GR US

Κατευόδιο στον Δημήτριο Στουκίδη

Εθνικός Κήρυξ

Ο αείμνηστος ιατρός Δημήτριος Στουκίδης ο θάνατος του οποίου φτώχυνε τη Μυτιλήνη και γενικά το νησί της Λέσβου. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Τον έχασε η καλή του σύζυγος, η κυρία Μύρτα, η φιλόξενη και φιλόθεη αρχόντισσα της Μυτιλήνης, τον έχασαν τα καταξιωμένα παιδιά του, οι νύμφες και τα εγγόνια του, τον έχασε η Μυτιλήνη, τον έχασε ολόκληρη η Λέσβος, τον έχασε η ιδιαίτερη πατρίδα του το Πάπιγκο Ζαγορίου της Ηπείρου, τον έχασε η Ελλάδα, τον έχασε η Βοστώνη, τον χάσαμε κι εμείς οι γνωστοί και οι φίλοι του, που θαυμάζαμε τη γαλήνια και πάντοτε χαμογελαστή και ειρηνοποιό μορφή και συμπεριφορά του.

Ο αείμνηστος ιατρός Δημήτριος Στουκίδης ήταν πάνω και πέρα από οποιονδήποτε άλλο ορισμό, Ανθρωπος, με το κυριολεκτικό περιεχόμενο του όρου, διότι ανέδυε ανθρωπινότητα, ήθος, καλοσύνη, αλληλεγγύη, φιλότιμο, φιλανθρωπία, συμπόνια στους ανθρώπους. Ήταν από τους ανθρώπους εκείνους που όλο και σπανίζουν στην εποχή μας.

Όταν πήγαιναν στην κλινική του ασθενείς για εξέταση ή για εγχείρηση και καταλάβαινε ότι δεν είχαν χρήματα όντες μεροκαματιάρηδες από απομακρυσμένα χωριά του νησιού, όχι μόνο δεν τους έπαιρνε χρήματα, αλλά τους έδινε κι όλας για να πάρουν κάτι να φάνε στη Μυτιλήνη για να μην επιστρέψουν νηστικοί στα χωριά τους. Κι όλα αυτά αθόρυβα και απόρρητα και που γινόταν αργότερα γνωστά από τους ίδιους τους ευεργετηθέντες.

Ιδού μία ανάμνηση: Σε μία από τις επισκέψεις μου στην Ελλάδα με τη συντρόφευση του αγαπημένου μου φίλου αείμνηστου σήμερα Γιάννη Χατζηφώτη, Διευθυντή Τύπου της Εκκλησίας της Ελλάδος, είχα περάσει από την Αρχιεπισκοπή Αθηνών να υποβάλλω τα σέβη μου στον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ. Όταν του είχα πει πως «ανέβηκα σήμερα το πρωί από τη Μυτιλήνη και σας φέρνω τα χαιρετίσματα και την αγάπη του γιατρού Δημήτρη Στουκίδη», είχαν βουρκώσει τα μάτια του κι άρχισε να κλαίει σαν μικρό παιδί. Κι αμέσως άρχισε τις διηγήσεις για τις αγωνίες και τους αγώνες που πέρασαν μαζί στις αντιστασιακές ομάδες του στρατηγού Ζέρβα και πως κάποιο διάστημα έμειναν στο ίδιο αντίσκηνο.

Με αυτές τις λίγες σκέψεις, αντί για νεκρολούλουδα κατευοδώνω τον άνθρωπο και ιατρό του νησιού μου, τον μακαριστό Δημήτρη Στουκίδη, τον αγαπητό από όλους γιατί ήταν άνθρωπος καλός.

Θεόδωρος Καλμούκος