GR US

Λέξεις-θεμέλια: Τροφή και ανατροφή

Ευρωκίνηση

(Photo by Eurokinissi/ Thanassis Kalliaras, file)

Σήμερα θα παρεκκλίνω λίγο και θα μιλήσω μόνο για δυο λέξεις, λέξεις θεμέλια στη ζωή του ανθρώπου, αυτές είναι: η τροφή – ανα-τροφή, η μία βγαίνει μέσα από την άλλη και παρ’ όλο ότι εννοούν δύο διαφορετικά πράγματα εν τούτοις η μια συνεπικουρεί της άλλης για την υγιεινή υλική και πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου, η πρώτη δίνει την ενέργεια για την ανάπτυξη και την κινητικότητα του σώματος και η δεύτερη την πνευματική και ψυχική καλλιέργεια του ανθρώπου, πλάθει δηλαδή την ψυχή και το μυαλό κυρίως στα πρώτα στάδια της ζωής του, από εκεί και πέρα λειτουργεί.

Και τα δύο είναι αναγκαία, λαμβάνεις το πρώτο από τη στιγμή που γεννιέσαι έως τέλος της υλικής σου ύπαρξης και το δεύτερο σταδιακά και κατηχητικά από τους γονείς [κατ’ αρχάς] κι αργότερα από εκπαιδευτικά ιδρύματα και το κοινωνικό περιβάλλον που δραστηριοποιείσαι. Η ποιότητα του καθ? ενός αντικατοπτρίζεται και καθορίζει θετικά ή αρνητικά την ποιότητα της ζωής. Στην κακή υλική τροφή βλάπτεις τον εαυτό σου, στην κακή ανα - τροφή βλάπτεις τον εαυτό σου και το κοινωνικό σου περιβάλλον.

Δεν είναι απαραίτητο να έχουν ειδική γνώση [βοηθάει αν υπάρχει] και μόρφωση οι γονείς και οι παππούδες για να δώσουν τη σωστή ανατροφή στο παιδί. Πιστεύω ότι είναι πιο πολύ θέμα χαρακτήρων, οικογενειακής αρμονίας και μετάδοση κληρονομικών θεμελιακών αρχών και αξιών, όπως η αγάπη, η αλήθεια, το δίκαιο, γνώση και ακολουθία στην ιστορία της εθνικής ταυτότητας και σεβασμός συγχρόνως στην ιδαιτερότητα, χρώματος και φυλής, του συνανθρώπου. Ναι, πρέπει να γνωρίζεις από πού έρχεσαι για να ξέρεις πού θα πας. Οι ρίζες είναι εκεί, όσο μεγαλώνει και απλώνει το δέντρο τόσο βαθύτερα πάνε οι ρίζες του για να δώσει τροφή στα κλαδιά του να καρπίσουν.

Ολα αυτά περνάνε στο παιδί με παραδείγματα μέσα, κυρίως, από τα φυσικά φαινόμενα αλλά και το παράδειγμα ζωής του γονέα. Λόγια χωρίς παράδειγμα ζωής είναι καρποί χωρίς σπέρμα.

Είχα την τύχη να γεννηθώ και να ανατραφώ σε μια οικογένεια που παρ’ όλα τα τότε δύσκολα χρόνια με μπόλιασαν με πίστη και αγάπη στην οικογένεια, στις ρίζες και στις κληρονομικές αξίες της φυλής μας. Οπου κι αν βρέθηκα, όπου κι αν έζησα, όπου κι αν δημιούργησα τις είχα φυλαχτό, τις πέρασα στα παιδιά μου και στα εγγόνια μου εδώ στην Αμερική που ζούμε. Θυμάμαι που όταν ήταν 5-6 χρόνων τα έπαιρνα και πηγαίναμε μαζί στον πίσω κήπο του σπιτιού μου και τους έδειχνα τον μεγάλο πλάτανο που ήταν καταμεσής στον κήπο με τα κλαδιά του να απλώνουν στη σκεπή του σπιτιού μας, τα ρώταγα: βλέπετε αυτά τα κλαδιά που απλώνουνε παντού παιδιά μου; ναι παππού, απαντούσαν με μια φωνή, ε, ένα από αυτά είσαστε και σεις, τους έλεγα κι από εσάς θα πεταχτούνε άλλα κι άλλα και όλα θα τραβάνε την τροφή τους από τις ρίζες αυτού του δέντρου που είναι η Ελληνική φυλή μας...

* Η στήλη του Σπύρου Δαρσινού, επιχειρηματία και συγγραφέα που μένει στο Νάσβιλ του Τενεσί, θα δημοσιεύεται κάθε 15 μέρες.

Οι απόψεις των συνεργατών που δημοσιεύουμε δεν απηχούν κατ' ανάγκη και τις απόψεις της εφημερίδας.