GR US

Ανδρέας Δρακόπουλος, ο Ομογενής που διδάσκει την αριστεία

Εθνικός Κήρυξ Archive

O κ. Ανδρέας Δρακόπουλος κατά την τελευταία ημέρα του SNFestival. Φωτογραφία: «Ε.Κ.»/Αναστάσης Κουτσογιάννης

Ο ταξιτζής που μας πήγαινε στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στην Καλλιθέα, προχθές το βράδυ, περιέγραψε με τρόπο που πολλοί σκέφτονται αλλά δεν βρίσκουν τα ακριβή λόγια για να το εκφράσουν: «Αυτό που έχτισε αυτός ο άνθρωπος, εκεί, είπε, είναι τόσο καλό που νομίζεις πως δεν βρίσκεσαι στην Ελλάδα».

Είναι αλήθεια ότι το έργο αυτό δεν θυμίζει Ελλάδα. Πιθανόν όμως να μην θυμίζει ούτε και Ευρώπη ή ακόμα και Αμερική.

Είναι ένα μοναδικό έργο. Αποτελεί ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής που συνδυάζει με σεβασμό και αρμονία τον περιβάλλοντα χώρο, την Ακρόπολη από την μια πλευρά και την θάλασσα από την άλλη. Είναι ένα έργο μοναδικό που προσθέτει στην πόλη των Αθηνών ένα μαγνητικό διαμάντι που ανάλογό του έχει να δημιουργηθεί -όπως και άλλοτε έχω σημειώσει- από τους χρόνους της Χρυσής Εποχής του Περικλή, πριν περίπου 2.500 χρόνια.

Κοντά στους 280.000 άνθρωποι το επισκέφτηκαν την εβδομάδα που μας πέρασε, κατά το καθιερωμένο πια πολυ-φεστιβάλ με την ονομασία Summer Nostos Festival που διοργανώνει και χρηματοδοτεί το ΙΣΝ.

Για να πάρετε μια εικόνα του μεγέθους και της πολυπλοκότητας του εγχειρήματος, σημειώνω ότι στο φεστιβάλ έλαβαν μέρος 700 καλλιτέχνες, από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ενδεκα εκατομμύρια (11.000.000) άνθρωποι το επισκέφτηκαν από τότε που ολοκληρώθηκε, το 2016.

Την Κυριακή το βράδυ, στην τελετή για τη λήξη του φεστιβάλ, ο Ανδρέας Δρακόπουλος, ο πρόεδρος του Ιδρύματος, μίλησε μπροστά σε χιλιάδες επισκέπτες και τους ευχαρίστησε για τη συμμετοχή τους.

Κυρίως όμως τόνισε αυτό το οποίο αποτελεί και την ουσία: «Το Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος», τους είπε, «ανήκει σε εσάς».

Το μήνυμα αυτό, που ο κ. Δρακόπουλος έχει επαναλάβει αρκετές φορές, έχει εμπεδωθεί σε όλους πια.

Αν δεν το έβλεπαν σαν δικό τους θα πέταγαν κάτι στους χώρους του, ένα χαρτί, ένα μπουκάλι, ένα τσιγάρο. Κάτι.

Δεν πετάνε όμως το παραμικρό γιατί το σέβονται. Γιατί το εκτιμούν.

Γιατί βλέπουν την υποδειγματική του συντήρηση και τάξη, τους καταπληκτικούς για την ομορφιά τους και χρησιμότητα χώρους για όλη την οικογένεια, τα πρωτοφανούς επιπέδου και οργάνωσης προγράμματα που δίνουν μια άλλη πνευματική, πολιτιστική, καλλιτεχνική και εκπαιδευτική διάσταση στους κατοίκους της Αθήνας και τους επισκέπτες του από την ελληνική επαρχία και όλο τον Κόσμο.

Είναι λάθος να τα αποδώσει κανείς όλα αυτά, στο ότι το ΙΣΝ διαθέτει χρήματα, όσο απαραίτητα κι αν είναι αυτά.

Με τα χρήματα θα μπορούσε κάποιος άλλος να είχε ιδρύσει ένα έκτρωμα. Και μάλιστα το έκτρωμα αυτό να είχε ήδη μπει σε φάση αποσύνθεσης.

Οτι δεν συνέβησαν αυτά, αλλά αντίθετα παραμένει στην αρχική του κατάσταση, οφείλεται στον ηγέτη του Ιδρύματος -όσο κι αν δεν του αρέσει να λέγεται, αλλά αυτό είναι η αλήθεια- σε έναν νέο άνθρωπο με ασυνήθιστες ικανότητες. Με ευρύ όραμα και ορίζοντες. Που έχει τη δυνατότητα να εμπνέει και να εξυψώνει όσους ακουμπήσει. Ενας άνθρωπος που απαιτεί πρώτα από τον εαυτό του και μετά από τους άλλους την αριστεία, σε ό,τι μικρό και μεγάλο κάνει.

Είναι ένας άνθρωπος που κάνει περήφανο τον Ελληνισμό. Που κάνει όμως ιδιαίτερα υπερήφανους, εμάς, τους ομογενείς, γιατί ο άνθρωπος αυτός, ο Ανδρέας Δρακόπουλος, είναι ένας δικός μας άνθρωπος, είναι ομογενής.

Είναι ο Ελληνας του εξωτερικού, που δεν έχει κανένα απολύτως επιχειρηματικό συμφέρον στην Ελλάδα, ο Ελληνας του εξωτερικού που, ενώ είναι της σχολής των μεγάλων ευεργετών του Εθνους -όλοι απόδημοι- έδωσε μια νέα, ευρύτερη, κοσμοπολίτικη διάσταση.

Είναι ο πατριώτης, που με τα δεκάδες έργα που κάνει, εισάγει τη νοοτροπία της αριστείας, που τόσο πολύ χρειάζεται ο τόπος.