GR US

Οταν στη θάλασσά μου κολυμπώ

Εθνικός Κήρυξ Archive

Κορμί κουρασμένο ταλαιπωρημένο

από το πέρασμα του χρόνου σημαδεμένο,

χαϊδεύει ξανά η πρώτη του αίσθηση

η πρώτη του υγρή αγκαλιά.

Σπόρος ζωής ευτυχισμένο έμβρυο

μέσα στου κόλπου την ζεστασιά.

Στην θάλασσά μου κολυμπώ.

Ο ήλιος, το φως, ο αέρας, ο ουρανός,

Πλούτη δικά μου μέσα στην καρδιά.

Τη μυρωδάτη αναπνοή της άπληστα ρουφώ.

Τα ψιθυρίσματά της, την πιο λεπτή

της ύπαρξης χορδή αγγίζουνε με περισσή στοργή.

Μέσα στα χρώματα, μέσα στη χαρά,

ανάλαφρη στον χρόνο πίσω γυρνώ ταχιά.

Γίνομαι νιά!

Τον νου μου δεν μαστιγώνω, δεν τον πονώ.

Οταν στα χάδια της παραδίνομαι χωρίς να αμυνθώ

λύπες, αγωνίες, καημούς αμέσως λησμονώ.

Ολόκορμα το άγγισμά της πιότερη χαρίζει ηδονή

κι από τον έρωτα τον πιο κρυφό.

Βαθιά βουτώ, βρίσκω κοράλλια, μαργαριτάρια,

σεντούκια με θησαυρούς χρυσαφικά,

από κάποια ναυάγια μακρινά.

Ολα δικά μου στην αγκαλιά μου

όταν φουρτουνιάζει τα πλούτη μου δεν τα αρπάζει,

δεν με πειράζει, του καλού μου μοιάζει

που δίχως να θέλει με παιδεύει κι όμως με αγαπάει.

Στην απεραντοσύνη της να παραδοθώ ποθώ.

Δραπέτης να φύγω, στα χέρια να κρατώ

γλάρους, βότσαλα, κοχύλια, στρείδια,

και στην καρδιά, λίγο από το χρώμα,

το χρώμα αυτό το γαλανό.