GR US

Η σφαγή των Σύρων από τον Ασαντ και η απαράδεκτη σιωπή της Δύσης

Αssociated Press

(Φωτογραφία αρχείου: AP/APTN)

Από την μια μεριά θα ευχόμουν να μην το είχα δει ποτέ, γιατί έχασα τον ύπνο μου. Από την άλλη, αν δεν το έβλεπα, θα είχα χάσει μια από τις πιο σημαντικές -από τραγικής απόψεως- ιστορίες της εποχής μας.

Οπως συνηθίζω να κάνω για χρόνια, παρακολούθησα την Κυριακή το βράδυ το πρόγραμμα «60 Minutes» στο «CBS».

Συνήθως έχουν τα καλύτερα, πρωτογενή προγράμματα στην αμερικανική τηλεόραση.

Δεν περίμενα ωστόσο να δω αυτό που είδα. Και ούτε πρόκειται ποτέ να ξεχάσω αυτό που είδα. Και πώς θα μπορούσα;

Μάλιστα, για πρώτη φορά ο παρουσιαστής Σκοτ Πέλεϊ (Scott Pelley), προειδοποίησε τους γονείς να απομακρύνουν τα παιδιά τους από το δωμάτιο, αν υπήρχαν.

Και τι δείχνουν;

Φρικιαστικές μαζικές φωτογραφίες πτωμάτων, τύπου στρατοπέδων συγκέντρωσης των Εβραίων, μόνο που αυτές ήταν έγχρωμες, λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας.

Δεκάδες, εκατοντάδες πτώματα παιδιών, γυναικών, μεγάλων, σωριασμένα το ένα πάνω στο άλλο.

Ανθρωποι, κάποτε, σαν όλους μας, που όμως αυτοί βρήκαν τραγικό θάνατο από την χρήση χημικών όπλων. Από τους ανελέητους βομβαρδισμούς συριακών και ρωσικών πολεμικών αεροπλάνων.

Δεν βλέπονται εύκολα αυτές οι σκηνές. Ούτε και περιγράφονται. Αδικούνται.

Πώς περιγράφει κανείς πτώματα με εμφανέστατα τα σημάδια των αδιάκοπων βασανιστηρίων. Πώς περιγράφει τις φρικιαστικές εκφράσεις στα πρόσωπά τους. Τα αποστεωμένα κορμιά τους…

Μια ενδιαφέρουσα ερώτηση είναι πού βρέθηκαν αυτές οι χιλιάδες φωτογραφίες;

Ποιος τις τράβηξε; Πώς βγήκαν από την χώρα;

Το καθεστώς του Ασαντ είχε αναθέσει σε έναν «δικό» τους φωτογράφο να τραβάει φωτογραφίες από τα πτώματα.

Ο άνθρωπος όμως αυτός λύγισε υπό το βάρος της τραγωδίας που ζούσε κάθε μέρα.

Από πιστός οπαδός του Ασαντ, έγινε αντίπαλός του.

Τις φωτογραφίες που τράβαγε κάθε μέρα τις έδινε σε έναν καλό του φίλο που της μετέφερε στον δικό του υπολογιστή. Και με κάποιο τρόπο -δεν εξήγησαν- τις έβγαλαν εκτός Συρίας.

Βέβαια, εννοείται ότι αυτά τα έκαναν με κίνδυνο της ζωής τους.

Και των οικογενειών τους.

Ετσι λοιπόν έχει σωθεί με φρικιαστική λεπτομέρεια η γενοκτονία του λαού της Συρίας. Πάνω εκεί θα στηριχθεί κάποια στιγμή η δίκη -και καταδίκη- του Ασαντ. Μην το αμφιβάλετε.

Στα δέκα χρόνια που μαίνεται ο εμφύλιος στη Συρία, μετά από μια εξέγερση ενάντια στο καθεστώς του Ασαντ, 500.000 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους (σε έναν πληθυσμό σχεδόν 17 εκατομμυρίων) και 5.000.000 δραπέτευσαν και έγιναν  πρόσφυγες σε διάφορες χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα.

Η οικογένεια Μπασάρ αλ Ασαντ που κυβερνά την χώρα αυτή μετά από πραξικόπημα το 1970, πιθανόν να είχε ανατραπεί μετά την εξέγερση του 2011, χωρίς την βοήθεια της Ρωσίας και του Ιράν.

Η άλλη τραγωδία είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια η Δύση παρακολουθεί αδιάφορη την σφαγή των Σύρων.

Παρακολουθεί αδιάφορη την χρήση χημικών ενάντια στον πληθυσμό τους, παρά την απαγόρευσή τους.

Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα είχε τραβήξει «κόκκινη γραμμή» στην χρήση τους προειδοποιώντας τον Ασαντ ότι αυτό θα οδηγούσε σε αντίποινα από τις ΗΠΑ.

Τελικά, όταν ο Ασαντ χρησιμοποίησε χημικά όπλα, και ενώ τα πάντα ήταν έτοιμα για επίθεση, ο Ομπάμα την τελευταία στιγμή έκανε πίσω. Μεγάλο λάθος.

Αυτό έκανε τον Ασαντ ακόμα πιο αδίστακτο.

Δεν νομίζω ότι μετά από αυτά τα αδιάψευστα στοιχεία της γενοκτονίας των Σύρων από το ίδιο τους το καθεστώς, μπορεί η Δύση να συνεχίσει να παραμένει με σταυρωμένα τα χέρια.

Για ποια ανθρώπινα δικαιώματα θα μπορεί να μιλά;

Και δεν νομίζω ότι η Ευρώπη μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει με σκληρότητα τους Σύρους πρόσφυγες και κάθε άλλον πολιτικό πρόσφυγα.

Διόρθωση: Ευχαριστώ θερμά τον αναγνώστη μου κ. Ηλία Παπαζαχαρίου που έφερε στην προσοχή μου ότι το «Apollo 11» προσεληνώθηκε στις 20 Ιουλίου 1969 και όχι στις 16 Ιουλίου, όπως από λάθος έγραψα. Στις 16 Ιουλίου είχε γίνει η εκτόξευσή του από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στο νησί Μέριτ της Φλόριδας.