GR US

Η μετάνοια φτάνει αργά

Εθνικός Κήρυξ

Τούτος  ο πρωτόγνωρος ιός, την  θλίψη μας με τέφρα  την σκεπάζει.

διχως έστω κι ένα γιασεμί το σκούρο της χρώμα να αλλάζει.

Ο τρόμος  για τα μελλούμενα,  τον νου δεν σταματάει να σκιάζει.

Μας χωρίζει, μας διχάζει, μας σπαράζει.

 Αιωρούμενοι στο χάος από πουπουλένια σύννεφα

 που όλο το σχήμα τους αλλάζουν παραδέρνουμε στην αβεβαιότητα.

Μέσα στην πεισμωμένη  άρνηση και στης καχυποψίας  την μαυρίλα

η ζωή μας όλο μικραίνει. Η αλήθεια όλο μακραίνει.  

Η παραπληροφόρηση ηγεμονεύει.

Πολλοί αφιονισμένοι, το συμφέρον τους  πιστά υπηρετούν,

την  ψυχή τους δεν διστάζουν να πουλούν.

Αψηφούν την γνώση, την  επιστήμη, την ερεύνα , την τεχνολογία.

Ερασιτέχνες, ψευδείς υπερασπιστές της λεύτερης ζωής.

της προόδου αρνητές, σκοταδιστές, ζηλωτές κάποιου κακού παραμυθιού,

στο σκοτάδι παρασύρουν.

Παντού ο εχθρός, άγρυπνος  καραδοκεί.

Υποψήφια μωρόπιστα θύματα,  άοπλα, ανυποψίαστα,  αφελή,

αποπροσανατολισμένα, διχως ασπίδα, δίχως μπόλια,  μέσα  στην σκοτεινιά,                                                               

Ο ιός ,από την  ζωή, που  σαν κτήμα του τώρα την  θωρεί, τους ανθούς τρυγά.

Οι άχρηστες συγγνώμες, ασυνάρτητες, καθυστερημένες

 χάνονται μέσα στην δίνη των ανέμων.

Η μετάνοια φτάνει  όταν πια είναι αργά.