GR US

Αυτές τις μέρες

Εθνικός Κήρυξ Archive

Αυτές τις μέρες

που γιορτάζει η γη κι ανθοβολεί

και λουλουδιών στρατιές ξεπροβάλλαν από το χώμα

του ήλιου το φως για να χαρούν

αναρωτιέμαι,

πώς μας κοπήκαν τα φτερά,

οι μηχανές που μας πήγαν στους ουρανούς

πώς μας εγκαταλείψανε στην παγωνιά γυμνούς;

Πώς ένας αόρατος εχθρός σκλάβα την ζωή φυλά;

την ικμάδα της ρουφά, τη λαβώνει τη δολοφονεί;

Τα νοσοκομεία δεν χωράνε πια.

Αρρωστοι, παιδιά, νέοι, γέροι, μοναχοί χαροπαλεύουν

Ασυνόδευτοι, δίχως στερνά φιλιά πρέπει να θαφτούν.

Του ανθρώπου η καρδιά,

πώς μπορεί τόση αγωνία, θλίψη, τρόμο, πόνο, κρατά;

Αυτές τις μέρες υπάρχουν μοναχά

χρόνος παρόν και χρόνος παρελθόν

Σύμμαχοι, υπονομευτές πιστοί, ο φόβος με το θανατικό,

το μέλλον σκοτώνουν συστηματικά.

Ο Χάρος,αδιάκριτα αν τον παρακαλούμεή τον αψηφούμε,

ανεμπόδιστος ολόγυρά μας τριγυρνά.

Αυτές τις μέρες, που η ζωή μάς προσπερνά,

μέσα στα δίχτυα σαν ψαράκι το πνεύμα σπαρταρά.

Οι άνεργοι, οι άστεγοι,οι πεινασμένοι,

σε στατιστικές στεγνές προσθέτουνε μηδενικά.

Ο αέρας βαρυφορτωμένος με αναστεναγμούς.

Το χώμα από δάκρυα μουσκεμένο.

Οι πόλεις άψυχες, ληθαργικές, μαραίνονται,

φυλλορροούν, σωπαίνουν, ξεψυχούν.

Αυτές τις μέρες,

που οι νύχτες μας άγρυπνες τις ακολουθούν,

στον ουρανό στρέφω τη ματιά

με όλο το φως και το σκοτάδι που έχω μέσα μου βαθιά.

Προσπαθώ τα «πώς», τα «γιατί», τα «επειδή»

να βρω στην τόση συμφορά….