GR US

Και λίγο αντίλογος δεν βλάπτει

Αssociated Press

Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν κατά την πρώτη του μεγάλη ομιλία ενώπιον του Κογκρέσου. Από πίσω του διακρίνονται η Κάμαλα Χάρις(αριστερά) και η Νάνσυ Πελόζι. (Melina Mara/The Washington Post via AP, Pool)

Διαβάσαμε χθες το εκτενές άρθρο του Μπρετ Στίβενς (Bret Stephens) στη «Νew York Times», μέρος του οποίου δημοσιεύσαμε, με το οποίο ο αρθρογράφος θέλησε να καταδείξει ότι το εγχείρημα του Αμερικανού προέδρου, Τζο Μπάιντεν, να μεγαλώσει την αμερικανική κυβέρνηση με τα κολοσσιαία προγράμματα δαπανών οδηγούν σε παρακμή τη χώρα.

Χρησιμοποιεί επιχειρήματα κάποια λογικά και κάποια υπερβολικά.

Π.χ. κατηγορεί τα συστήματα υγείας Γαλλίας και Σουηδίας. Σε αρκετά υπερβολικό τόνο. Και ναι μεν η Γαλλία έχει προβλήματα στο σύστημά της αλλά στη θέση του δεν θα τολμούσα να συγκρίνω το αντίστοιχο της Σουηδίας.

Επίσης, δεν αναφέρεται στον Καναδά που έχει σύστημα υγείας σαν την Ευρώπη. Με προβλήματα μεν αλλά δίπλα μας δε. Δεν ρώταγε να μάθει τι λέει ο κόσμος;

Οσο για την Ελλάδα που δεν του ξέφυγε, έπρεπε να ρωτήσει ότι χωρίς το σύστημα υγείας χιλιάδες θα πέθαιναν αβοήθητοι. Και αν οι γιατροί παίρνουν φακελάκι δεν είναι και απόλυτα γενικευμένο το φαινόμενο…

Ακόμη, κάνει σύγκριση στο τι στοίχισε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος με το τι στοιχίζει το πακέτο που πρότεινε ο Μπάιντεν. Λογικά έχει ξεφύγει νομίζω το επιχείρημά του. Γιατί τα χρήματα δεν έχουν την ίδια αξία από τη δεκαετία του ’40 και σήμερα.

Μου έδωσε την εντύπωση -ενδεχομένως να κάνω μεγάλο λάθος- ότι ο αρθρογράφος φοβάται κάθε τι που ενέχει κρατική παρέμβαση και είναι κρίμα. Υπάρχουν κράτη και κράτη...

Κυρίως δεν σκέφτηκε: Τι θα συνέβαινε στην πανδημία με το ιδιωτικό σύστημα ασφάλισης που επικρατεί αν δεν επενέβαινε το κράτος; Κάτι που σωστά αντιλήφθηκε μέχρι και ο Τραμπ. Μήπως ο ίδιος το απέφυγε εσκεμμένα;

Και τέλος θα έπρεπε να απαντήσει αφού ξεκίνησε έτσι, σε ένα αιώνιο ερώτημα: Τι θέλουμε ως πολίτες από το κράτος; Ή μάλλον πώς το θέλουμε το κράτος;

Αρης Παπαδόπουλος