GR US

Τι άλλα δεινά θα μας βρουν;

Αssociated Press

Iατροδικαστής παίρνει τα δαχτυλικά αποτυπώματα μίας νεκρής από Cοvid-19 στο Σαντιάγο της Χιλής, το περασμένο Σάββατο. (AP Photo/Esteban Felix)

Αν κάποιος μας έλεγε πριν 6 μήνες ότι την ανθρωπότητα θα την παρέλυε μια επιδημία, θα σκεφτόμασταν -αν δεν το λέγαμε- ότι ο άνθρωπος είναι, τουλάχιστον, τρελός.

Κι αν πάλι κάποιος μας έλεγε τον Μάρτιο, ότι στο τέλος του Ιουνίου όχι μόνο δεν θα είχαμε κάποιο φάρμακο να πολεμήσουμε τον κορωνοϊό, όχι μόνο δεν θα είχαν σχεδόν σταματήσει οι θάνατοι και τα κρούσματα, αλλά αντίθετα θα υπήρχαν 39.000 νέα κρούσματα μόνο χθες στην Αμερική, αν δεν τον χαρακτηρίζαμε τρελό, θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος έχει πέσει σε μεγάλη μελαγχολία.

Κι όμως, να που βρισκόμαστε στο τέλος Ιουνίου και δεν βλέπουμε φως πουθενά.

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η Ευρωπαϊκή Ενωση θεωρεί τους Αμερικανούς, τους καλύτερους τουρίστες στον Κόσμο συγκριτικά με τα ποσά που ξοδεύουν,  ανεπιθύμητους, επικίνδυνους, παράσιτα.

Και οι περισσότεροι από εμάς, που έχουμε και ελληνικό διαβατήριο άρα θα μπορούσαμε να επισκεφτούμε την γενέτειρά μας, μετά από πολλά χρόνια δεν πάμε.

Ωστόσο, όσο κακό, εφιαλτικό, τραγικό κι αν είναι αυτό που περνάμε, μια σκέψη με βασανίζει:

Θα ισχύσει και στην περίπτωση αυτή η σοφή παροιμία «ενός κακού μύρια έπονται;».

Κι αν ναι, τι θα μπορούσε να είναι αυτό ή αυτά;

Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι βέβαια οι συνέπειες στην Οικονομία. Ηδη τα οικονομικά μεγέθη συναγωνίζονται με τα χειρότερα στην οικονομική ιστορία.

Βρισκόμαστε ενώπιον του πρώτου κύματος χρεοκοπίας των επιχειρήσεων.

Περισσότεροι από 30 εκατομμύρια Αμερικανοί είναι άνεργοι.

Σκεφτείτε τι θα γίνει σε λίγους μήνες, όταν θα έχουν τελειώσει τα επιδόματα ανεργίας και άλλα επιδόματα.

Σκεφτείτε τι θα γίνει στην Ελλάδα που στηρίζεται στον τουρισμό.

Ηδη η είδηση του παιδιού στην Ρόδο που λιποθύμησε από την πείνα σκίζει την καρδιά.

Το δεύτερο που έρχεται στο μυαλό είναι πώς θα αντιδράσουν οι λαοί μπροστά στη φτώχεια, όταν για δεκαετίες ήταν διαφορετικά μαθημένοι; θα βγουν στους δρόμους; Θα ψηφίσουν εξτρεμιστικά κόμματα όπως την δεκαετία του 1930;

Κι ακόμα, πώς θα αντιδράσουν αυταρχικοί ηγέτες προκειμένου να αποσπάσουν  την προσοχή των λαών τους από την μιζέρια;

Θα καταφύγουν στο παλιό δοκιμασμένο κόλπο της αναβίωσης του εθνικισμού; Θα προκαλέσουν μια διεθνή κρίση; Μήπως θα φτάσουν ακόμα και σε πόλεμο;

Ισως να ακούγονται οι φόβοι αυτοί ως ακραίοι. Και πιθανόν να είναι.

Κανείς δεν ξέρει. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι ενός κακού μύρια έπονται.