GR US

O νεο-επαναστάτης Αλέξης Τσίπρας

Ευρωκίνηση

Ο κ. Αλέξης Τσίπρας. (EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ)

Πιθανόν να υπάρχει και κάποιος άλλος πρώην πρωθυπουργός και αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης που να τάσσεται υπέρ ενός εγκληματία και κατά του θεσμού της Δικαιοσύνης, όπως κάνει ο Αλέξης Τσίπρας.

Αν υπάρχει, είναι βέβαιο ότι δεν ζει σε καμιά ευρωπαϊκή ή άλλη ανεπτυγμένη χώρα στον Κόσμο.

Θα ζει σε κάποια χώρα αλά Βενεζουέλα του Μαδούρο, με τον οποίον για χρόνια συνδέεται ο Τσίπρας.

Ο Τσίπρας δεν λιώνει από ανθρωπιστικούς λόγους για την ζωή του Κουφοντίνα, όπως κάποιος άπειρος θα μπορούσε να συμπεράνει από την ακόλουθη δήλωσή του: «Η ζωή του καταδικασμένου για τρομοκρατία Δημήτρη Κουφοντίνα, σύμφωνα με τους γιατρούς, κρέμεται από μία κλωστή. Απευθύνω, αυτήν την ύστατη ώρα, έκκληση στην κυβέρνηση να αλλάξει τη στάση της, για να μην κοπεί. Η ανθρώπινη ζωή σε ένα κράτος δικαίου αποτελεί ύψιστο αγαθό. Ακόμα και όταν πρόκειται για καταδικασμένους επειδή δεν τη σεβάστηκαν. Η Δημοκρατία, άλλωστε, είναι ισχυρή όταν έχει νόμους που ισχύουν για όλους και δεν εκδικείται».

Οχι δεν λιώνει από ανθρωπιστικούς λόγους.

Ούτε και πάλλεται η καρδιά του από επαναστατικό ζήλο, αν και θέλει να εμφανιστεί ως ένας νέο-επαναστάτης.

Ο Κουφοντίνας αποτελεί μια ευκαιρία να πλυθεί στην Κολυμβήθρα του Σιλωάμ από τις «καπιταλιστικές του αμαρτίες». Από τους εναγκαλισμούς του με κεφαλαιοκράτες, εντός και κυρίως εκτός Ελλάδας. Από τους εναγκαλισμούς του με τον Τραμπ. Από τους εναγκαλισμούς του με τα «κοράκια του Πενταγώνου».

Ο Κουφοντίνας αποτελεί μια ευκαιρία να βγάλει από την μούχλα τα επαναστατικά του παράσημα.

Οσους κοροϊδέψει.

Είναι τραγικό για την χώρα και άκρως υποτιμητικό για τον λαό αυτό που ζητά ο πρώην Πρωθυπουργός.

Και για να γίνει πλήρως αντιληπτό τι λέει και τι ζητάει, ας κάνουμε μια σύντομη ιστορική αναδρομή γιατί η μνήμη πιθανόν να έχει εξασθενίσει.

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας ήταν στέλεχος της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη» που έδρασε από το 1975-2002.

Επαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στις δολοφονίες της οργάνωσης.

Συνελήφθη τον Σεπτέμβριο του 2002, λίγες εβδομάδες μετά την εξάρθρωση της «17 Νοέμβρη». Καταδικάστηκε σε 11 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε 11 ανθρωποκτονίες, σε εκρήξεις, σε ληστείες και για συμμετοχή στην οργάνωση.

Τα θύματά του ήταν τα εξής: Νίκος Μομφεράτος, Παναγιώτης Ρουσέτης, Δημήτρης Αγγελόπουλος, Αλ. Αθανασιάδης-Μποδοσάκης, Ουίλιαμ Νορντίν, Παύλος Μπακογιάννης, Ρόναλντ Στιούαρτ, Τσετίν Γιοργκού, Αθανάσιος Αξαρλιάν, Μιχάλης Βρανόπουλος, Ομέρ Σιπαχίογλου, Κώστας Περατικός και Στίβεν Σόντερς.

Η παρέμβαση Τσίπρα αποτελεί ντροπή και ασέβεια στην μνήμη των θυμάτων του, και των συγγενών τους - αλήθεια σκέφτηκε κανείς πώς αισθάνονται οι άνθρωποι αυτοί; Επίσης, αποτελεί και μια απευθείας επίθεση στον θεσμό της Δικαιοσύνης και σε αυτή την ίδια την δημοκρατία.

Κοιτάξτε: Είμαι από τους τελευταίους που θα επιθυμούσα τον θάνατο οποιουδήποτε ανθρώπου για οποιονδήποτε λόγο. Γι’ αυτό -και σωστά- η Ελλάδα, σε αντίθεση με άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Αμερική, δεν έχει την θανατική ποινή.

Δεν πρέπει όμως να εκτελείται η ποινή που τα δικαστήρια επιβάλουν;

Και ακόμα, βάσει ποιας λογικής πρέπει ο εγκληματίας Α να αντιμετωπίζεται διαφορετικά από το κράτος από τον εγκληματία Β;

Βάσει ποιας λογικής μπορεί ένας οποιοσδήποτε εγκληματίας να εκβιάζει το κράτος σε το δίλημμα ή με βγάζετε από την φυλακή ή κάνουμε γυαλιά καρφιά την Αθήνα;

Η Δικαιοσύνη, η κυβέρνηση θα έφεραν ευθύνη στην περίπτωση εκείνη κατά την οποία αρνιόντουσαν να του παρέχουν ιατροφαρμακευτική αγωγή, έστω και παρά το γεγονός ότι ο ίδιος προκαλεί με την απεργία πείνας που κήρυξε, προβλήματα στην υγεία του. Αυτό όμως δεν συμβαίνει. Το αντίθετο συμβαίνει.

Αρα, λοιπόν, προς τι η παρέμβαση ενός κοτζάμ πρώην Πρωθυπουργού υπέρ ενός εγκληματία, κατά της Δικαιοσύνης και των θεσμών του δημοκρατικού συστήματος;

Απλά για να κερδίσει τον τίτλο του νεο-επαναστάτη;