GR US

Τζορτζ Φλόιντ, ο τυχερός, ο τυχερός!

Αssociated Press

Ο δήμαρχος της Μινεάπολις Τζέικομπ Φρέι γονατίζει κατά την επιμνημόσυνη δέηση για τον Τζορτζ Φλόιντ στο North Central University, στην Μινεάπολις, Πέμπτη, 4 Ιουνίου, 2020. (AP Photo/Bebeto Matthews)

Λίγα γεγονότα συντάραξαν την Αμερική τόσο όσο η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ.

Εξαιτίας αυτού για μέρες τώρα η χώρα σείεται συθέμελα από τις διαδηλώσεις, από τον διχαστικό δημόσιο διάλογο, από τις κατηγορίες πρώην στρατηγών κατά του Προέδρου για τη χρήση των Ενόπλων Δυνάμεων στην καταστολή των διαδηλώσεων.

Κι όλα αυτά εν μέσω του κορωνοϊού που προκάλεσε τον θάνατο σε 208.000 ζωές μέχρι τώρα και τρισεκατομμύρια δολάρια σε υλικές ζημιές.

Προχθές, γερουσιαστές, δήμαρχοι και λαός συγκεντρώθηκαν στην δέηση που έκαναν για τον νεκρό στη Β. Καρολίνα, ενώ την ίδια ώρα στον τόπο της δολοφονίας του, στον δρόμο, πολύς κόσμος ακουμπούσε λίγα λουλούδια στη μνήμη του.

Ανάλογες εκδηλώσεις σεβασμού και τιμής, αγάπης και θαυμασμού ενός νεκρού  αποδίδονται συνήθως σε πρόεδρο, μεγάλες προσωπικότητες, ηγέτες που δολοφονούνται κ.τ.λ.

Αλλά όλα αυτά για τον Τζορτζ Φλόιντ;

Ποιος ήταν τέλος πάντων ο Τζορτζ Φλόιντ;

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Β. Καρολίνα και μετακόμισε στο Χιούστον. Ηταν πανύψηλος - 6,4 πόδια (1,98 μέτρα).

Συνελήφθη αρκετές φορές για κλοπή και κατοχή ναρκωτικών. Το 2007 κατηγορήθηκε για ένοπλη ληστεία. Πήγε φυλακή για 5 χρόνια. Οταν απελευθερώθηκε ασχολήθηκε με μια τοπική θρησκευτική οργάνωση.

Αργότερα μετακόμισε στη Μινεσότα όπου εργαζόταν ως φρουρός σε εστιατόριο.

Το 2017 έκανε ένα βίντεο ενάντια στην κατοχή όπλων.

Βρέθηκε θετικός στον κορωνοϊό.

Στις 25 Μαΐου ο 46χρονος Φλόιντ άφησε την τελευταία του πνοή σε ένα  πεζοδρόμιο της Μινεάπολις από ασφυξία, όταν ένας αστυνομικός τον πατούσε στο λαιμό με το γόνατό του για 8 λεπτά και 46 δευτερόλεπτα.

Η τελευταία του λέξη ήταν «μαμά».

Τι ήταν, λοιπόν, αυτό το τόσο ξεχωριστό, το τόσο ασυνήθιστο, που ξεσήκωσε ένα Εθνος, έναν ολόκληρο Κόσμο;

Ασφαλώς ήταν ο βάρβαρος τρόπος που δολοφονήθηκε από ένα όργανο της Τάξης, ενώ τρεις συνάδελφοί του παρακολουθούσαν.

Ηταν άραγε η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο συνέβη; Ποιος ξέρει.

Ηταν πάντως η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο καταγράφηκε σε βίντεο. Αρα δεν χωράει διάψευση.

Ενα βίντεο διάρκειας 8 λεπτών και 46 δευτερολέπτων.

Ηταν η καταγραφή της απόλυτης αδιαφορίας για την αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής. Ηταν η καταγραφή μιας συμπεριφοράς απάνθρωπης που εμείς οι λευκοί, οι περισσότερο από εμάς, θεωρούμε ότι ανήκει στην Ιστορία της ανθρωπότητας.

Μας ξάφνιασε. Μας ντρόπιασε. Μας ξύπνησε από το βόλεμά μας. Μας έβγαλε, στους δρόμους.

Η συμπεριφορά των αστυνομικών δεν μας εκφράζει, εμάς τους λευκούς.

Δεν μας ταιριάζει. Δεν μας τιμά.

Είναι σαν μερικά κομμάτια του ανθρώπινου οργανισμού μας να προχωράνε με διαφορετική ταχύτητα από ορισμένα άλλα.

Είναι σαν ένα μέρος του μυαλού μας ν’ αναπτύσσεται κανονικά και το άλλο να παραμένει προσηλωμένο στο παρελθόν.

«Οταν κοιτάζω αυτήν την φορά», είπε στον ιστορικό επικήδειό του ο κληρικός Αλ Σάρπτον (Al Sharpton), «διαδηλώσεις στις οποίες σε μερικές περιπτώσεις οι λευκοί είναι περισσότεροι από τους μαύρους, τότε κατανοώ ότι τούτη είναι μια διαφορετική στιγμή και διαφορετική εποχή».

Και πραγματικά είναι. Και την διαδικασία που ήδη ξεκίνησε για την εφαρμογή του νόμου σε μια πιο δίκαιη βάση, με όσο πιο «τυφλή» δικαιοσύνη ανθρωπίνως γίνεται, προς όλους, άσχετα με το χρώμα του δέρματός τους, την χώρα καταγωγής τους, την θρησκεία τους, το φύλο τους, την επιταχύνει η δολοφονία ενός κατά τα άλλα απλού ανθρώπου, που λογικά θα ακολουθούσε μια μέτρια πορεία ζωής: Του τυχερού Τζορτζ Φλόιντ.

Ναι του τυχερού. Και είναι τυχερός γιατί η σχετικά σύντομη ζωή του δεν πήγε χαμένη.

Το όνομά του θα είναι συνδεδεμένο με την αδικία και την διόρθωσή της.

Θα είναι συνδεδεμένο με την πρόοδο, με ένα μικρό, έστω, βήμα προς περισσότερη δικαιοσύνη.

Ναι, η ζωή του τυχερού Φλόιντ θα συμβάλλει να βγάλουμε, εμείς οι λευκοί, το γόνατό μας από τον λαιμό της αδικίας.

Της κάθε αδικίας.