε δε στο σημείο ακόμα και ο ίδιος ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρώην πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, να κάνει παρέμβαση στην υπόθεση προσωπικά και να ζητά από την κυβέρνηση «να αλλάξει τη στάση της έστω και την ύστατη ώρα» - ζητούσε δηλαδή με λίγα λόγια να μην εφαρμοστεί ο νόμος για να έχει προνομιακή μεταχείριση ο εν λόγω κρατούμενος.

Είναι προφανές ότι το ζητούμενο εδώ δεν είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων ενός κρατουμένου. Αλλωστε δεν υπάρχει καμιά καταπάτηση. Πρόκειται για εφεύρημα, απλά για να δημιουργηθεί πολιτικό ζήτημα, να αποκομίσει ο ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά οφέλη - κλείνοντας το μάτι στην άκρα αριστερά και καταγγέλλοντας την κυβέρνηση στην ευρεία κοινή γνώμη για αναλγησία.

Επιχειρείται να εμπεδωθεί διά της πλαγίας οδού στην κοινή γνώμη, ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν λαϊκό αγωνιστή, του οποίου απλά οι μέθοδοι (το ότι σκότωνε δηλαδή κατά συρροή) ήταν αμφιλεγόμενες - για κάποιους δε, δυστυχώς δεν ήταν ούτε καν αμφιλεγόμενες.

Ο ίδιος δε ο Κουφοντίνας χρησιμοποιείται από την αντιπολίτευση ως αναλώσιμο υλικό, παρά τις κορώνες περί ανθρωπισμού. Εξ ου και η έκκληση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν προς την κυβέρνηση «να αλλάξει τη στάση της». Δεν ήταν προς τον Κουφοντίνα να σταματήσει την απεργία πείνας του. Ισως γιατί και ένας νεκρός Κουφοντίνας να εξυπηρετεί την ατζέντα της αντιπολίτευσης, με τον ίδιο τρόπο που θα την εξυπηρετούσε και μια υποχώρηση της κυβέρνησης στον εκβιασμό που επιχειρεί αυτός με την απεργία πείνας του.