GR US

Είμαστε καλύτερα ή χειρότερα μετά από 46 χρόνια;

Εθνικός Κήρυξ

Η Αμμόχωστος στα συρματοπλέγματα. (Φωτογραφία: Αρχείο ΓΤΠ).

Στις 15 Ιουλίου το 1974 η χούντα του Ιωαννίδη εξαπέλυσε ένα μοιραίο πραξικόπημα για να ανατρέψει και δολοφονήσει τον Αρχιεπίσκοπο και πρόεδρο της Κύπρου, Μακάριο.

Ο Μακάριος, επέζησε. Κατέφυγε στο Λονδίνο και από εκεί στη Νέα Υόρκη όπου μίλησε στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), σφυροκοπώντας άγρια τη χούντα.

«Πρόεδρος» ανέλαβε ο Νίκος Σαμψών.

Πέντε μέρες αργότερα, η Τουρκία του… ποιητή Μπουλέντ Ετζεβίτ εξαπέλυσε μια στρατιωτική εισβολή κατά της Κύπρου με την ονομασία «Αττίλας».

Οι τουρκικές δυνάμεις κατέλαβαν το 3% του εδάφους της Μεγαλονήσου πριν διαταχθεί εκεχειρία.

Η δικτατορία κατέρρευσε υπό το βάρος του εγκλήματος που διέπραξε. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που ζούσε σε εξορία στο Παρίσι, επέστρεψε στην Αθήνα ως Μεσσίας.

Ομως λίγες εβδομάδες αργότερα, κι ενώ διεξάγονταν διαπραγματεύσεις μεταξύ των προστάτιδων δυνάμεων, οι Τούρκοι επιτέθηκαν ξανά.

Οταν κηρύχθηκε νέα εκεχειρία είχαν καταλάβει το 37% του νησιού.

Παραθέτω αυτά τα στοιχεία, γιατί φοβάμαι ότι μετά από τόσα χρόνια, οι νέες γενιές πιθανόν να μην τα γνωρίζουν και ότι εμείς οι μεγαλύτεροι τα αντιμετωπίζουμε με μοιρολατρία, όπως φοβάμαι ότι με μοιρολατρία αντιμετωπίζουμε και την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί.

Ποτέ δεν θα πιστεύαμε, το 1974, τότε που τρέχαμε κατά δεκάδες χιλιάδες σε διαδηλώσεις στην Ουάσιγκτον και στη Νέα Υόρκη και απαιτούσαμε να αποσυρθούν οι Τούρκοι κατακτητές, ότι 46 χρόνια αργότερα η κατάσταση στην Κύπρο θα ήταν αυτή που είναι σήμερα.

Αυτή που, ακόμα και τον πιο επιεική απολογισμό να κάνουμε, το συμπέρασμα που θα βγάλουμε θα είναι αρνητικό για εμάς.

Με λίγα λόγια, αποτύχαμε να ανταπεξέλθουμε στις απαιτήσεις της Ιστορίας μας.

Αντί να κηρύξουμε τότε, μετά την χούντα και την εισβολή στην Κύπρο, μια εθνική πανστρατιά και να ιδρύσουμε μια δυνατή Παιδεία και Οικονομία, άρα και ισχυρές Ενοπλες Δυνάμεις, αντί δηλαδή να προετοιμαστούμε για να αντιμετωπίσουμε, ακόμα και στρατιωτικά, αν απαιτούνταν, τον εισβολέα, το ρίξαμε στην κατανάλωση (στην Κύπρο) και στην ίσωνα προσπάθεια στην Ελλάδα.

Οι Τούρκοι έκαναν το αντίθετο.

Ετσι τα τουρκικά στρατεύματα παραμένουν ακόμα στην Κύπρο -παρά τις ατέλειωτες «διαπραγματεύσεις» και τα θετικά για εμάς ψηφίσματα και συνεχώς επεκτείνουν την παρουσία τους.

Τώρα απειλούν να ανοίξουν την Αμμόχωστο.

Και, επιπλέον, διεξάγουν γεωτρήσεις στην κυπριακή και ελληνική θαλάσσια επικράτεια, μετατρέπουν την Αγ. Σοφία σε τζαμί και, δυστυχώς, αδυνατούμε να αντιδράσουμε, μέχρι τώρα, όπως πρέπει, δυναμικά.

Με λίγα λόγια, αντί να γίνουμε ένα Ισραήλ για να μπορέσουμε να ανατρέψουμε στις δεκαετίες που πέρασαν το προϊόν εισβολής και κατοχής,  βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ακόμα πιο επικίνδυνες καταστάσεις.

Ελπίζω να γίνεται σαφές ότι υπάρχει μια ευθεία γραμμή, μια στρατηγική που ενώνει τις τουρκικές ενέργειες.

Είναι ο αγώνας δρόμου για αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είναι η δόξα του κατακτητή, που οδηγεί τα βήματα επικίνδυνων Τούρκων ηγετών, όπως ο Ερντογάν και όχι μόνο.