GR US

Ούτε κεφάλι, ούτε βάση

Εθνικός Κήρυξ

Εδεσσαϊκός.

«Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι», λέει μία λαϊκή ρήση, αλλά στο ελληνικό ποδόσφαιρο υπάρχει και το «γυάλινα πόδια» -όπως εμείς οι παλιοί λέγαμε για τον Κροάτη παικταρά Ντάριους Προσινέτσκι. Με λίγα λόγια -και παίζοντας με τις λέξεις- το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ένα... ψάρι που βρωμάει το κεφάλι του και έχει γυάλινα πόδια, σαν να λέμε είναι ένα... τίποτα...

Για το... κεφάλι το έχουμε αναλύσει πάρα πολλές φορές και πλέον έχει γίνει δεύτερη φύση μας, ότι κανείς «ισχυρός» (είτε στην πολιτική διοίκηση, είτε στην διοίκηση της ΕΠΟ, είτε στη διοίκηση των «μεγάλων» ομάδων) δεν θέλει να φτιαχτεί το ποδόσφαιρο με αρχές και κανόνες ίδιες για όλους.

Αλλά και τα «πόδια» η βάση του ποδοσφαίρου μας είναι... χάλια. Τελευταίο παράδειγμα; Η Σούπερ Λιγκ 2. Εχουμε φτάσει μέσα Οκτωβρίου και ακόμα είναι στα δικαστήρια. Το πρωτάθλημα δεν έχει αρχίσει, η ΑΕΛ κέρδισε την πρώτη δικαστική μάχη και «κλείδωσε» 7 ομάδες, από τις οποίες οι 6 κατέθεσαν έφεση, ενώ μία δήλωσε ότι θα «πέσει» στη Γ’ Εθνική. Με δεδομένο το αργοπορημένο των δικαστικών αποφάσεων είναι σίγουρο ότι η πρεμιέρα θα πάει για Νοέμβριο -και βλέπουμε. Και μιλάμε για ένα πρωτάθλημα που, θεωρητικά, είναι το πλατύσκαλο ανάμεσα στον ερασιτεχνισμό και τον επαγγελματισμό. Είναι το πρωτάθλημα που θα «ξεπεταχθούν» τα ταλέντα που θα πάρουν οι «μεγάλες» για να βγουν οι επόμενοι Τσιμίκες, Αλεξανδρόπουλοι, αλλά και το πρωτάθλημα που μπορεί να «ζωντανέψει» ξανά το ποδόσφαιρο στην περιφέρεια.

Και αυτό, τα δικαστικά προβλήματα, είναι μόνο μία κορυφή στο παγόβουνο που λέγεται «γυάλινα πόδια». Οι περισσότερες ομάδες δεν έχουν έσοδα, δεν έχουν χρήματα, δεν έχουν Ακαδημίες και κυρίως δεν έχουν πόρους να δημιουργήσουν μόνες τους συνθήκες παραγωγής ποδοσφαίρου και ταλέντων. Για παράδειγμα που είναι ο... Εδεσσαϊκός, ο Κιλκισιακός, η Κόρινθος, ο Ακράτητος, η Καστοριά, ο Παναρκαδικός, ο Πανναυπλιακός; Ομάδες από περιοχές που έχουν ποδοσφαιρικά ταλέντα όμως σχεδόν δεν υπάρχουν σαν ομάδες.

Θα πει κάποιος, είναι θέμα της Πολιτείας να προσέξει τις μικρές αλλά ιστορικές ομάδες. Ναι, συμφωνώ, είναι μέσα στις ευθύνες της αλλά τα φώτα της δημοσιότητας δεν φτάνουν σε τέτοια... βάθη και η Πολιτεία δεν... πάει προς τα κει. Δυστυχώς στην Ελλάδα τα βλέμματα πέφτουν μόνο στις βιτρίνες και στα μεγάλα ονόματα και όχι πίσω από τις βιτρίνες. Ομως η ευθύνη πέφτει και στις «μεγάλες» ομάδες. Σ’ αυτές που έχουν κάθε συμφέρον να μένουν «ζωντανές» και με ενδιαφέρον οι ομάδες της περιφέρειας. Κάθε συμφέρον έχει ο... Αρης να είναι ενεργός, «ζωντανός» και οικονομικά υγιής ο Εδεσσαϊκός γιατί μπορεί να βγάλει ξανά... Αντώνη Σαπουντζή και Πέτρο Πασσαλή και ο Αρης Θεσσαλονίκης να μην έχει 98,4% του ρόστερ του με ξένους παίκτες και σχεδόν μόνο... δύο Ελληνες, τον προπονητή του και τον πρόεδρό του...

Η Σούπερ Λιγκ 2, η Γ’ Εθνική, η περιφέρεια γενικότερα θα μας βγάλουν την επόμενη γενιά Ελλήνων ποδοσφαιριστών και τα ταλέντα που έχουν ανάγκη οι ομάδες της Σούπερ Λίγκα και η Εθνική Ελλάδας. Ομως όταν η Πολιτεία δεν ενδιαφέρεται γιατί δεν έχει... φώτα και «ισχυρούς» και οι «μεγάλες» δεν θέλουν να στηρίξουν και να βοηθήσουν τότε δεν υπάρχει μέλλον. Σε αντίθεση με μας, στην... Αγγλία (τι φέρνω για παράδειγμα ε; Μα τους καλύτερους στο είδος) ο πρωταθλητής της αντίστοιχης Σούπερ Λιγκ 2 πριμοδοτείτε με πάνω από 200 εκ. ευρώ και οι μεγάλες (χωρίς εισαγωγικά) της Πρέμιερ Λιγκ έχουν μάτια και ανθρώπους τους σε κάθε γήπεδο και σε κάθε γειτονιά και του τελευταίου χωριού...