GR US

Οπως τα Βλέπω: Περί Δημοκρατίας

Ευρωκίνηση

(EUROKINISSI/ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ )

Σήμερα θα καταπιαστώ με ένα μεγάλο θέμα. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, αλλά θα προσπαθήσω να πω τα πράγματα όπως τα βλέπω και όπως τα καταλαβαίνω και ελπίζω ότι θα με καταλάβετε. Είναι πιθανόν να κάνω λάθος και όπου το βρίσκετε, παρακαλώ διορθώστε με.

Θα μιλήσω για τη «δημοκρατία» που ασκούμε στην πατρίδα μας σήμερα και για την οποία σεμνυνόμαστε ότι γεννήθηκε στον τόπο μας.

Δημοκρατία λοιπόν είναι μια κυβέρνηση που προέρχεται από τον λαό και μπορεί να ασκείται κατ’ ευθείαν από τον λαό ή με εκλεγμένους αντιπροσώπους. Στην πατρίδα μας λέμε ότι έχουμε «αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία» και προς τούτο εκλέγουμε 300 αντιπροσώπους, που τους ονομάζουμε βουλευτές και αποτελούν το Κοινοβούλιο ή Βουλή.

Αυτή είναι η θεωρία περί δημοκρατίας, αλλά αυτή που ασκείται σήμερα, σε μερικά σημεία της, αντιβαίνει τις αρχές της, γιατί οι πολιτικοί μας την προσαρμόζουν στις δικές τους ιδιαιτερότητες και κομματικά τους συμφέροντα.

Για την εναλλαγή των προσώπων που ασκούν την εξουσία ιδρύουμε κόμματα, τα οποία πρέπει φυσικά να διοικούνται δημοκρατικά. Και εδώ αμέσως βλέπουμε την παράβαση των όρων άσκησης της δημοκρατίας.

Αρχηγός: Η λέξη «αρχηγός», όπως σήμερα λέμε τον ηγέτη του κάθε κόμματος, δεν ταιριάζει σε ένα δημοκρατικό ίδρυμα. Αρχηγός σημαίνει «ένας». Σημαίνει αποφασίζω και διατάσσω. Η εξουσία στη δημοκρατία δεν είναι αρχή για να χρειάζεται ...ηγό. Εχει αρχές και κανόνες και διοικείται συλλογικά. Ο ηγέτης είναι ο άνθρωπος που κατευθύνει τις διαδικασίες λειτουργίας του κόμματος και δεν παίρνει αποφάσεις αλλά εκτελεί αποφάσεις που παίρνονται συλλογικά. Είναι πρώτος μεταξύ ίσων. Γι’ αυτό πρέπει και να λέγεται πρόεδρος. (Chairman). Είναι πρώτος στην έδρα.

Στην Ελληνική Δημοκρατία μας σήμερα, το μέλος ενός κόμματος δεν έχει το δικαίωμα να εκφράσει γνώμη διαφορετική από αυτήν του αρχηγού. Και αν έχει, διαγράφεται. Πού ακούστηκε να διαγράφεται μέλος επειδή εξέφρασε μια άλλη γνώμη; Θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο αν τα μέλη, διορίζονταν από τον αρχηγό, αλλά το να γίνεις μέλος ενός κόμματος είναι δική σου αποκλειστική απόφαση, όπως είναι και δικό σου αποκλειστικό δικαίωμα να μείνεις ή να φύγεις και όχι του αρχηγού.

Μπορούμε να πούμε ότι είναι δημοκρατικός ο τρόπος που εκλέγεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όπως γίνεται από τη Βουλή, αλλά δεν μπορούμε να το πούμε για την επιλογή του, όπως αυτή τώρα γίνεται από τον αρχηγό του κυβερνώντος κόμματος. Γιατί έτσι ακριβώς γίνεται στη χώρα μας. Αν δεν τον εγκρίνει ο αρχηγός, δεν μπορεί κάποιος να είναι υποψήφιος. Πού είναι η θέληση του λαού; Πού είναι η δημοκρατία. Πού είναι η κατ’ ευθείαν άσκηση της δημοκρατίας; Πουθενά.

