GR US

Ο Κόσμος στον οποίο ζούμε

Εθνικός Κήρυξ

Φωταγώγηση του Λευκού Πύργου με στολή κρατουμένου του Αουσβιτς, 27 Ιανουαρίου, 2021. (ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ)

Πολλά άλλαξαν στα 76 χρόνια που πέρασαν από το Ολοκαύτωμα των Εβραίων.

Ο αντισημιτισμός μειώθηκε, αλλά δεν εξέλειπε. Αντίθετα, τελευταία βρίσκεται σε ανοδική πάλι πορεία, ακόμα και στην Αμερική, αν κρίνουμε μόνο από τα σλόγκαν, σημαίες κ.τ.λ. στις διαδηλώσεις των υπέρμαχων της λευκής φυλής και τον αντισημιτικό τόνο ορισμένων πολιτικών.

Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα περνά μια από τις χρυσές εποχές της σε σχέση με το Ισραήλ και τους Εβραίους.

Ενδεικτικό αυτού είναι οι στενές διακρατικές σχέσεις Ελλάδας και Ισραήλ.

Επίσης, ιδιαίτερα ενδεικτική είναι η εκλογή του Μωυσή Ελισάφ ως δημάρχου Ιωαννίνων. Λίγες μόνο δεκαετίες πριν κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατον.

Μάλιστα, ο Πρωθυπουργός υποδέχτηκε χθες στο γραφείο του τον δήμαρχο, επέτειο του Ολοκαυτώματος, τιμώντας στο πρόσωπό του τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας γενικά και τους Ελληνοεβραίους ειδικότερα.

Οντως πολλά άλλαξαν από τότε. Ωστόσο, ας μην επαναπαυόμαστε στις δάφνες μας. Μαύρα σύννεφα συσσωρεύονται και πάλι στον παγκόσμιο ορίζοντα.

Με το πέρασμα του χρόνου και των γενιών πολλά πράγματα έχουν ξεχαστεί από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Νομίζουμε ότι τα γεγονότα αυτά συνέβησαν τόσο πριν που ανήκουν στην αρχαία ιστορία.

Παίρνουμε πολλά πράγματα ως δεδομένα. Και δεν πρέπει.

Δεν διδαχθήκαμε από τα μαθήματα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, στη Γερμανία.

Δεν μάθαμε πόσο ευάλωτη είναι η κοινωνική γαλήνη, η ειρήνη, η δημοκρατία.

Θεωρούμε ως αδύνατη την επανεμφάνιση ενός ταλαντούχου δημαγωγού, αλά Χίτλερ και Μουσολίνι, ικανού να εκμεταλλευτεί πραγματικά ή εικονικά  προβλήματα του κόσμου, να συνεπάρει τα πλήθη και να τα οδηγήσει σε νέες συμφορές.

Δεν είναι μόνο τα γεγονότα της 6ης Ιανουαρίου που μας διδάσκουν ότι κάτι τέτοιο δεν είναι και τόσο απίθανο ,όσο αποκαλυπτικά και να είναι αυτά.

Είναι ότι έχει δημιουργηθεί ένα υπολογίσιμο διεθνές ακροδεξιό κίνημα.

Ενα κίνημα που έχει διεισδύσει ακόμα και στα Σώματα Ασφαλείας της  Γερμανίας προκαλώντας βαθιά ανησυχία.

Είναι ότι αυταρχικοί ηγέτες σε αρκετές χώρες επιχειρούν να μετατρέψουν το μοντέλο τους σε διεθνές μοντέλο και δυστυχώς κερδίζουν έδαφος.

Είναι ότι η απειλή που υπέστη η δημοκρατία στις ΗΠΑ δικαιώνει τις διεθνείς αυταρχικές τάσεις.

Στα 76 χρόνια που πέρασαν ο Κόσμος άλλαξε.

Επικράτησε η ειρήνη, σε διεθνές τουλάχιστον επίπεδο.

Η ευημερία έφτασε σε πρωτοφανή ιστορικά επίπεδα.

Η τεχνολογική επανάσταση που συντελείται δεν έχει προηγούμενο στην ανθρώπινη Ιστορία.

Τα προβλήματα όμως παραμένουν. Η φτώχεια, η πείνα, η οικονομική ανισότητα.

Και άλλα νέα ήρθαν στο προσκήνιο.

Οι συμμαχίες, όπως το ΝΑΤΟ, οι ενώσεις κρατών, όπως η Ευρωπαϊκή Ενωση, χάνουν έδαφος στο νέο εθνικισμό.

Ηγέτες και κυβερνήσεις αιχμάλωτοι του λαϊκισμού τους, δεν τολμούν να αντιμετωπίσουν τα μεγάλα προβλήματα. Δείχνουν ανίκανοι να βελτιώσουν την μοίρα των ανθρώπων τους. Κι αυτό ενεργεί σαν το σαράκι που τρώει τα θεμέλια του πολιτισμού μας και της δημοκρατίας.

Η εικόνα που σκιαγραφώ είναι απαισιόδοξη. Αλλά έτσι δυστυχώς είναι. Πιθανόν και χειρότερη.

Υπάρχει όμως καιρός να ανατραπεί. Να νιώσουν οι λαοί ότι αποτελούν κι αυτοί μέρος του συστήματος. Να νιώσουν το ενδιαφέρον αυτών που κρατούν στα χέρια την μοίρα τους.