GR US

Κι εμείς με μνημόσυνα

Αssociated Press

Το Στρατιωτικό Νεκροταφείο Τύμβος της Μακεδονίτισσας πεσόντων κατά την τουρκική εισβολή του 1974. (AP Photo/Petros Karadjias)

Ο Ερντογάν επελαύνει στην αιχμάλωτη Κύπρο, προκαλεί απροκάλυπτα κι εμείς με μνημόσυνα παρακαλούμε 47 χρόνια για την ανάπαυση των ψυχών των αδικοχαμένων της Μεγαλονήσου. Και βέβαια καλά κάνουμε τα μνημόσυνα, την κατάθεση στεφάνων γιατί χωρίς αυτά θα είχε εξανεμιστεί η θύμηση και η μνήμη τους ότι εκεί κείνται στη γη της Κύπρου προσδοκώντας ανάσταση νεκρών, και την ανάσταση της Κύπρου, αλλά φαίνεται πως οι αναστάσεις αργούν.

Ο Ερντογάν δεν υπολογίζει τίποτε και κανέναν, ούτε το ΝΑΤΟ, ούτε την Ευρώπη, ούτε τον ΟΗΕ και τα άπειρα ψηφίσματά του, αλλά ούτε και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάποιες φορές απλώς ελίσσεται υποκριτικά κάνοντας τον συγκαταβατικό και μετριόφρονα, αλλά ας μην έχει κανείς αυταπάτες ότι βαδίζει με σχέδιο και στρατηγική όχι μόνο για την Κύπρο, αλλά και για άλλα. Κι ακόμα να μην ξεχνούμε πως ό,τι κάνει η Τουρκία δεν το ξεκάνει.

Εκείνος βέβαια, ο οποίος θα μπορούσε να βάλει τα δύο πόδια του Ερντογάν σ’ ένα παπούτσι για να μην μπορεί να κινηθεί είναι ο Πρόεδρος της χώρας ημών ταύτης, της μεγάλης και παντοδύναμης Αμερικής, ο Τζόσεφ Μπάιντεν, αλλά μέχρι στιγμής τουλάχιστον φαίνεται πως δεν τολμά. Ισως όταν καταλάβει ότι η συμπεριφορά και οι κινήσεις του Ερντογάν απειλούν τα συμφέροντα της Αμερικής να γίνει κάποιο ξύπνημα, αλλά για τώρα υπάρχει ανοχή. Είναι βέβαια και αποκαρδίωση γιατί τόσες ελπίδες επένδυσε ο Ελληνισμός όχι μόνο της Αμερικής, αλλά του Κόσμου σ’ αυτόν. Δεν αποκλείεται βέβαια να μας εκπλήξει. Μακάρι, αλλιώς θα μείνουμε με την πίκρα πως ένας ακόμα Πρόεδρος της Αμερικής απόμεινε στα λόγια, στις εξαγγελίες και τις καλές προθέσεις, αλλά δεν τόλμησε να περάσει στην πράξη. Κι αυτό είναι το ζητούμενο, η πράξη.

Θεόδωρος Καλμούκος