Και συνεχίζουμε με τη Νομοθετική Εξουσία, τη Βουλή. Με την κοινοβουλευτική μας δημοκρατία σήμερα, οι υποψήφιοι βουλευτές, μιας ορισμένης γεωγραφικής περιοχής, δεν επιλέγονται από τον λαό, τον οποίον υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν. Επιλέγονται από τον «αρχηγό», οπότε αν εκλεγούν δεν αντιπροσωπεύουν τον λαό της γεωγραφικής τους περιοχής, αλλά τον αρχηγό του κόμματος που τους επέλεξε. Σε αυτόν οφείλουν υπακοή και αυτού τα πολιτικά συμφέροντα έχουν υποχρέωση να υπηρετούν.

Θα έχετε ακούσει βέβαια κατά την προεκλογική περίοδο για τη μάχη των πολιτικών να συμπεριληφθούν στη λίστα των υποψηφίων για βουλευτές Επικρατείας. Εφόσον έχουμε αντιπροσωπευτική δημοκρατία, ποιον λαό αντιπροσωπεύει ο βουλευτής Επικρατείας; Δεν αντιπροσωπεύει κανέναν λαό αφού δεν προέρχεται από καμιά γεωγραφική περιοχή της χώρας. Αντιπροσωπεύει μόνο τον αρχηγό που τον επέλεξε.

Με άλλα λόγια, στην Ελλάδα μας δεν έχουμε δημοκρατία όπως την εννοούμε. Εχουμε μια πρωθυπουργική δικτατορία. Ο παντοδύναμος πρωθυπουργός, μόνος του, με τα δικά του προσωπικά ή κομματικά κριτήρια, αποφασίζει για όλα. Ποιος θα γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πότε θα γίνουν οι εκλογές, με ποιο σύστημα, ποιος θα είναι υποψήφιος βουλευτής, ποιος θα είναι στον κατάλογο των υποψηφίων βουλευτών Επικρατείας και με ποια σειρά και άλλες τέτοιες αυθαιρεσίες. Σε ένα τέτοιο πολιτικό κλίμα, ένα ηθικό και καταξιωμένο πρόσωπο, που θα ήθελε να υπηρετήσει τα κοινά, δεν μπορεί και δεν θέλει να ταπεινωθεί από κάποιον που θεωρεί τον εαυτό του αυτοκράτορα για να συμπεριληφθεί στη λίστα των εκλόγιμων οιουδήποτε κόμματος. Μόνο με προκριματικές εκλογές μπορεί μια κοινωνία να αναδείξει τους αρίστους που θα ήθελαν να μπουν στην πολιτική και να υπηρετήσουν. Με αποτέλεσμα η χαμηλή ποιότητα ήθους των πολιτικών μας και η δημιουργία κλίκας κολάκων γύρω από κάθε αρχηγό που περιμένουν να παρουσιαστεί η κατάλληλη ευκαιρία για να εξαργυρώσουν τη νομιμοφροσύνη τους. Και το βλέπουμε σε πολιτικούς που αλλάζουν κομματική στέγη για ένα υπουργείο ή μια θέση στην Ευρωβουλή.

Δεν υποστηρίζω ότι όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι ή ανήθικοι. Υπάρχουν διαμάντια βουλευτές στη Βουλή μας, αλλά αν λειτουργούσε σωστά η δημοκρατία, θα είχαμε τους αρίστους στην πολιτική και όχι τόσους καιροσκόπους. Οι υποψήφιοι βουλευτές σήμερα δεν χρειάζεται να έχουν ήθος, μόνον να είναι 25 χρόνων κα να λένε «ναι».

Ο Τύπος και οι διανοούμενοι, που υποτίθεται ότι είναι οι ελεγκτές της κυβερνητικής λειτουργίας, δεν σφύριξαν ποτέ φάουλ στη κατάφωρη παραβίαση της δημοκρατίας. Βρίσκουν φυσικό την παραβίασή της από τον πρωθυπουργό και μάλιστα χειροκροτούν όταν διαγράφεται κάποιο μέλος για «κομματική πειθαρχία». Πρώτοι αυτοί έπρεπε να ξέρουν ότι οι έννοιες «Δημοκρατία» και «πειθαρχία» δεν είναι συμβατές. Η ελευθερία του λόγου είναι το θεμέλιο της δημοκρατίας και δεν μπορεί να αποτελεί αξιόποινη πράξη, που επιφέρει κυρώσεις.

Εξακολουθούμε όμως να ονομάζουμε το πολίτευμά μας «δημοκρατία».