GR US

Οπως τα Βλέπω: Ελεύθερον Ωράριον

Ευρωκίνηση

(EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ)

H οικονομία της Ελλάδος πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο. Η κυβέρνηση έχει επιδοθεί σε ένα αγώνα μεταρρυθμίσεων στην παιδεία, στην υγεία, στην οικονομία με απώτερο σκοπό την αλλαγή τρόπου σκέψης των Ελλήνων για τον τρόπο λειτουργίας της οικονομίας. Και όπως φαίνεται έχει καλά αποτελέσματα. Το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν αυξήθηκε κατά το δεύτερο τρίμηνο του τρέχοντος έτους κατά 16,2% και οι επενδύσεις από το εξωτερικό και το εσωτερικό, συνεχώς βλέπουμε να αυξάνονται. Η Ελλάδα μπορεί να δανειστεί σήμερα με μηδέν επιτόκιο και γενικά, η ελληνική οικονομία έχει μπει στην τροχιά της ελεύθερης αγοράς που άρχισε να αποδίδει. Δικαιολογημένα λοιπόν η κυβέρνηση πανηγυρίζει…

Δυστυχώς όμως ακόμα δεν έχουμε μπορέσει να ξεκάνουμε όλα τα σοβιετικά βαρίδια που ακόμα βαραίνουν την οικονομία μας και δεν την αφήνουν να αναπτυχθεί με την ταχύτητα που απαιτούν οι νέες συνθήκες της αγοράς, όπως αυτές διαμορφώθηκαν με τις νέες τεχνολογίες που σήμερα κυριαρχούν παγκοσμίως.

Και μιλάω για το «Ωράριον Λειτουργίας των Καταστημάτων», που λειτουργούν ακόμα και σήμερα με νόμους του 1971 (Κωνσταντίνος, Βασιλεύς των Ελλήνων, Προτάσει του Ημετέρου Υπουργικού Συμβουλίου απεφασίσαμεν και διατάσσομεν:.....)** και οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα, σε συνεργασία με τον παρωχημένο Συνδικαλισμό, συνεχίζουν να επιβάλουν στην Ελληνική Αγορά. Σύμφωνα με το άρθρο #4, αυτού του Νόμου, 1037/71, οι ώρες λειτουργίας των καταστημάτων ορίζονται σε 48 ώρες. Μάλιστα 48 ώρες. Γιατί 48 και όχι 40, που είναι ο αριθμός της εβδομαδιαίας εργασίας; Από πού προήλθε αυτός ο αριθμός; Είναι ακατανόητο σε μια αγορά που λέγεται «ελεύθερη», να λειτουργεί με τα μυαλά του …’71. Να έρχεται το κράτος και να λέει στον καταστηματάρχη ότι θα δουλεύεις 48 ώρες και αν δουλέψεις περισσότερο θα σε τιμωρήσω. Είναι αλήθεια ότι στο διάστημα μέχρι σήμερα έχουν γίνει αλλαγές, αλλά ο χρόνος λειτουργίας των καταστημάτων εξακολουθεί και σήμερα να είναι προνόμιο του κράτους. Όταν κορδακιζόμαστε ότι έχουμε «ελεύθερη αγορά», το κράτος δεν έχει καμιά δουλειά να επιβάλει στον πολίτη πόσες ώρες θα δουλέψει. Πώς μπορεί να λέμε την αγορά μας ελεύθερη και να έχουμε «ωράριον» στα καταστήματα; Είναι οξύμωρον. Όταν έχεις Ωράριον η αγορά δεν είναι ελεύθερη. Η μια λέξη ακυρώνει την άλλη. Το Ωράριον ακυρώνει το ελεύθερη.

