GR US

Πώς επιβιώνουν μειονότητες στις ΗΠΑ

Εθνικός Κήρυξ

Ο υποψήφιος υπουργός Δικαιοσύνης των ΗΠΑ Μέρικ Γκάρλαντ. (Drew Angerer/Pool via AP)

Δεν συμβαίνει συχνά ένας υποψήφιος για υπουργός Δικαιοσύνης της Αμερικής να κλαίει κατά την διάρκεια της διαδικασίας έγκρισής του από την αρμόδια Επιτροπή της Γερουσίας.

Δεν μπορεί να μιλήσει. Σταματά. Παίρνει κουράγιο. Συνεχίζει με δυσκολία.  Σταματά, πάλι. Συνεχίζει με σπασμένη, βραχνή φωνή. Τελικά ολοκληρώνει την σκέψη του με δυσκολία.

Τι συνέβη; Ο γερουσιαστής Κόρι Μπούκερ (Cory Booker) της Νέας Ιερσέης, τον ρώτησε γιατί θέλει να αναλάβει το βάρος της ευθύνης να υπηρετήσει ως υπουργός Δικαιοσύνης.

Και τότε, με την δυσκολία που περιέγραψα πιο πάνω -και που μπορείτε να δείτε εδώ https://twitter.com/axios/status/1363913288447311886- απάντησε:

«Κατάγομαι από μια οικογένεια που οι παππούδες μου δραπέτευσαν από τον αντισημιτισμό και τις διώξεις. Η χώρα μάς υποδέχτηκε και… μας προστάτευσε. Και έχω μια υποχρέωση να ανταποδώσω στην χώρα».

Να ζούσαν οι παππούδες του να τον άκουγαν!

Δεν είναι όμως μόνον αυτό. Είναι ότι ο άνθρωπος γνωρίζει, τιμά και σέβεται την καταγωγή του. Και αυτό του το παράδειγμα θα το μιμηθούν και τα παιδιά του. Και τα παιδιά τους. Και τα παιδιά των παιδιών τους…

Ετσι επιβιώνουν οι λαοί.

Θα μου πείτε, το παράδειγμα των Αμερικανών Εβραίων διαφέρει από τις υπόλοιπες μειονότητες.

Εχουν στο σχετικά πρόσφατο ιστορικό τους μια πρωτοφανή σε βαρβαρότητα εμπειρία. Αντιμετώπισαν την πιθανότητα της εξαφάνισης της φυλής τους με τους πιο βάρβαρους τρόπους της εποχής.

Θα μπορούσαν όμως να το αποσιωπήσουν. Να προσπαθήσουν να το… ξεπεράσουν.

Αντίθετα -και προς τιμήν τους- το διατηρούν ζωντανό. Για να μην ξεχάσουν. Για να μην ξανασυμβεί.

Εμείς, οι ομογενείς δεν υπολειπόμαστε πολύ των Αμερικανών Εβραίων στο θέμα αυτό.

Διατηρήσαμε σε υψηλό βαθμό τη μνήμη της Γενοκτονίας των Ποντίων που μέχρι και σήμερα με αξιοθαύμαστο τρόπο επιμένουμε να τη θυμόμαστε και να μεταβιβάζουμε αυτή τη μνήμη στις νέες γενιές.

Διατηρήσαμε σε υψηλό βαθμό την μνήμη της μεγάλης Καταστροφής του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας. Η άφιξη στις ΗΠΑ των συγγενών των θυμάτων τους πυροδότησε και -σε μεγάλο βαθμό- κατευθύνει την ζωή της κοινότητας για δεκαετίες.

Διατηρήσαμε σε πολύ υψηλό βαθμό την μνήμη της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Οι Κύπριοι στις ΗΠΑ συνεχίζουν, μετά 47 χρόνια, να αγωνίζονται, αν και σε μειωμένο βαθμό -κυρίως λόγω της απογοήτευσης που αισθάνονται από την πολιτική κατάσταση στην Κύπρο- τον αγώνα τους.

Υπάρχουν όμως και σοβαρά κενά. Υπάρχουν φυγόκεντρες δυνάμεις.

Αναμενόμενο σε ένα βαθμό, θα πείτε. Ναι μεν, αλλά έχει ανησυχητικές διαστάσεις.

Κοιτάξτε: Αδικούν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας τον εαυτό τους αν θεωρούν ότι είναι ουρανοκατέβατα.

Δεν μπορεί να ζήσει και να ευδοκιμήσει έτσι ο άνθρωπος.

Χρειάζεται να πατάει στη γη. Να μην αισθάνεται φτερό στον άνεμο.

Δεν χάνει τίποτα από την ταυτότητά του.

Δείτε τον δικαστή και αυριανό υπουργό Δικαιοσύνης, Γκάρλαντ. Χάνει τίποτα με την προσήλωσή του στην καταγωγή του, στις ρίζες του, στην ιστορία του;

Δεν αποτελεί και υπόδειγμα Αμερικανού;