GR US

Μέσα στο Δάσος

Εθνικός Κήρυξ

Μέσα στο δάσος βρέθηκα κείνη τη μέρα

με φίλους που ιδιαίτερα αγαπώ, που αποκλειστικά,

γενναιόδωρα να μας προσφέρουν ξέρουν.

Πιστοί, ανιδιοτελείς, μοναδικοί, διαχρονικοί.

Με τα κλαδιά τους προς τον ουρανό στραμμένα

για λίγη αγάπη μονάχα από μας εκλιπαρούν.

Υπάρξεις άγνωστες, ανεξερεύνητες,

αδικημένες κακοποιημένες, περιφρονημένες,

από το ανθρώπινο γένος, λεηλατημένες.

Κατω από πλατάνια, κουκουναριές

βελανιδιές, δάφνες λεύκες λυγαριές,

μεθυσμένη από μύριες παραδεισένιες ευωδιές,

του δάσους μας απόλαυσα τις αμέτρητες χαρές.

Τα πουλιά άκουσα, με μελωδίες χαρωπές

ακούραστα να υμνούν της πλάσης μας τις ομορφιές,

τα μυστικά του αέρα αφουγκράστηκα μέσα στις φυλλωσιές.

Με τα μελίσσια γιόρτασα την πλούσια τους σοδιά,

με τις πεταλούδες, ακροβάτησα,

τις έγνοιες μου κυνήγησα μακριά.

Μέσα στις θαλερές τις φυλλωσιές

με του ηλίου τις ακτίνες τις χρυσές ατέλειωτο έπαιξα κρυφτό.

Μακριά από της πόλης την βοή την αιωνιότητα ονειρεύτηκα.

Αγκάλιασα, τον ρωμαλέο των δένδρων τον κορμό.

Τον χρόνο κρυφάκουσα να δουλεύει εκεί, αργά νωχελικά.

Στις ψηλές κορυφές τους που αποζητούν τον ουρανό

και μαρτυρούν το δικό μου εφήμερο,

άφοβα σαν ανέμελο παιδί σκαρφάλωσα.

Του νου μου τα σχήματα πήραν μορφή.

Ροδόσταμο γέμισε η ψυχή. Αφέθηκα ξεχάστηκα.

Να μείνω εκεί παντοτινά λαχτάρησα.

Σαν Ολόφωτη ήρθε η νυχτιά το φεγγάρι άφοβα άγγιξα

κι υστέρα ονειρεύτηκα, πως ένα φύλλο φθινοπωρινό,

από τον κόσμο που τόσο αγαπώ ειμαι κι εγώ.