Το ωραίο είναι ότι δεν διαμαρτύρεται κανένας. Ακόμα και οι ίδιοι οι καταστηματάρχες έχουν βρει τη βολή τους και δεν θέλουν να δουλεύουν περισσότερες ώρες. Ο σοβιετισμός έχει γίνει φύση, έχει μπει στο DNA μας. Ο συνδικαλιστικός τους φορέας διαμαρτύρεται αν κάποιος καταστηματάρχης αφήσει το μαγαζί του περισσότερες ώρες ανοιχτό. Ποιος είναι ο λόγος που δεν επιτρέπεται να έχει κάποιος το κατάστημά του περισσότερες ώρες ανοιχτό; Είναι φανερό ότι φοβούνται το συναγωνισμό. Μα, ο συναγωνισμός φέρνει περισσότερο κέρδος. Φοβούνται τον προοδευτικό καταστηματάρχη που θέλει να σπάσει το ταμπού και θα απαιτήσει από την αγορά μεγαλύτερο μερίδιο. Βασισμένο πάντα στο χρόνο και τη ποιότητα της εργασίας του. Κανείς δεν πρέπει να σταματήσει κάποιον να πάει στην εκκλησία την Κυριακή, αλλά και κανείς δεν πρέπει να σταματήσει κάποιον που θέλει να εργαστεί την Κυριακή.

Οι συνθήκες της ζωής και της εργασίας δεν είναι οι ίδιες με αυτές 50 χρόνια πριν. Η ίδια η κοινωνία δεν είναι η ίδια 50 χρόνια πριν. Και η κυβέρνηση, κάθε κυβέρνηση, έχει την υποχρέωση να προσαρμόσει τη νομοθεσία της στα σημερινά δεδομένα. Όταν μάλιστα λέει ότι είμαστε Ελεύθερη Αγορά.

Καταλαβαίνω πως η κυβέρνηση έχει την ευθύνη για την νόμιμη λειτουργία του μαγαζιού. Να είναι ανοιχτό σύμφωνα με ορισμένους κανόνες υγιεινής και ασφαλείας των πελατών και των υπαλλήλων και να εξασφαλίσει την πληρωμή των μισθών και των υπερωριών του εργαζομένου. Να πληρώνει τους φόρους του και να μην παρανομεί. Αλλά η πέραν των χρονικών ορίων λειτουργία του καταστήματος, όπως ο νόμος ορίζει, με κανένα τρόπο δεν πρέπει να θεωρείται παρανομία.

Πρέπει να κατανοήσουμε ότι το κέρδος είναι όπως ο ατμός σε μια ατμομηχανή. Χωρίς κέρδος δεν δουλεύει καμία επιχείρηση και είναι προς το συμφέρον της κάθε κυβέρνησης να βοηθήσει τους επιχειρηματίες να παράγουν περισσότερο, ώστε να κερδίζουν περισσότερο και έτσι να κινηθεί η ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας. Της οποίας οι μικροεπιχειρήσεις αποτελούν τη σπονδυλική της στήλη. Εξ άλλου, αυτό μπορεί να επιδράσει θετικά και στη μείωση της ανεργίας γιατί για να δουλέψει κάποιο μαγαζί περισσότερες ώρες χρειάζεται και περισσότερο προσωπικό. Μα θα μου πεις, με το να είναι ένα μαγαζί ανοιχτό, δεν σημαίνει ότι θα έχει και δουλειές για να προσλάβει υπάλληλο. Το καταλαβαίνω, αλλά άφησε τον μαγαζάτορα να αποφασίσει τι είναι συμφέρον του. Δεν έχεις εσύ, το κράτος, καμία δουλειά να αποφασίζεις για αυτόν.

Καταλαβαίνω πως η θρησκεία είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής μας και σε πολλούς από εμάς η Κυριακή έχει καθιερωθεί σαν ημέρα αργίας. Να μη δουλεύουμε και να πηγαίνουμε στην εκκλησία μας. Αλλά η κοινωνία μας σήμερα δεν είναι η ίδια με αυτήν 50 χρόνια πριν. Όλοι αυτοί που έχουν μαγαζιά σήμερα μπορεί να μην είναι χριστιανοί ή, και αν είναι, να μη θέλουν να πάνε στην εκκλησία και να προτιμούσαν να δουλέψουν. Δεν μπορεί σήμερα το κράτος να πει στον καταστηματάρχη ότι όχι δεν μπορείς να δουλέψεις γιατί είναι Κυριακή. Δεν μπορεί και δεν πρέπει.

Καταλήγοντας, τα καταστήματα δεν μπορεί σήμερα και δεν πρέπει να δουλεύουν μόνο 48 ή 47 ώρες, αλλά αν μπορούν και θέλουν, 247.

** Νομικές πληροφορίες: capelaki@otenet.gr

* Ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης είναι πρώην πρόεδρος του Πανηλειακού Συλλόγου Νέας Υόρκης.